Osobiście nie mam żadnych uprzedzeń do żadnej rasy. Kiedy widzę na chodniku dużego psa, nie przechodzę na drugą stronę ani go nie unikam. Robię to tylko wtedy, gdy pies wygląda na agresywnego, i dotyczy to każdego rozmiaru czy typu psa.
To bardzo dobre dla Padjy, że może poznawać psy o różnej wielkości i budowie. W czasach, gdy mieszkałam z Gypsie w mieście (gdzie było więcej psów, a Gypsie była bardzo towarzyska), każdy napotkany pies był dobrym kumplem do zabawy. Uprzedzenia mam jedynie do właścicieli, którzy biorą konkretne rasy tylko po to, żeby zrobić z nich agresywne psy. Ale to tyczy się tak samo maliniaków, jak i każdej innej rasy.
Oczywiście jako właścicielka mam swoje preferencje co do psa, z którym dzielę życie. Mało mnie obchodzi, czy pies wygląda słodko, czy budzi w ludziach lęk, czy są wobec niego obojętni. Po prostu lubię psy o dobrych proporcjach, bez żadnych ekstremalnych cech budowy (tzw. overtyping), które mogłyby negatywnie wpływać na ich zdrowie. Takie w sam raz do mocnego przytulenia, ale też na tyle nieduże, żebym nie miała problemu z opanowaniem ich siły, gdyby zaszła taka potrzeba.
Ubolewam jednak nad modami na takie psy jak Emla – w tym sensie, że podobnie jak wcześniej w przypadku borderów, maliniaków i innych ras, ludzie biorą je bez znajomości ich potrzeb, tylko dlatego, że „są takie śliczne”. Nie podoba mi się też selekcja w niektórych hodowlach, która promuje przesadne cechy (zbyt spłaszczone pyszczki prowadzące do problemów z oddychaniem, za szerokie klatki piersiowe uniemożliwiające swobodne bieganie, nieproporcjonalna masa mięśniowa, przez którą pies szybko się męczy itp.) czy wady genetyczne u innych ras (np. głuchota). Wszystko, co nie wpisuje się w te szkodliwe kategorie, jest dla mnie w porządku – nieważne, jak pies jest potężny czy jak wygląda. Psy są we wszystkich kształtach i kolorach i to jest super.
Nigdy nie kupiłam psa z hodowli, ale gdybym to zrobiła, to pierwszą rzeczą, za którą chciałabym zapłacić, jest dobre zdrowie genetyczne (pomijając choroby nabyte). To gwarancja posiadania zdrowego psa w porównaniu do mieszańca o niepewnej genetyce. To powinien być priorytet w selekcji ras i dla mnie to najważniejsza kwestia. Nie potrzebuję psa, który będzie mógł biegać na pełnych obrotach tylko do drugiego roku życia, w wieku pięciu lat będzie ledwo powłóczyć nogami, a zdechnie w wieku ośmiu lat. Nie chcę patrzeć, jak mój przyjaciel przez całe życie męczy się przy każdym oddechu – a przecież swobodne oddychanie to podstawowe prawo każdej żywej istoty (mam tu na myśli np. niektóre skrajnie przerasowione buldogi). Za coś takiego na pewno bym nie zapłaciła.
Poza tym pies to pies. O gustach się nie dyskutuje, każdemu podoba się co innego i bardzo dobrze.
Jeśli idę przez miasto i widzę agresywnego chihuahua, przechodzę na drugą stronę. Jeśli widzę dużego, spokojnego miśka, to po co miałabym to robić? W każdym przypadku, niezależnie od wielkości czy rasy, zawsze pytam właściciela, czy pies jest łagodny, żeby mój psiak mógł bezpiecznie poznać nowego kumpla.
