Chcę odzyskać mojego psa

Nie, i niektórzy nawet nigdy się tego nie uczą, ale to ich wcale nie ratuje...

A to, że nie zna się wcześniej konsekwencji swoich czynów, nie zwalnia z obowiązku spojrzenia im w twarz i wzięcia za nie odpowiedzialności. 👎

Przypomnę tylko, że ci, których próbuje się tu przedstawić jako tych złych, to nie te same osoby, które na początku nazwały tę pełnoletnią młodą kobietę „dzieciakiem”. W wieku 18 lat staje się odpowiedzialnym za swoje czyny; więc nie, nie staram się nikogo gnębić, choć niektórym może się to nie podobać. Ale takie chowanie głowy w piasek i zrzucanie winy tylko na tych „niedobrych” ludzi, którzy nie chcą oddać psa, którego im oddano, wcale nie pomaga tej młodej kobiecie dorosnąć i dojrzeć. (Tych „złych”, których wersji zresztą nie znamy: a nuż z ich perspektywy po prostu ratują psa przed rodziną, która jest gotowa oddać go komukolwiek pod wpływem impulsu? Skąd możemy wiedzieć, jak to wygląda z ich strony... tak, wiem, bawię się teraz w adwokata diabła 😈

zresztą, co ostatecznie wynikło z rozmowy z tymi ludźmi? Mama nie zmieniła zdania po przedstawieniu jej faktów = głupota, którą trzeba mądrze naprawić z obu stron?).

A próby ubarwiania źródła problemu wcale nie pomogą go rozwiązać, wręcz przeciwnie...

Powiedzenie, że na początku zrobiła głupotę, to nie jest żadne gnębienie: to mówienie prawdy i pomaganie jej w wzięciu za to odpowiedzialności, żeby wyciągnęła wnioski i nie zrobiła czegoś podobnego pod wpływem impulsu w przyszłości. To pozwoli jej uniknąć innej sytuacji, której później mogłaby żałować, a która mogłaby być jeszcze poważniejsza lub niebezpieczna dla niej samej. Właśnie dlatego, że nie jest już dzieciakiem, jest wystarczająco dorosła, by zmierzyć się ze swoimi błędami i wyciągnąć z nich lekcję na przyszłość. Udawanie, że to nic takiego i że to nie jej wina, nie jest żadnym rozwiązaniem i jest brakiem szacunku dla jej inteligencji.

To właśnie traktowanie jej jak głupiutkiego i nieodpowiedzialnego dzieciaka, który nic nie rozumie z tego, co się dzieje, jest dla tej młodej kobiety lekceważące.

W pewnym momencie trzeba zrozumieć, że jeśli wciąż traktuje się młodych ludzi jak dzieci, to oni nadal będą się tak zachowywać... 😒

A robienie potworów z tej drugiej strony i obgadywanie ich bez ich znajomości – o, TO jest właśnie najeżdżanie na ludzi i ocenianie ich bez wiedzy o faktach. 😏

Czy nie byłoby lepiej zachować neutralność i po prostu obiektywnie przedstawić fakty, zwłaszcza to, od czego się zaczęło, żeby może pomóc znaleźć jakieś rozwiązanie? 🙄

O wiele łatwiej jest naskakiwać na „złego” autora posta, zamiast szukać realnych rozwiązań.

Nie masz przypadkiem ubezpieczenia ochrony prawnej? Zazwyczaj jest ono częścią większości polis mieszkaniowych.

Odpowiadając na Wasze wszystkie pytania:

"Młoda" ma 18 lat, ale to, że ktoś staje się pełnoletni, nie oznacza wcale, że od razu rozumie wszystkie konsekwencje swoich czynów.

Tak, oddała psa, bo miała dość kłótni z ojcem, który zarzucał jej, że za mało się nim zajmuje. W rzeczywistości to ojciec zajmował się nim przez cały czas.

Pod wpływem impulsu wzięła psa, dokumenty i pojechała ze swoim chłopakiem oddać zwierzaka koledze z klasy.

To nie było w porządku, wiem o tym, ale jeszcze tego samego wieczoru zrozumiała, co zrobiła i myślała, że bez problemu odzyska psa... w końcu to był jej kolega z klasy.

Tyle że mama tego "kolegi" się wtrąciła i to ona teraz stawia opór, żeby zatrzymać psa u siebie.

Ta kobieta jest bardzo pewna siebie, bo sporządziła dokument zrzeczenia się psa na nazwisko swojego syna i podpisała go zamiast faktycznego właściciela.

Ojciec od tamtej pory strasznie to przeżywa, to on porusza niebo i ziemię. Nie ma tu żadnej "byłej" w tle. Jestem po prostu partnerką ojca i też staram się znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji.

Nie szukam oceniania. Co się stało, to się stało.

Szukam tylko porad, jak ta dziewczyna i jej tata mogą odzyskać swojego psa.

W mojej opowieści nie ma żadnych luk. Jestem szczera.

Fakty są dokładnie takie, jak opisałam.

Jak ci ludzie mogli się tak przywiązać do psa, który żyje teraz w kojcu z trzema innymi? Jakim prawem nie chcą go oddać? Dlaczego nikt nie wyciąga konsekwencji za to, że ktoś podpisał się za kogoś innego? Czy to nie jest poważne wykroczenie?

Jeszcze raz dziękuję Wam za wszystkie rady

Chyba że podsumowanie Kiri jest trafne, a wtedy to już zupełnie inna historia... 😐

Biedny maluch, który wylądował w samym środku tego wszystkiego... 😞

Nie wiem, ale jeśli pies jest zapisany na nią, to znaczy, że ta „młoda” jest już pełnoletnia, i to od co najmniej 5 miesięcy (skoro szczeniak ma 7 miesięcy, a legalnie można go wziąć najwcześniej w wieku 2 miesięcy)...

Tym bardziej że jak tak teraz o tym myślę, ta „małolata” najwyraźniej jest już wystarczająco dorosła, żeby mieć psa zapisanego na siebie... 🙄

+1 Sky

Choć trzeba znaleźć jakieś rozwiązanie, to początek tej historii jest po prostu szalony.

Zresztą sama autorka przyznaje, że to jakaś szalona historia, więc po co mi wytykać, że napisałam to samo? 🥷