Chcę odzyskać mojego psa

Skoro ten wątek ma już 4 miesiące, to pewnie problem został już rozwiązany (osobiście mam nadzieję, że dziewczynie udało się odzyskać psa, każdemu przecież może zdarzyć się błąd!), a ponieważ autorka już się tu nie udziela, myślę, że nie ma sensu wracać do tej dyskusji.

Rzeczywiście, na forach jest taki zwyczaj, że mówimy sobie na „ty”, nawet jeśli nie znamy się w realu 😁

A tak w ogóle, to kto Panu/Pani pozwolił mówić mi na „ty”?

Ale kto ci powiedział, że zrobiła to specjalnie, żeby go zranić? Skąd wiesz, czy po prostu nie pokłócili się o tego psa? Skoro pies był zapisany na nią, to siłą rzeczy musiał to być prezent dla niej. Może po prostu nie zajmowała się nim wystarczająco, przez co szczeniak sporo rozrabiał i tak narastały konflikty, aż w końcu sprawa pewnie zaszła za daleko. Zrobiła to w desperacji, bo pewnie ciągle jej się mocno za wszystko dostawało. Ile to dzieciaków nie bierze na poważnie odpowiedzialności, jaka wiąże się z adopcją psa? Tak, to co zrobiła było złe, ale potem tego żałowała. Każdy może popełnić błąd, szczególnie w temacie zwierząt – jest mnóstwo takich przypadków. Trzeba przestać wyciągać pochopne wnioski i spróbować chociaż na chwilę postawić się na miejscu drugiej osoby. Może i ma te 18 lat, ale to wciąż jeszcze dziecko. Wszyscy piszą, że psu pewnie będzie lepiej w nowej rodzinie, ale hej, on jest przecież ważny dla reszty domowników, którzy z nim żyli, i stąd całe to zamieszanie, żeby go odzyskać.

Swoją drogą, to dobrze, że mama chłopaka ogarnęła te wszystkie formalności. W końcu to ona będzie płacić za karmę, weterynarza i wszystko inne, czego zwierzak potrzebuje.

To coś, czego ta dziewczyna najwyraźniej też nie wzięła pod uwagę.

Typowy „zwierzak-jednorazówka”, jakich niestety widzimy na co dzień – no, piękna mentalność!

Ale nie dajcie się zwieść: ci „źli” to ta pani, jej syn i oczywiście my wszyscy, bo nie przyznajemy racji 18-latce, która z pełną świadomością i bez żadnych skrupułów porzuciła swojego 7-miesięcznego szczeniaka. Dodam nawet, że autorka postu to pewnie nikt inny jak ta cała „synowa”, skoro pisze, że chce odzyskać „swojego” psa. Uwaga, szykuje się kaprys – zaraz będzie rzucanie się na ziemię i tupanie nóżkami!

A temu psu życzę dużo szczęścia w nowej rodzinie.

@Kalou124

W zasadzie zgadzam się z tobą, ale nie w tej ostatniej kwestii. Oddała swojego psa i byłoby to zbyt proste, gdyby tata go teraz przejął i się nim zajął. Według mnie to byłby po prostu kolejny kaprys rozwiązany przez tatusia.

Więc nie, nawywijała i niech to będzie dla niej nauczką. Może następnym razem, kiedy sprawi sobie jakieś zwierzę, zastanowi się dwa razy, zanim znowu go porzuci.

Ten post jest po prostu nie do wiary!

Trzeba drążyć i drążyć, żeby wyciągnąć jakiekolwiek kluczowe informacje, a jak już się je częściowo pozna, to wyzywają nas od najgorszych, bo mówimy rzeczy, których nie chce się słuchać.

Ale kiedy od początku nie jest się do końca szczerym, to siłą rzeczy budzi to wątpliwości. Mówienie o „małolacie” i „koledze z klasy”... To ewidentnie miało na celu zmylenie i zbagatelizowanie sprawy.

A ostatecznie ta „małolata” wcale nią nie jest, bo ma 18 lat, i ten „kolega z klasy” tak samo.

I ten niby „impuls” też nie do końca nim był, skoro wzięła papiery zrzeczenia się... Zresztą wątpię, żeby ten „kolega z klasy” wziął psa tak o, bez żadnej wcześniejszej rozmowy z rodzicami. Wyobrażam sobie, że gdybym ja wróciła ze szkoły z psem, to by mnie z nim wystawili za drzwi! 😅

Fakt jest taki, że w tej historii znamy tylko jedną stronę medalu, i to też taką naciąganą. Wbrew temu, co autorka posta chce nam wmówić, brakuje tu połowy historii.

Bardzo chciałabym usłyszeć wersję drugiej strony, to mogłoby być mega pouczające!

Zresztą, jak już ktoś wspomniał, największą głupotą było kupowanie szczeniaka 18-latce. Zawsze powtarza się nastolatkom, którzy chcą psa, że w tym wieku to jest pies rodziców.

Z drugiej strony wiek nie wszystko usprawiedliwia. Trzeba przestać traktować 18-latków jak jakieś nierozgarnięte dzieciaki. W wieku 18 lat jest się już na tyle dojrzałym i myślącym, żeby pewne rzeczy rozumieć, to przecież nie jest 12-letnia dziewczynka!

Sama mając 18 lat miałam zwierzęta, które kochałam nad życie i nigdy bym ich nie oddała pod wpływem chwili. W wieku 18 lat już dobrze rozumiałam, że jak się coś oddaje, to potem się tego po prostu już nie ma...