Pytanie do osób, które adoptowały psa z Rumunii

Jeśli sobie nie radzicie, to albo dlatego, że macie to gdzieś i źle oceniliście swoją wytrwałość przy przyjmowaniu nowego członka rodziny, albo nie słuchacie udzielanych wam rad, albo przelewacie na psa własne lęki, z których często nawet nie zdajecie sobie sprawy.

Kiedy pytamy was, czy możecie oddzielić go od innych zwierząt w domu, nie robimy tego bez powodu – po prostu potrzeba czasu na adaptację.

Ale wszyscy ci, którzy oddają psa, bo pokazał zęby innemu psu, bo przestraszył kogoś z rodziny albo z jakiegokolwiek innego „niby ważnego” powodu, to zazwyczaj osoby, którym nie chce się wysilać, żeby osiągnąć rezultat. Przede wszystkim nie próbują przeanalizować sytuacji albo słuchają złych rad samookrzykniętych „super behawiorystów”, którzy chcą zdominować psa, zamiast spróbować go zrozumieć.

I jeszcze jedno – kiedy oglądacie w telewizji programy o adopcjach i widzicie, że nawet w schroniskach ludzie porzucają zwierzęta, nie zastanawiacie się, czy to wina schroniska, czy może hodowcy, od którego pies został kupiony? Trochę oleju w głowie, proszę, ruszcie szarymi komórkami i spróbujcie poszerzyć swoje horyzonty.

Dlaczego nie zrobicie rachunku sumienia i nie zapytacie samych siebie, gdzie popełniliście błąd? Za trudne? Wolicie najeżdżać na fundacje, bo tak jest łatwiej i pozwala uniknąć myśli, że sami nie jesteście idealni? Macie o sobie tak dobre mniemanie, że nie potraficie go choć trochę podważyć?

Prawdę mówiąc, psy, które nie nadają się do adopcji, nie są do niej wystawiane. Jeśli adoptowaliście psa – czy to z Rumunii, Bułgarii, Serbii, Węgier, Mołdawii, Ukrainy, a nawet z Rosji czy Chin, nie zapominając o tych z Hiszpanii – to przecież dlatego, że chcieliście go uratować, prawda? A kiedy oddaje się psa po trzech dniach, bo nasiusiał na dywan albo z jakiegoś innego błahego powodu, to jest to po prostu czysty egoizm.

Rzadko zdarzają się psy, które się nie aklimatyzują – jedne potrzebują na to po prostu więcej czasu, inne mniej.

Nie słuchaliście tego, co mówiono wam podczas rozmów telefonicznych przed adopcją. Byliście tak przekonani o tym, że robicie dobry uczynek, że nie podjęliście tego kroku dla psa, tylko po to, żeby połechtać własne ego.

Do przemyślenia: Kto chce psa uderzyć, ten kij zawsze znajdzie.

Jeśli chodzi o brak wizyty przedadopcyjnej u Państwa, biorąc pod uwagę moment publikacji wpisu, myślę po prostu, że w czasie składania prośby weszliśmy w okres lockdownu. Ze względu na sytuację sanitarną musieliśmy wtedy zawiesić wszystkie wizyty przedadopcyjne. Zostały one wznowione po zniesieniu obostrzeń.

W kwestii wspomnianej „prawdziwej inspekcji” – zapewniam, że takowe się odbywają. Nasze schronisko w Pascani w Rumunii jest w pełni zarejestrowane i działa legalnie, a co najmniej dwa razy w roku przechodzimy niezapowiedziane kontrole lokalnych służb weterynaryjnych. Jedna z nich miała miejsce zaledwie kilka dni temu, w obecności tamtejszej policji dla zwierząt. Ponadto drzwi naszego schroniska są zawsze otwarte dla każdego, kto chciałby nas odwiedzić, i od początku istnienia placówki (grudzień 2015) wielokrotnie gościliśmy wolontariuszy oraz stażystów.

Gigi397: nie pochwalam wspierania rozmnażania zwierząt przez osoby prywatne, zwłaszcza gdy widzi się te wszystkie porzucone zwierzaki, które każdego dnia szukają nowej rodziny... Rozmnażanie przez osoby prywatne to jedna z głównych, o ile nie pierwsza przyczyna bezdomności.

Arianeshoes: nie mieści mi się w głowie, że przychodzisz tutaj oczerniać nasze stowarzyszenie po tym, jak oddałaś Idylle. Na jej wątku ze schroniska są zdjęcia, na których wyraźnie widać ją w towarzystwie innych psów bez cienia agresji; w schronisku nigdy nie przejawiała agresywnych zachowań wobec żadnego innego psa. Podczas rozmowy przedadopcyjnej wyraźnie tłumaczymy, że opisany charakter psa dotyczy jego zachowania w warunkach schroniskowych i może się on zmienić w nowym domu, ponieważ otoczenie i styl życia są inne... Tym psom brakowało wszystkiego: rodziny, jedzenia, ciepła, opieki... Nagle trafiają do miejsca, gdzie mają wszystko. Potrzebują czasu, żeby zrozumieć, że to już na stałe i że nie muszą się już niczego bać. To często psy z traumą, które przeszły straszne rzeczy, a po ich przyjeździe niektórzy adoptujący uważają, że powinny zachowywać się „normalnie”, jakby nigdy nic złego ich nie spotkało... Niektóre psy mają tę natychmiastową i całkowitą zdolność regeneracji, ale dla innych ta droga jest dłuższa. Ale na końcu tej drogi czekają wspaniali towarzysze, którzy oddają otrzymaną miłość z nawiązką! Bardzo szybko zabraliśmy Idylle do domu tymczasowego (DT), w którym mieszka kilka psów różnej płci i wielkości, i tam nie ma żadnych problemów... Została już ponownie adoptowana i właśnie dzisiaj jedzie do swojej nowej rodziny.

Nie mieszkasz ze swoją teściową i na odwrót, mówisz o okazjonalnej opiece, bo „taki macie tryb życia”. Można było znaleźć rozwiązania i rozmawiałam o tym z Tobą przez telefon: skorzystanie z pomocy petsittera lub hoteliku na czas wyjazdów, znalezienie innego członka rodziny lub przyjaciela, który zaopiekowałby się suczką pod Waszą nieobecność, albo zabieranie jej ze sobą wszędzie tam, gdzie to możliwe??? Spotkało się to z kategoryczną odmową: „nie, to nie nasz tryb życia”. A tymczasem te rozwiązania pozwoliłyby uniknąć oddania małej suczki, którą sama opisywałaś jako idealną pod każdym innym względem (zachowuje czystość, jest grzeczna, kochana...).

Można było też popracować z behawiorystą – jeszcze dzień wcześniej byłaś w kontakcie z naszym specjalistą, ale ponownie to rozwiązanie zostało natychmiast odrzucone, bo „to by długo trwało, a wynik nie jest gwarantowany”. Może i tak, ale jeśli dzięki temu nie musiałabyś porzucać własnego psa????

Dzień dobry,

Chciałabym skorzystać z przysługującego nam prawa do odpowiedzi jako stowarzyszenie ratujące zwierzęta z Rumunii, aby odnieść się do różnych wpisów, które zostały mi tutaj udostępnione. Nasza organizacja została wymieniona wprost z nazwy: Remember Me France. Chciałabym zatem odpowiedzieć na poruszone kwestie.

Aggie19: określenie „handel psami z Rumunii” wydaje mi się bardzo nieodpowiednie w stosunku do stowarzyszeń, które ratują psy w tym kraju. Nie jesteśmy handlarzami – ratujemy psy, którym grozi śmierć, eutanazja lub które po prostu zostały porzucone na pastwę losu na ulicy. Szczerze radzę Ci pojechać do Rumunii i zobaczyć na własne oczy, jak naprawdę wygląda sytuacja psów w tym kraju. Wtedy zrozumiesz, że użyte przez Ciebie określenie było zupełnie nie na miejscu.