Mój pies zatrzymuje się na spacerach

Jako osoba z bardzo wrażliwym kręgosłupem mogę was zapewnić, że tylko odpowiednio założona smycz typu lasso pozwala na naukę chodzenia bez ciągnięcia, w sposób komfortowy zarówno dla zwierzaka, jak i dla właściciela...

Tak jak już wspominałem, szelki antyciągnięciowe to według mnie najskuteczniejszy sposób, żeby pies nie ciągnął na smyczy.

To świetne rozwiązanie zarówno dla psa, jak i dla właściciela, który po pewnym czasie spaceru przestaje czuć własną rękę od tego ciągłego szarpania

😁

Historia z życia wzięta...

Cześć wszystkim!

No więc przetestowałam metodę z szelkami z uchwytem i muszę przyznać, że działa super!

Po prostu łapię za ten uchwyt i prowadzę go przez kilka kroków – robi to z kwaśną miną, ale po paru sekundach jest już okej i ruszamy dalej!

Myślę, że to faktycznie po prostu jego kaprysy...

Próbuję go teraz oduczyć ciągnięcia jak wariat, kiedy widzi inne psy na smyczy.

Wczoraj, jak zaczął ciągnąć, zasłoniłam mu widok na tamtego psa. Kiedy był mniejszy, po prostu by za mną poszedł i poszlibyśmy dalej, ale teraz na przykład wczoraj zatrzymywał się za każdym razem z miną pod tytułem: „skoro nie widzę kumpla, to dalej nie idę”.

Mówię mu raz „idziemy”, a jeśli nie reaguje, biorę za uchwyt i go ruszam. A jak już idzie, to są wielkie pochwały, nagroda i od razu widać, że znowu ma motywację, żeby ładnie iść na smyczy!

Także jest super, dzięki wszystkim! ;)

Cześć,

Z tego, co przeczytałem, dla mnie to bez wahania druga opcja od Piotr06. Zmęczony pies zazwyczaj bardzo się cieszy na powrót do domu. Nie wiem, czy zna komendę „do nogi”, ale ja tak właśnie robię ze swoim, kiedy nie chce iść dalej. Mój wycina mi takie numery, gdy wie, że ktoś z grupy został w innym miejscu, a my idziemy w drugą stronę... Potrafi nawet nagle zawrócić jak strzała...

W każdym razie, w takiej sytuacji na Twoim miejscu wypróbowałbym to Twoje podejście „na uparciucha” (myślę, że to zadziała najlepiej w tym konkretnym przypadku i ogólnie w jego wychowaniu), ale zmuszając go do zrobienia pierwszych kroków. Po pierwsze, jeśli się kładzie, postaw go na nogi, podnosząc mu zad od spodu. Jeśli znowu się kładzie – powtarzaj to do skutku, aż w końcu odpuści. Potem delikatnie pociągnij za smycz, aż zrobi krok, potem drugi. Przy każdym kroku luzuj smycz i tak dalej...

Przede wszystkim wielkie dzięki wszystkim za odpowiedzi!

Doprecyzowując – zazwyczaj dzieje się to wtedy, gdy wychodzimy z parku albo z lasu. Zatrzymujemy się przy poidełku, żeby dać mu trochę pić, a on wtedy kładzie się prosto w kałuży, którą sam zrobił.

Zrzucam to na karb zmęczenia, więc daję mu tam odpocząć te parę minut, aż do momentu, gdy inni ludzie chcą skorzystać z kranu.

Żeby za mną poszedł, po prostu puszczam smycz i wtedy bez problemu do mnie wraca.

Ale faktycznie, często zdarza się to pod koniec spaceru albo kiedy musimy opuścić miejsce, które mu się podoba.

Zastanawiam się, czy nie skrócić trochę czasu trwania spacerów, żeby sprawdzić, czy to faktycznie kwestia zmęczenia. Co o tym myślicie?

I @Piotr06, masz rację, to dzieje się głównie w miejscach, w które regularnie chodzimy!

Czy na spacerach masz zwyczaj chodzić zawsze tą samą trasą?

Jeśli tak i nagle wybierzesz inną drogę, pies może stawiać opór przed nowym kierunkiem – i jest to zupełnie normalne w fazie nauki (przynajmniej na początku).

Po prostu nie rozumie, dlaczego dzisiaj skręcasz w prawo, skoro od miesięcy zawsze skręcało się w lewo.

Jeśli dobrze znasz swojego zwierzaka, na pewno będziesz w stanie wyczuć, czy to zatrzymanie wynika ze zmęczenia, czy z czegoś innego.

Moja sunia też zaczęła tak robić.

Jeśli widziałam, że to nie kwestia zmęczenia, łapałam za uchwyt szelek i lekko zmuszałam ją, żeby szła za mną. Zazwyczaj po kilku sekundach ruszała dalej, a wtedy były wielkie pochwały i „mocne przytulasy”.

@docline

Zgadzam się z pierwszą częścią, ale co do drugiej... no bez przesady, nie żyjemy w świecie, w którym pies wykrywa miny przeciwpiechotne albo widzi potwory czające się w mroku!

Takie zatrzymywanie się to zwykły „kaprys”, jedynym sensownym powodem jest po prostu zmęczenie.

Według mnie, żeby pies zrozumiał, że takie zachowanie jest niepożądane, trzeba zastosować odpowiednią, proporcjonalną karę.

„– Nie chcesz tam iść?! Chcesz stawiać na swoim?!”

„– No to dobra... wracamy, spacer skończony!”

Twój pies, niezależnie od wieku, potrafi zrozumieć Twoje niezadowolenie. Powrót do domu będzie dla niego porażką, jeśli planował spacerować sobie bez ograniczeń, ignorując Twoją wolę.

Wracasz do domu, odczekujesz dłuższą chwilę, a potem wychodzisz z nim ponownie na nowy spacer.

To tak czy siak przyniesie korzyści: pies zrozumie, że to nie on decyduje o trasie, a z czasem nauczy się komunikować: „jeśli staję, to znaczy, że musimy wracać, bo jestem wykończony albo jest mi za gorąco/za zimno”.

Od pewnego wieku szczeniak odkrywa, że może przestać się słuchać i wcale świat nie zawali mu się z tego powodu na głowę.

U inteligentnego psa walka o odrobinę niezależności to coś zupełnie normalnego.

Trzeba po prostu nie odpuszczać...

Postaraj się jednak zaobserwować, czy są jakieś konkretne okoliczności, które sprzyjają tym nagłym przestojom – może pies ma ku temu dobre powody, których jeszcze nie udało Ci się wyłapać.