Kategoria psa – owczarek niemiecki?

Dzień dobry,

Warto wyjaśnić, że nie należy mylić grup ras z kategoriami. Grupy to podział psów ze względu na podobną budowę lub przeznaczenie. Kategorie natomiast wprowadzono pod koniec lat 90., aby ukrócić proceder walk psów i uregulować posiadanie niektórych psów uznawanych za niebezpieczne. Psy z pierwszej kategorii to zwierzęta w typie ras American Staffordshire terrier, tosa czy mastiff, które nie posiadają rodowodu. Ich posiadanie wymaga uzyskania specjalnego pozwolenia. Z kolei do drugiej kategorii zaliczają się American Staffordshire terriery, rottweilery i tosy z rodowodem oraz rottweilery bez rodowodu.

Owczarek niemiecki nie należy do żadnej z tych ras, więc nie jest on objęty wspomnianymi przepisami. Jego posiadanie nie podlega regulacjom dotyczącym psów z powyższych kategorii (między innymi obowiązkowej sterylizacji, zgłoszeniu w urzędzie gminy itp.).

Może więc Pan/Pani swobodnie adoptować owczarka niemieckiego, oczywiście przestrzegając regulaminu swojego miejsca zamieszkania.

Przed adopcją proszę jednak zadać sobie pytanie, ile czasu jest Pan/Pani w stanie mu poświęcić. Owczarki niemieckie słyną z tego, że potrzebują dużo ruchu, ale wymagają też stymulacji intelektualnej (poprzez zabawy, naukę nowych rzeczy, stawianie przed nimi wyzwań...). Proszę również przemyśleć kwestię spacerów. 9 godzin to bardzo długo, zwłaszcza dla młodego szczeniaka. Czy może Pan/Pani rozważyć powrót do domu w południe, aby go wyprowadzić, albo poprosić kogoś znajomego lub partnerkę, aby do niego zajrzeli?

Pozdrawiam,

Julie

PS: Nie znam absolutnie nikogo, kto wychodziłby z psem na 3 godziny codziennie, u nas się to po prostu nie zdarza.

Niezależnie od tego, czy to husky, owczarki wszelkiej maści, teriery czy kundelki... Psy wychodzą średnio na godzinę lub półtorej, a w weekendy często na dłużej.

Ale na pewno nie po kilka godzin każdego dnia.

Gdy wychodzisz gdzieś na wieś czy na łono natury, z psimi kumplami i mnóstwem zapachów do wywęszenia, to przez te półtorej godziny naprawdę sporo się dzieje.

Tak, piszę to trochę z myślą o Tobie, bo wiem, że lubisz tę rasę.

To, że pies potrafi wędrować godzinami po szlakach, wcale nie oznacza, że potrzebuje takich wielogodzinnych spacerów każdego dnia – o to mi właśnie chodzi.

Spacer trwający ponad godzinę dziennie, jeśli otoczenie jest urozmaicone, to już naprawdę mnóstwo wrażeń.

Moja sunia, mimo że jest o wiele bardziej wytrzymała niż rasowy bokser z płaskim pyskiem, w zupełności się tym zadowala.

Jeśli wyjdziemy na trochę krócej niż zazwyczaj, ona po prostu zadba o to, żeby rozładować energię, biegając nieco więcej czy się bawiąc...

Z kolei przy bardzo długich wyprawach zaczyna oszczędzać siły. Pies też uczy się gospodarować energią w zależności od tego, co mu zaproponujemy :-)

No pewnie, ze swoją sunią też się super bawię, jak tylko mam czas, ale to taki bonus – samo w sobie nie jest to konieczne, a już na pewno nie codziennie, i to tak całkiem szczerze.

Szczerze mówiąc, pogadam o tym jeszcze przy okazji z innymi właścicielami, ale dla mnie ON-ek to wciąż całkiem łatwy pies.

Mam takich w okolicy, gdzie właściciele mają po 55-70 lat i wcale nie spędzają całego czasu na ich stymulowaniu.

Wychodzą normalnie na regularny, długi spacer i tyle.

No tak, ale moim zdaniem owczarek niemiecki sam w sobie wcale nie potrzebuje więcej czasu niż chociażby bokser.

Dlatego właśnie trochę podrążyłam temat, bo dość mocno zdziwiło mnie twoje podejście, kiedy piszesz, że ON-ek wymagałby od ciebie „o wiele, o wiele za dużo czasu” w porównaniu do Orphée.

A co do tych 9 godzin nieobecności – jasne, że to za długo, tak jak już wcześniej padło, i to bez względu na rasę.

Tak, to prawda, nie można wrzucać wszystkich owczarków do jednego worka, tak samo jak molosów – każdy pies jest przecież inny...

Może nie do końca jasno się wyraziłam, Lorna – nie pisałam tego po to, żeby oceniać, czy ONek albo bokser są łatwi w prowadzeniu, czy nie.

Chodziło mi przede wszystkim o czas.

Nie chcąc uogólniać, aktywny i wytrzymały pies będzie wymagał go więcej – zarówno na spacery, różne aktywności, jak i na równoległą naukę wyciszania (choć to też zależy od konkretnego psiaka).

Co do Molène, to może ta jej terrierowa natura 😉 W każdym razie wszystko, co z nią robisz, to po części zaspokajanie jej podstawowych potrzeb (wliczając w to wybieganie się), ale też spora część tego, co robisz dodatkowo dla przyjemności, bo masz na to czas itd.

Wspomniałam tylko o tych podstawowych potrzebach, bo nie każdy będzie w stanie dać z siebie więcej. Zwłaszcza jeśli kogoś nie ma w domu przez 9 godzin dziennie.

To tyle z tej małej/dużej dygresji ^^

Wracając do tematu – tak czy inaczej, 9 godzin nieobecności z rzędu w ciągu dnia, kiedy pies nie może nawet wyjść na siku... to po prostu za dużo.

Wiesz, dzisiaj przy wielu rasach wszystko jest względne, bo są ogromne różnice w liniach hodowlanych... Mam tu u siebie takie „kanapowe” husky, które niby mają być psami zaprzęgowymi, a moja sunia zostawia je daleko w tyle na każdym biegu.

Dlatego trudno mi oceniać psa tylko przez pryzmat rasy jako takiej.

Owczarek niemiecki owczarkowi nierówny i tak samo jest teraz z wieloma innymi rasami.

Jeśli chodzi o wytrzymałość, to moja suczka ma jej mnóstwo, a mimo to jest bardzo bezproblemowa na co dzień (jedno nie wyklucza drugiego).

Mój behawiorysta zawsze miał głównie owczarki niemieckie. Przyjechał kiedyś z trzema na farmę i te psy są mega spokojne, takie totalne zen. To nie są psy nakręcone na maksa – idą sobie spokojnie, nie narzucają się i nie wypatrują ciągle piłeczki czy jakiegokolwiek zajęcia.

Skoro mowa tutaj o „owczarkach”: po pierwsze, jest mnóstwo różnych typów. Owczarek niemiecki ma zupełnie inną energię niż maliniak, a ten z kolei różni się od białego owczarka szwajcarskiego czy owczarka australijskiego. Nie da się więc stworzyć jednego, uniwersalnego profilu „owczarka”.

Po drugie, trzeba mieć świadomość tej całej „manii R+” (metod pozytywnych), która jest teraz bardzo modna, a wręcz dominuje, i mocno wpływa na to, jak wielu młodych właścicieli buduje relację ze swoimi psami.

Owczarek (czy właściwie każdy pies z jakimś tam potencjałem do pracy i interakcji), którego od małego nakręcasz jak szalony na smaczki i piłeczkę, będzie się rozwijał zupełnie inaczej niż ten sam pies prowadzony spokojnie, z wyraźnym przewodnictwem i w bardziej stonowanej relacji. Chodzi o to, żeby nie przebodźcować i nie ekscytować psa non stop, co jest niestety częstym błędem w dzisiejszych czasach.

Dlatego warto zachować zdrowy rozsądek i jeśli interesuje Cię konkretna rasa, sprawdzić, jak te psy zachowują się przy różnych modelach wychowania. Bo faktycznie, jeśli zobaczysz owczarka prowadzonego przez fanatyków wyłącznie pozytywnych metod albo trenującego agility, odniesiesz zupełnie inne wrażenie niż przy bardziej umiarkowanym podejściu.

A ponieważ ta „mania R+” ma wielu zwolenników wśród początkujących, to siłą rzeczy spotyka się sporo owczarków nakręconych na maksa, które zupełnie nie radzą sobie z frustracją. Nie powinno się wtedy wyciągać wniosków o samej rasie, tylko o tym, jak te psy były prowadzone.