Nieznośny 3-miesięczny szczeniak

Moim zdaniem nie powinno się używać słowa „nie” przy lada okazji – musi być ono w 100% skuteczne w naprawdę poważnych sytuacjach.

Rzadko mówię „nie”, ale jeszcze nie widziałem szczeniaka, który nie zareagowałby na konkretne, zdecydowane „NIE”, które wystrzeliwuje jak piłka ręczna prosto w światło bramki.

Kontynuuj technikę odwracania uwagi na jego własne przedmioty. (Możesz odzyskiwać swoje rzeczy, mówiąc stanowczo „to moje!”, a zaraz potem dając mu coś jego: „to dla Milou” – no, wiadomo, użyj jego imienia). Pamiętaj tylko, że to odwracanie uwagi musi być zrobione z choć odrobiną entuzjazmu. Nie możesz go tak po prostu zostawić z zabawką, gdy on ewidentnie chce się z Tobą bawić – przy psiaku w tym wieku masz wręcz „obowiązek” wspólnej zabawy!

Mam wrażenie, że Twój pies za wszelką cenę chce, żebyście zostali jego kumplami do zabawy, więc sprawiaj mu tę przyjemność częściej.

Z kolei jeśli chodzi o podgryzanie Was, tutaj musisz wydać krótki, piskliwy okrzyk, odejść „obrażonym” i zostawić go samego na kilka minut. W końcu zrozumie, że musi kontrolować takie zachowanie.

Dzień dobry Inf49,

Ignorowanie psa jest rzeczywiście często doradzane w takich przypadkach, ale to błąd. W tej kwestii zgadzam się z odpowiedzią użytkownika Nico; z tą różnicą, że jest ona niekompletna.

Odsyłam Państwa do tego artykułu, aby dowiedzieć się więcej: http://comportements-chien.blogspot.fr/2015/08/chien-qui-mordille-controle-et.html

Mogą Państwo po prostu zapomnieć o tych radach. To nie jest sposób, w jaki nauczycie swojego szczeniaka kontroli gryzienia.

Prawdopodobnie dlatego, że nie rozumie jeszcze, jakie zachowanie powinien przyjąć, słysząc to słowo. I sam na to nie wpadnie.

Proszę się najpierw zastanowić, co Państwa pies ma do zyskania, przerywając dane zachowanie, gdy mówicie „nie”. Bo jeśli w tej sytuacji czuje się po prostu stratny, to nie będzie go to motywować do słuchania.

Więcej szczegółów tutaj: http://comportements-chien.blogspot.fr/2015/09/relation-homme-chien-communication.html

Jeśli mimo otrzymanych wskazówek uznają Państwo, że nadal sobie nie radzicie, proszę nie wahać się i skontaktować z behawiorystą.

Z czym konkretnie się nie zgadzasz? Bo czytając resztę Twojego tekstu, nie jest to wcale takie oczywiste.

W każdym razie jedno jest pewne – do czegoś tak ważnego jak „Nie” można (a moim zdaniem nawet „powinno się”) podchodzić z różnych stron.

Praktyka jest najlepszym sprawdzianem. Bardzo pragmatyczne podejście. Debaty nad samymi ideami mają swoje granice, jeśli chodzi o wychowanie psa.

A dla mnie, widzisz, to, o czym pisze Nico, bardziej przypomina komendy typu „Zostaw”, „Puść” albo „Oddaj”. No ale mniejsza z tym.

Nie to nie. Czasem oznacza „oddaj”, czasem „nie dotykaj”. Krótko mówiąc, Nie = „Zapomnij o tym, o czym właśnie myślisz, skarbie. I żadnych smaczków w nagrodę. Po prostu Nie i tyle”.

Przedstawiłem tylko „wycinek” mojego podejścia do nauki komendy „nie”. Aha, okej, teraz zaczynam rozumieć. A Niko potraktował to jako całościowe podejście. Wcale tak nie jest.

Shiba (mogę mówić tylko o tej rasie) ma swój własny rozum. W moim filmiku pies chce sardynkę, a ja mówię mu „nie”, żeby jej nie zjadł. To początek fundamentalnego dialogu, w którym po prostu konfrontuję się z jego wolą. Nie jestem na tyle głupi, żeby wierzyć, że to jedno „ćwiczenie” (bo to tylko ćwiczenie, nie cała metoda, książka czy filozofia życia) samo w sobie sprawi, że komenda „nie” będzie działać zawsze i wszędzie.

A to „Nie”, o którym wspomniałem, odnosi się właśnie do tematu tej dyskusji. Inf49 ma psa, który czasem gryzie wszystko, co mu wpadnie w pysk. Pewnie też skacze na ludzi. Szczerze mówiąc, za coś takiego pies nie zasługuje na smaczki, nie ma mowy o dawaniu mu czegoś innego w zamian. Jest „Nie”, ma przestać i tyle. Oczywiście przy założeniu, że pies ma zaspokojone wszystkie potrzeby – odpowiednią ilość ruchu, żywienie itp. Jeśli mój pies się nie wybiega, będę musiał powtarzać „nie” sto razy na minutę. Jeśli będzie głodny, zacznie polować w całym mieszkaniu – w końcu to pies myśliwski.

Cześć,

Moim zdaniem to, co opisał Maroune, bardziej pasuje do komendy „czekaj”, a to, co opisał Nico78888, do „nie”: jeśli kładziemy psu smakołyk pod nos, mówimy „nie”, a potem dajemy mu ten sam smakołyk, to pies wcale z niego nie zrezygnował – on po prostu na niego poczekał. Natomiast jeśli podsuwamy mu smakołyk pod nos, mówimy „nie”, a kiedy pies zrezygnuje, dajemy mu INNY smakołyk, to wtedy jest to bardziej prawdziwe „nie”, bo pies faktycznie nie dostał tego, na co usłyszał zakaz, a i tak został za to nagrodzony.

W skrócie:

W metodzie Maroune pies uczy się, że gdy mówimy „nie”, to jeśli poczeka, i tak dostanie to, co chce, więc dla mnie to bardziej „czekaj” niż „nie”.

W metodzie Nico78888 pies uczy się, że jeśli zrezygnuje z tego, na co usłyszał „nie”, to dostanie coś innego i nie będzie czekał, aż damy mu tamtą rzecz – on nie czeka, on rezygnuje, więc to jest prawdziwe „nie”.

Całkowicie się zgadzam, Maroune

Powiedziałabym nawet, że powinniśmy starać się kontrolować psa fizycznie jak najrzadziej, a jak najczęściej za pomocą komend, żeby stwarzać mu jak najwięcej okazji do nauki. Na przykład, kiedy moja (6 miesięcy) na kogoś skacze, najpierw próbuję kilka razy powiedzieć „nie”, zanim fizycznie ją powstrzymam.

„Nie” i jego przeciwieństwo to według mnie najważniejsze komendy. Duża część procesu wychowania opiera się właśnie na tym. Dopiero gdy mamy 100% pewności, że te dwa słowa (lub inne sygnały) są zrozumiałe, wiemy, czy pies faktycznie nas nie słucha, czy po prostu nie rozumie. W moim przypadku ona jest zbyt podekscytowana, gdy spotyka kogoś, kto mówi do niej piskliwym głosem i wyciąga ręce. Wtedy ewidentnie mnie nie słucha. I to jest etap, na którym teraz jesteśmy :) Moim celem jest, aby zawsze siadała i czekała na moje pozwolenie (no tak, jestem control freakiem, lol).

A co do „tak” – to jest mega ważne. Pomaga szczeniakowi na przykład przełamywać lęki. Pewnego wieczoru Sana miała gorączkę. Nie jadła, nie piła. Bardzo się martwiłam. Chciałam, żeby chociaż trochę się napiła. Podałam jej miskę z wodą, ale ona dalej leżała. Ani drgnęła. Pomyślałam: „Aha, tak? To dam ci wodę w misce, której jeszcze nigdy nie widziałaś. Nie oprzesz się, bo jesteś zbyt ciekawska”. Nadal nic :(

Powtarzałam jej: „taaaaak, taaaaak” takim zachęcającym głosem. W końcu po moich namowach zawahała się, wstała powolutku z oklapniętymi uszami i wypiła całkiem sporo wody.

Też mi się wydaje, że on po prostu nie rozumie słowa „nie”.

Bardzo proste ćwiczenie na naukę komendy „nie”, którego nauczyła mnie behawiorystka: weź karmę lub smakołyk w dłoń i podsuń ją psu pod nos. On ją powącha i oczywiście będzie chciał ją zjeść – wtedy powiedz „nie”. Zabierz rękę i podsuń mu ją znowu: i powtórka, „nie!”. Daj mu nagrodę dopiero wtedy, gdy tylko ją powącha albo odwróci od niej wzrok. W tym momencie powiedz radosne „taaaaak!” i pozwól mu zjeść smaczka. Chodzi o to, żeby pokazywać mu jedzenie i mówić „nie”, jeśli chce je złapać bez Twojej zgody, a „tak”, kiedy chwilę poczeka. Możesz do tego dodać „nie rusz” albo „zostaw”, a potem „możesz” czy „bierz” – w sumie dodaj, co tylko chcesz po tym „nie” i „tak”. Pamiętaj tylko o stanowczym „nie” i radosnym „tak”, bo ton głosu jest tutaj kluczowy.

Na podgryzanie skuteczne jest wydanie krótkiego, wysokiego pisku, a potem zignorowanie psiaka.

Możesz też spróbować przekierować jego uwagę na zabawkę, mówiąc mu najpierw „nie”, a potem „tak”, kiedy już złapie zabawkę w pysk.

Inna ważna kwestia to zwiększenie liczby wyjść, żeby Twój szczeniak mógł się wyhasać i zmęczyć spacerami. Wtedy nie będzie miał już tyle energii na rozrabianie i będzie spokojniejszy.

A twoja głupota to nie jest przypadkiem z chowu wsobnego?! LOL

Może jest z chowu wsobnego, jeśli dziwnie się zachowuje.