Boubou zjadł podpaskę...

Biedulka (i biedny Tityswood), strasznie to wszystko długo trwa, co za historia.

No to znowu czekamy na wieści...

O mój Boże, co za historia... a ja już myślałam, że wszystko wróciło do normy! Daj nam koniecznie szybko znać, co u Was.

Jasne, jasne!

Oby jak najszybciej wszystko wróciło do normy, dawaj nam znać!

Właściwie to myślą, że ta jego tajemnicza, przewlekła choroba sprawia, że brzuszek i tak jest wrażliwy, a ten ręcznik to była po prostu kropka nad i. Teraz jelita nie mogą dojść do siebie, bo ten ręcznik to po prostu fuj, masakra.

To skomplikowane, tym specjalistom ciężko jest zejść do mojego poziomu, żeby wyjaśnić mi po ludzku te wszystkie swoje badania...

Mam nadzieję, że rano już coś ustalili i będziemy mogli spokojnie wyjechać na urlop z ustawionym leczeniem.

Stresuje mnie to, że w sumie dalej nic nie wiadomo. Naprawdę liczę na to, że coś znaleźli, żebyśmy w końcu wiedziały, na czym stoimy!

Kurczę!

Czyli ta historia z ręcznikiem może nie mieć nic wspólnego z chorobą? Pfff, to strasznie obciążające; rozumiem, jak źle się z tym czujesz, ale przecież robicie wszystko, żeby znaleźć przyczynę.

Trzymaj się 🙂

No i stało się!

Miałam nadzieję, że nie będę już musiała odświeżać tego wątku, ale widać Minnie lubi robić na przekór!

Od dwóch tygodni nie ma żadnej realnej poprawy, przetestowaliśmy kilka różnych kuracji, ale wszystko na nic.

Równolegle z tym całym błądzeniem po omacku w kwestiach medycznych, próbowałam też sporo kombinować z jej jedzeniem, ale bez żadnych efektów.

Biorąc pod uwagę, jak długo to już trwa i ile różnych leków podaliśmy, weterynarze uważają, że to nie bakteria ani ciało obce. Skłaniają się ku chorobie przewlekłej, ale jest ich caaaaałe mnóstwo z takimi objawami, więc wykluczamy je po kolei.

Minnie została dziś rano w klinice pod opieką specjalistki chorób wewnętrznych i szefa od USG, a towarzyszył im jeszcze trzeci lekarz, bardzo szanowany w branży (robi się tam niezłe grono specjalistów jak na taki mały brzuszek).

Mieli zrobić burzę mózgów i potem kolejne badania. Od kilku tygodni wspominają o gastroskopii, ale za każdym razem uznają, że nie jest to jeszcze konieczne.

Miałam ją odebrać w południe, ale ostatecznie będzie mogła wrócić do domu dopiero wieczorem, po tym jak weterynarze ze mną porozmawiają. Nic więcej mi nie powiedziano.

Muszę czekać do 17:00. Domyślam się, że skoro chcą ze mną porozmawiać, to pewnie coś znaleźli. A to oznaczałoby, że w końcu będziemy mogli jej ulżyć, biedactwo musi strasznie cierpieć przez ten brzuszek...

No nic, kiszę się we własnym stresie, czekając do tej 17:00...

Cześć Tityswood, przynajmniej wygląda na to, że wszystko idzie w dobrą stronę. Mam nadzieję, że szybko poczuje się lepiej i Twoja futrzasta zacznie robić wzorcowe kupy.

Jeszcze chwila niepewności, trzymaj się!

Po półtora dnia na antybiotyku w końcu pojawiła się pierwsza kupa „mniej straszna niż pozostałe” od bardzo dawna. Ale mi ulżyło.

Tak dla informacji Misanthrope, myślałam o tym, żeby jechać do tej dużej kliniki specjalistycznej, ale weterynarz, który przyjmuje w lecznicy u mnie w okolicy, to też specjalista chorób wewnętrznych stamtąd (prowadził nasze dwie ostatnie wizyty). Uznałam więc, że wycieczka tam niewiele by już wniosła!

Mam nadzieję, że mój potworek utrzyma tę formę, w końcu widzę światełko w tunelu. Być może. W każdym razie jeszcze nigdy nie byłam tak zadowolona ze zbierania kupy!

Mała anegdota na koniec – jej trawienie jest rozregulowane od tak dawna, że robię zdjęcia każdej kupie, żeby mieć dokumentację problemu i dokładnie wiedzieć, co i kiedy się działo. Jeśli ktoś kiedyś przejrzy zdjęcia w moim telefonie, to uzna mnie za jakąś wariatkę!