Cześć,
Mam problem z psem mojej partnerki.
Krótko o historii: pies ma teraz ponad rok. Mieszkał wcześniej z moją partnerką i jej byłym facetem. Przez całe miesiące pozwalali mu robić dosłownie wszystko, co chciał.
Efekt? Pies czuje się jak król, moja partnerka bardzo go rozpieszczała, więc zwierzak potrzebuje mnóstwo, mnóstwo uwagi i ciągle coś przeskrobuje.
Żeby jakoś temu zaradzić, zgłosiliśmy się do behawiorysty. Dał nam kilka rad, jak nauczyć go większej samodzielności, żeby przestał ciągnąć na smyczy, nie skakał na ludzi... słowem: żeby był grzecznym, ułożonym pieskiem.
Wyjaśnił nam też, że na ten moment pies nie może wchodzić na kanapę ani spać w łóżku. Moja partnerka bardzo tego chciała, ale mnie to już męczyło, bo budził nas w nocy (lizanie po twarzy, przechodzenie po nas itp.).
Jeśli chodzi o kary, doradził nam izolowanie go w łazience na 10 minut, gdy przeskrobie trzy rzeczy pod rząd.
Od tamtej pory sytuacja powoli się poprawia, udaje nam się korygować jego zachowanie, a przede wszystkim nasze podejście. Coraz rzadziej ciągnie na smyczy, nie warczy już przy misce...
ALE... oczywiście musi być jakieś ALE.
Odkąd stosujemy metody behawiorysty, nasz dzielny piesio przestał się fatygować z załatwianiem potrzeb na zewnątrz!
- w nocy, gdy śpimy, sika albo robi kupę na podłogę
- w ciągu dnia, pod naszą nieobecność, sika na podłogę albo na kanapę
- robi się coraz bardziej niszczycielski, kiedy zostaje sam
Zanim zaczęliśmy go szkolić, nie mieliśmy z tym żadnych problemów.
Nie mam już pojęcia, co robić...
Niedługo znowu widzimy się z behawiorystą, ale chciałbym poznać jakieś rozwiązania już teraz. Sprzątanie psich kup zaraz po przebudzeniu to nie jest nasze ulubione zajęcie.
