Mój mąż nie akceptuje mojego psa

Haha! Coś niewyspana dzisiaj rano? No tak, mamy piątek! 🙂

No tak, sytuacja na pewno nie jest łatwa; ale Twój mąż chyba widzi, że pies daje Wam tyle radości, Tobie i dzieciakom? Nie cieszy go ten widok? Zwierzak wnosi do życia tyle dobra, którego nie da nam drugi człowiek... Miłego dnia i trzymaj się, bo na pewno nie jest Ci z tym wszystkim łatwo.

Znowu literówka, ach te durne telefony... Trzeba ciągle sprawdzać tekst przed wysłaniem. Chodziło mi oczywiście o energię słoneczną, a nie o jajnik... Lol😁

Bardzo mało bakterii przenosi się z psa na człowieka. Gdzie on dokładnie pływa?

To Ty stanowisz dla niego znacznie większe zagrożenie infekcją :)

Nie sądzę, żeby człowiek miał prędko złapać kaszel kenelowy.

Droga Eniciu, to prawda, że każda sytuacja jest inna i bardzo indywidualna, ale w Twoich dwóch ostatnich wiadomościach najważniejsze jest to, że Ty, Twój mąż i Wasz pies jesteście ze sobą w pełnej harmonii, a przede wszystkim w pełnym życzliwości porozumieniu.

Wszystkiego dobrego, Eniciu, i daj znać od czasu do czasu, co u Was słychać...!!!

Dzięki za wasze wiadomości, choć czasem wydaje mi się, że jesteście trochę surowi. Moja sytuacja jest skomplikowana, bo kocham mojego męża, który – mimo obaw niektórych z was – jest świetnym tatą dla swoich dzieci, ale kocham też mojego psa. To fakt, że mój pies ma intensywny zapach, i to też fakt, że mój mąż nie jest wielbicielem zwierząt. On nie chce, żebym oddawała psa, bo wie, że bym tego nie zniosła, ale wolałby, żeby zwierzak mieszkał na dworze. Według niego to tam jest miejsce psa. Myślę, że dla niego, jako dla pływaka, to głównie kwestia higieny – widzi w psie po prostu źródło bakterii... Tak, wiem, że to może brzmieć szokująco, ale są tacy ludzie... Ja oczywiście mam inne zdanie i mój pies zostanie w cieple, w domu, aż do swoich ostatnich dni. Mąż mówi mi teraz, że nie zabroni mi wziąć kolejnego psa w przyszłości (bo wie, że uwielbiam psy), kiedy mój staruszek już odejdzie, ale tym razem pies musiałby mieszkać na zewnątrz. Nie wiem, czy będę w stanie to zaakceptować, bo uważam, że trzymanie psa na dworze jest po prostu smutne. Myślę więc, że postaram się zapewnić jak najlepszą końcówkę życia mojemu staruszkowi, który wcześniej wiele wycierpiał, a mąż jakoś to jeszcze przeboleje. Potem jednak chyba zrezygnuję z kolejnego psa, mimo że tak bardzo chciałabym dać dom jakiejś innej psiej biedzie...

Nie martwcie się, mój pies czuje się dzisiaj bardzo dobrze i nigdy go nie porzucę. Jasne, byłoby lepiej, gdyby był kochany przez wszystkich członków rodziny, ale pocieszam się myślą, że ze względu na wiek byłby skazany na dożywocie w schronisku. U nas jest mu na pewno znacznie lepiej niż gdyby miał skończyć życie za kratami w azylu.

Czytając Twój wpis jeszcze raz, mam wrażenie, że Twój partner zachowuje się jak straszny „TCHÓRZ”. Zrzuca na Twoje barki całą odpowiedzialność za obecność psa, mimo że na samym początku wcale nie powiedział „nie”. Tacy ludzie mnie brzydzą – wrzucam ich do jednego worka z tymi wszystkimi, którzy najpierw „kochają”, a potem „przestają kochać”, zupełnie jakby pies był jakąś zabawką!!! To zachowanie dzieciaka, a właściwie skrajnie nieodpowiedzialnego „dorosłego”.

Pozdrawiam Cię ciepło, Enicia, i dziękuję za wszystko, co robisz dla swojego psa...!!!

Dobry wieczór, przeczytałam Twój post i jest coś, czego kompletnie nie rozumiem w zachowaniu Twojego partnera. Przecież, sądząc po tym, co piszesz, zaakceptował pojawienie się psa. Wygląda na to, że jest typem osoby: biorę, testuję, a jak mi się nie podoba, to wyrzucam. Czyżby należał do tych, którzy tchórzliwie porzucają zwierzęta? Twój piesek to żywa istota, a z życiem (czy to psa, kota, czy człowieka...)

nie wolno tak igrać!!! Twój pies jest już starszy, a zapachy – no cóż, to się zdarza. Trzeba zachowywać się jak odpowiedzialny dorosły, a nie jak rozkapryszone i roszczeniowe dziecko. Powiedz też swojemu partnerowi, że na starość on sam też może zacząć wydzielać pewne zapachy. Człowiek też potrafi śmierdzieć i nie zawsze jest to jego wina. Twój partner sprawia na mnie wrażenie strasznego egoisty, kogoś bardzo wymagającego, kto myśli tylko o czubku własnego nosa. Krótko mówiąc, jeśli uważasz, że masz rację, to mu się postaw albo po prostu go ignoruj – szantaż emocjonalny jest w dzisiejszych czasach zupełnie nie na miejscu. Powodzenia mimo wszystko i daj znać, co u Ciebie,

Pozdrawiam ciepło...!!!