Mieszanka husky i samojeda?

W Waszych komentarzach widzę mnóstwo oceniania, a mało konkretnych informacji.

Od 35 lat dzielę życie z samojedami i przez długi czas prowadziłam ich hodowlę.

Samojed jest bardzo aktywny przez pierwsze 3 lata, ale potem staje się spokojniejszy. Jeśli poświęci się czas na dobre wychowanie, można go spokojnie puszczać luzem, bo ma świetne przywołanie. Jest bardzo towarzyski, ale trzeba go socjalizować od małego. Uwielbia dzieci i przyzwyczaja się do każdego innego zwierzaka (psa, kota, królika czy koni). 
Wady: uwielbia szczekać, więc nie można mu na to pozwalać już od szczeniaka, no i ta sierść (mam na koncie setki godzin czesania moich psów).

Dzisiaj mam u siebie samsky’ego, bo jeden z moich maluchów doczekał się potomstwa z husky – to wnuczka mojej suczki. Dlaczego? Choć samojed to najlepszy pies na świecie, miałam już po prostu dość tych wiecznych godzin spędzonych ze szczotką w ręku.

Samsky jest o wiele bardziej wrażliwy i zachowuje w sobie nutkę dzikości, ale jest przy tym ogromnym pieszczochem, zupełnie jak samojed. Może mieć niebieskie oczy, ale nie musi. Ogromną zaletą jest to, że pies jest o wiele bardziej sportowy niż samojed, który dość szybko robi się takim "kanapowcem", a jednocześnie można go bez problemu puszczać bez smyczy, co w przypadku husky nie zawsze jest takie oczywiste.

Osobiście uważam, że ta mieszanka to strzał w dziesiątkę i zamierzam zostawić sobie jednego malucha z tego miotu.

A kiedy profesjonalista sprzedaje szczeniaki, mówiąc, że taki tryb życia im idealnie pasuje, to naprawdę można zacząć się martwić...

Moim zdaniem lepiej bazować na stereotypach dotyczących rasy, mając jednocześnie świadomość, że nic nie jest wykute w kamieniu. Dzięki temu unikniesz sytuacji, w której zostaniesz z psem nie do opanowania i bez możliwości dostosowania się do niego.

Chyba każdy się zgodzi, że każdy pies to unikalna postać. Wszyscy znamy też wyjątki, które tylko potwierdzają regułę. (Moi rodzice mieli gryfona płowego, który kumplował się z królikami i nie miał za grosz instynktu łowieckiego – totalna gapa w porównaniu do jakiegokolwiek innego psa, któremu przed nosem śmignąłby dziki królik).

Nie zmienia to jednak faktu, że u wielu ras widać pewne silne tendencje. Widzieliście kiedyś minę charta, który nigdy nie miał okazji się wybiegać? Albo spaniela czy bloodhounda skazanego wyłącznie na miejskie chodniki? Jack russella, który nigdy się nie bawił, husky'ego, którego jedynym „spacerem” jest balkon (ten, którego znałem, zresztą odebrał sobie życie), albo nowofundlanda mieszkającego na pełen etat w samym centrum miasta?

Porównajcie ich z pyskami tych psów, którym pozwala się w pełni żyć zgodnie z tym, do czego zostały stworzone i selekcjonowane przez pokolenia.

Trzeba by być naprawdę nieobiektywnym, żeby nie dostrzec, że te drugie są o wiele bardziej spełnione, no nie?

Adopcja psa to prawdziwa loteria! Nigdy nie wiesz, czego się spodziewać, dopóki z psem nie zamieszkasz – i to bez względu na rasę, pochodzenie, otoczenie czy to, jak go wychowujesz. Każdy pies to wyjątkowa jednostka, ma swój własny charakter i potrzeby. Teoretyczne cechy przypisane do konkretnych ras mogą się ogromnie różnić u poszczególnych psów. Tak naprawdę te różnice bywają tak samo duże, jak te między różnymi rasami. Jedynym sposobem, żeby zapewnić mu szczęśliwe życie, jest zaakceptowanie go takim, jaki jest, i dostosowanie się do niego, zamiast ślepego wierzenia w rasowe stereotypy czy jakiekolwiek inne uprzedzenia. Jeśli niektóre rasy są porzucane częściej niż inne, to właśnie dlatego, że ludzie, którzy je adoptują, mają o nich bardzo stereotypowe wyobrażenia i czują się kompletnie bezradni, gdy widzą, że ich pies nie jest dokładnie taki, jak w ich marzeniach.

Ah, ale zgadzam się z Tobą, osoba, która wie, czego się spodziewać, dopilnuje, żeby to wszystko grało. O ile faktycznie wie, na co się pisze.
Wystarczy jednak spojrzeć na powody, dla których ludzie porzucają husky, żeby zauważyć, że zostali źle poinformowani albo w ogóle nie szukali informacji i patrzyli tylko na wygląd.
Fajnie jest być optymistą, ale nie można widzieć tylko samych pozytywów. :)

Jeśli ktoś marzy o konkretnej rasie bardziej niż o czymkolwiek innym, to zrobi wszystko, żeby to wypaliło. Nie mówię wcale, że pozjadałem wszystkie rozumy, ale po prostu uważam, że trzeba słuchać swojej intuicji i wierzyć w to, jeśli się tego naprawdę chce.

Osoba, która porzuca psa, to ktoś, komu brakuje silnej woli – inaczej nie byłaby w stanie tego zrobić.

Ja po prostu jestem nastawiony pozytywnie i wolę patrzeć na to wszystko z innej strony.