Czy kortyzon zabił mojego psa?

Cześć bille de verre, nawet nie wiesz, jak bardzo Twoje wiadomości mi pomagają. No więc piszę, żeby dać znać, co u nas po wizycie w schronisku w Saintes: no i stało się, daliśmy się oczarować uroczemu, rocznemu labradorowi. Szczerze mówiąc, serce pęka, kiedy widzi się te wszystkie biedaki pozamykane w boksach. Nasz nowy domownik jest strasznie żywiołowy, to zupełna odmiana po naszym kochanym staruszku. Ale o moim Dino oczywiście nie zapominam. Kiedy tylko poczujesz się gotowa, bardzo Cię zachęcam, żebyś też przygarnęła jakiegoś psiaka – nie wolno zostawać samej i tak się zadręczać smutnymi myślami.

Dobry wieczór bille de verre, dziękuję za miłe słowa o moim pięknym maleństwie. To prawda, nie brakowało mu uścisków i buziaków, byliśmy ze sobą niesamowicie zżyci. Wiesz, jestem tak wściekła, że nie mam zamiaru widzieć się z moim weterynarzem, bo według mnie nie wykonał swojej pracy należycie. Poza tym po prostu nie potrafię wrócić do tej kliniki, to ponad moje siły. Mój mąż, który jest na emeryturze, nie chce zostawać sam w domu, potrzebuje czyjejś obecności. Ja osobiście wolałabym poczekać, bo nie chcę mieć poczucia, że zastępuję Dino, ale jutro jedziemy do schroniska, żeby może dać się oczarować jakiejś nowej kuleczce. Dam znać, co i jak. Chciałabym, żebyśmy zostali w kontakcie, choćby po to, żeby podnosić się nawzajem na duchu. Kiedy patrzę na zdjęcie twojego skarba, zawsze myślę o pluszaku, którego ma się ochotę mocno wyściskać, taki jest słodki. Masz rację, że słuchasz instynktu. Jeśli nie czujesz się na siłach, żeby iść do weterynarza, to nie idź, to tylko na nowo rozjątrzyłoby ranę. Ja byłam rozczarowana moją panią weterynarz, ale nie byłam tak naprawdę wściekła. Jestem raczej typem osoby, którą od razu pożera poczucie winy, jak jakiś żarłok. Rozumiem twojego męża, który jest na emeryturze i pewnie czuje tę pustkę podwójnie. Nie możesz mu odmówić tego, czego teraz potrzebuje, ale ciebie też rozumiem. Można by przyjąć, że na początku to będzie głównie jego pies, z którym będzie spędzał czas w ciągu dnia i go wybiegiwał, ale kiedy ty wrócisz do domu, byłoby dobrze, żeby wieczór był dla was, bez psiaka, żebyś mogła się powoli przyzwyczaić. Inaczej faktycznie pojawiłoby się to ryzyko poczucia zastępowania Dino, a to nie jest dobre, wszystko jest jeszcze zbyt „świeże”. Zrób ten krok w stronę męża i poproś go o to samo w zamian, na pewno zrozumie. Właśnie przekopuję zdjęcia, żeby wyciągnąć ich jak najwięcej z moją sunią i uśmiecham się na ich widok. To taka mała przerwa w bólu, choć wciąż często czuję ten wielki ciężar w żołądku. Potrzeba czasu... Tak, bardzo chętnie zostanę w kontakcie. Straciłyśmy nasze psiaki w odstępie zaledwie kilku dni, jesteśmy na tym samym etapie emocjonalnym. Widziałam też, że jesteśmy w dokładnie tym samym wieku i obie nadal pracujemy....... 🤧 Do usłyszenia, Mjdino

PS. Tutaj jest taka spokojna, ale zazwyczaj była z niej niezła powsinoga i uciekinierka, wiecznie z nosem w krzakach, goniąca króliki, a raz nawet owce 🤪, to była jej pasja jako małego psa myśliwskiego. 😁

Dobry wieczór bille de verre, dziękuję za miłe słowa o moim kochanym maleństwie. To prawda, nie brakowało mu pieszczot i buziaków, byliśmy ze sobą bardzo zżyci. Wiesz, jestem tak wściekła, że nie chcę widzieć mojego weterynarza, bo moim zdaniem nie wykonał swojej pracy jak należy. Poza tym po prostu nie dam rady wrócić do tej kliniki, to ponad moje siły. Mój mąż, który jest na emeryturze, nie chce zostawać sam w domu, potrzebuje czyjejś obecności. Ja osobiście wolałabym poczekać, bo nie chcę mieć poczucia, że zastępuję Dino, ale jutro jedziemy do schroniska w Saintes i kto wie, może jakaś puchata kulka skradnie nam serce. Dam znać, co i jak. Bardzo bym chciała, żebyśmy zostali w kontakcie, choćby po to, żeby wspierać się nawzajem i podnosić na duchu.

Zgadzam się z Wami, ale co w takim razie mam powiedzieć o moim weterynarzu, który przepisał mu ten lek, nawet nie osłuchując mu serca? Jestem wściekła na tego człowieka, bo nie poświęcił tyle czasu, ile było trzeba, żeby jak najlepiej zaopiekować się moim Dino. Dziś jestem po prostu zdruzgotana z żalu i już nigdy nie polecę go żadnej znajomej, tak jak to robiłam wcześniej. Teraz muszę jakoś zamknąć ten rozdział, ale to strasznie trudne.

Dzięki enicia, to prawda, nasz Dino był przepiękny i strasznie nam go w domu brakuje. Musimy jakoś wypełnić tę pustkę, ale oczywiście zrobimy to z głową – w żadnym wypadku nie chcemy „zastąpić” naszego psa, bo on był jedyny w swoim rodzaju. Chcemy to zrobić po prostu dlatego, że mamy w sobie ogromną potrzebę dawania miłości. Dino miał jej pod dostatkiem przez całe swoje życie i jesteśmy pewni, że był z nami szczęśliwy – to dla nas wielka pociecha. Każdy reaguje inaczej i jeśli potrzebujesz więcej czasu, to zupełnie to rozumiem. Sama będziesz wiedziała, kiedy nadejdzie ten moment i będziesz gotowa. Te nasze rozmowy naprawdę podnoszą na duchu, bo ostatnio nastroje u nas są kiepskie, ale jak to mówią – życie toczy się dalej. Pozdrawiam serdecznie!

Uważaj, żeby nie szukać swojego Dino w tym nowym psiaku, którego chcesz uszczęśliwić. Czasami, w zależności od osoby, potrzebujemy trochę czasu na przeżycie żałoby, zanim w ogóle pomyślimy o adopcji kolejnego psa, który przecież będzie zupełnie inny. Straciłam swojego psa miesiąc temu, też po leczeniu kortyzonem tak jak u Ciebie, i osobiście czuję, że nie jestem jeszcze gotowa na kolejnego zwierzaka, mimo że pustka, którą po sobie zostawił, jest ogromna...