Mój szczeniak mnie atakuje..

Dzień dobry Fenhrir,

problem, który mieli Państwo ze swoim szczeniakiem, boleśnie i dokładnie przypomina mi to, co przechodzimy z naszym 5-miesięcznym golden retrieverem. Kiedy jest podekscytowany, bardzo mocno nas podgryza, skacząc na nas. Rozdarł kurtkę mojemu partnerowi, który nie mógł go uspokoić. We dwójkę jest łatwiej, bo możemy go przytrzymać i powstrzymać przed skakaniem na „cel”. Testowaliśmy metodę z zabawką: gdy tylko się poruszymy, on znowu do nas wraca; jeśli nie jest zbyt „nakręcony”, udaje nam się go uspokoić, każąc mu usiąść, a potem leżeć przez pewien czas. Takie zachowanie trwa już ponad miesiąc i zaczynamy być tym powoli zmęczeni. Obecnie próbujemy go izolować, gdy tylko zaczyna to robić. Poza tym, mimo że ma silny charakter, nie jest to pies, który nami rządzi, i jest dość posłuszny. Ile czasu zajęło Państwa maliniakowi, zanim przestał się tak zachowywać? Zaczynam się naprawdę martwić. Z góry dziękuję za odpowiedzi...!

Bardzo się cieszę, że czytam takie dobre wieści.

Kiedy ludzie są zbyt nachalni, możesz spróbować stworzyć ze swoim psem taką „bańkę”, do której nikt nie ma wstępu: jeśli ktoś go zaczepia, a ty sobie tego nie życzysz, przyspiesz albo nawet zmień kierunek; jeśli ktoś za wszelką cenę chce go pogłaskać: posadź psa i zamiast odpowiadać tym ludziom, kucnij przodem do swojego psiaka i pochwal go za to, że skupia wzrok na tobie – skoro ani ty, ani on nie będziecie zwracać uwagi na przechodniów, po prostu pójdą dalej w swoją stronę.

Właśnie napisałam strasznie długi post i wszystko mi skasowało, jestem załamana :'(

No nic, piszę jeszcze raz...

Dzięki wielkie za odpowiedź Lazy Girl.

Mama zadzwoniła do behawiorysty, który uświadomił jej, że musimy postawić Daïko na miejscu psa, a nie traktować go jak rozpieszczone dziecko...

Więc teraz, kiedy to on domaga się zabawy albo przytulania, ignorujemy go. Potem sami do niego podchodzimy, ale to zawsze musi być nasza inicjatywa, a nie jego. I już samo to bardzo dużo zmienia...

Kiedy próbuje nas gryźć po nogach albo robi to, o czym pisałam w pierwszym poście – jeśli jesteśmy na spacerze, przypinam go na smycz, aż się uspokoi, potem go puszczam i tak w kółko, aż będzie lepiej. A kiedy jesteśmy w ogrodzie albo w domu, każę mu usiąść albo odsyłam go na posłanie i też każę mu usiąść. Potem ignoruję go przez jakieś 10-15 minut.

Już nie wbiega w nas bez powodu tak jak wcześniej. Zazwyczaj, jak już to robi, to dlatego, że się z nim bawiliśmy i trochę za bardzo się nakręcił.

Raz go przewróciłam na plecy, bo zaczął szczerzyć zęby i powarkiwać, jak kazałam mu usiąść, i od tamtej pory ani razu tego nie powtórzył.

W każdym razie jest o niebo lepiej... Spacerujemy z nim więcej niż wcześniej, każdy spacer jest o jakieś 15-20 minut dłuższy, a co rano fundujemy mu wielki, dwugodzinny spacer po polach, gdzie biega luzem i może się porządnie wybiegać. Bardzo mu to służy. Wcześniej było trochę ciężko, bo byłam w szpitalu i mama została ze wszystkim sama, więc spacery były krótkie...

Po południu robimy mu sesję szkoleniową, taką konkretniejszą i dłuższą niż kiedyś. Ćwiczymy i powtarzamy komendy: „równaj” bez smyczy, siad, waruj, stój, przywołanie, stop, spokojnie, zostań, turlaj się i odrobinę agility (stacjonaty i kładka), ale naprawdę mało, bo jest jeszcze młody. W każdym razie on to uwielbia!

Krótko mówiąc, pod koniec dnia mamy zmęczonego psa, który się porządnie wyszalał :)

Dobrze widzieć, że sytuacja wcale nie była taka tragiczna.

Jeśli chodzi o ludzi, którzy nas odwiedzają, mówię im, żeby ignorowali psa, dopóki się nie uspokoi, i każę mu usiąść, żeby na nich nie skakał. Na ulicy jest trochę trudniej – przechodnie go wołają, a jak Daïko na nich skacze, to go chwalą i jeszcze bardziej głaszczą... Mówię im wtedy, żeby tak nie robili, bo jest młody i nie może nabierać złych nawyków, bo jak dorośnie, to już nie będzie takie zabawne ^^ Zazwyczaj nie rozumieją i gadają, że nie można mu „psuć radości”, że potem będzie się bał obcych i tak dalej... no po prostu nie dociera. Staram się, żeby Daïko siadał, jak kogoś mijamy, żeby się nie ekscytował, ale to trochę skomplikowane...

Będziemy nad tym pracować...

Odizolowałbym go w osobnym pokoju... radzę ci skontaktować się z behawiorystą i nie zwlekać z tym zbyt długo... lepiej zapobiegać niż leczyć ^^

No i właśnie przed chwilą zrobił to samo, tylko że w ogrodzie. Zupełnie się tego nie spodziewałem, więc nie miałem pod ręką żadnej zabawki...

I co mam robić w takiej sytuacji? On ma kompletnie gdzieś komendę „nie” – mogę mówić najniższym, najbardziej surowym głosem, jak tylko potrafię, a to i tak nic nie daje...

Używam czegoś podobnego, to taki szarpak! I to w sumie działa, bo w danej chwili rzuca się na zabawkę zamiast na mnie, ale ciągle to powtarza, co jest już trochę irytujące..

W dodatku zachowuje się agresywnie wobec osób, które do nas przychodzą – sierść na grzbiecie tak mu się jeży, że robi mu się aż taki irokez, i próbuje ich gryźć po kostkach i na nich skakać..