Szukam waszych doświadczeń z operacją więzadeł krzyżowych

Cześć Lewina, co u Was słychać?

Właśnie to zrobiłam – na początek mogę odstawić jeden z dwóch leków przeciwbólowych, które dostawał, i faktycznie rano jest już trochę spokojniejszy. Łapa wygląda naprawdę „ładnie”. Bardzo się bałam w dniu, kiedy go odbierałam (staw był spuchnięty, krew na opatrunku, on sam czuł się fatalnie).

Ale dzisiaj to po prostu niebo a ziemia! Opuchlizna ze stawu zeszła, on sam jest dużo bardziej kontaktowy i w końcu udaje mu się załatwiać potrzeby bez pomocy (przez ostatnie dni musiałam go podtrzymywać za tył, ale od rana radzi sobie sam).

Także kamień z serca, jestem już spokojniejsza. Weterynarz wydaje się zadowolony z postępów. 13-go idziemy na ściągnięcie szwów i wtedy też będziemy mieć pierwszą taką konkretną kontrolę.

Dzięki za szczegółową odpowiedź 😜

No i dzisiaj wieczorem mieliśmy małe urwanie głowy – panicz najwyraźniej już mniej cierpiał, bo nie mógł usiedzieć w miejscu. Wylądował więc z powrotem w klatce (z wypchanym Kongiem), w końcu się uspokoił i teraz śpi. Znalazłam go nawet śpiącego na tej „chorej łapie”. Coś czuję, że przez najbliższe tygodnie będziemy mieli z nim niezłą zabawę 😯

Tak samo jak długość spacerów zależy od stanu psa, tak samo jest z czasem spędzanym w klatce. Jeśli w domu jest spokojny, możesz pozwolić mu trochę pochodzić na trzech łapach, ale absolutnie nie pozwól mu wskakiwać na kanapę i tym podobne... I bądź cały czas blisko, naprawdę! Jeden niefortunny skok i wszystko może się popsuć, a Ty będziesz mieć potem nieprzespane noce i wyrzuty sumienia... Niestety, niektórym się to już przytrafiło, biedactwa.

To zależy też od tego, jak pies znosi klatkę (chyba dopiero niedawno zaczęliście naukę klatkowania, więc uważaj, żeby nie zostawiać go samego zbyt długo, gdy nie ma Cię w zasięgu wzroku). Moja sunia zna klatkę od 6. miesiąca życia (używaliśmy jej do transportu i już wcześniej ze względów zdrowotnych) i nie ma z tym żadnego problemu. Oczywiście w opisanym przypadku byliśmy daleko od zaleceń, by trzymać psa w klatce maksymalnie 4 godziny, ale no cóż – biorąc pod uwagę jej chorobę, jej nastawienie (bo w klatce gryzie coś sobie albo śpi, choć oczywiście może w niej swobodnie wstać), jej tolerancję i fakt, że byłam z nią w kamperze 24/7, to zupełnie co innego niż zamknięcie psa na masę godzin i wyjście do pracy...

Schowałam ją, ale cały czas ją trzymam, bo zawsze może się przydać. Dzięki niej mogłam spokojnie spać i zająć się trochę sobą bez strachu, że ona zrobi sobie krzywdę.

Mam nadzieję, że pomogłam, choć wyszło trochę długo, sorki 😅

Właśnie żyliśmy w kamperze, kiedy miała operację, więc siedziała w klatce naprawdę sporo godzin. Może to brzmieć szokująco, więc wyjaśnię: po pierwsze godziny snu (ona śpi mnóstwo czasu!), a po drugie po wyjściach na siku i kupę (wychodziła na jakieś 4 minuty, bo jak próbowaliśmy np. 15 minut, to za bardzo świrowała i szarpała się na smyczy... Krótko mówiąc, tak bardzo szalała w tak krótkim czasie, że po 15 dniach, zamiast zdjąć szwy i kołnierz, weterynarz chirurg musiał ściągać płyn zapalny, który zebrał się w kolanie. Szwy i kołnierz musiały zostać na kolejne 15 dni... Stąd też wzięło się potem podwójne zapalenie ucha)...

Eee, jakie było pytanie? Lol

Więc po powrocie ze spaceru od razu do klatki, bo inaczej kręciłaby piruety na trzech łapach ^^

Doprecyzuję tylko, że te 4 wyjścia po 4-5 minut to było właśnie po tej wizycie u chirurga, kiedy w kolanie zebrał się płyn (czas spacerów musi być dostosowany do stanu fizycznego i psychicznego każdego psa).

Wychodziła więc tylko na jedzenie i picie (trzymałam jej miski), na te 4 mikrospecery i na długie masaże, które uwielbia.

Dopiero później wprowadziliśmy tropienie w trawie (na dużym kwadracie) – trzymałam ją, a ona węszyła przez 30, 40 czy 50 minut... Zależnie od tego, jak tam jej łapa (czy stawiała ją pewniej, bo nie można zbyt długo przeciążać pozostałych).

Jeśli chodzi o czas rekonwalescencji, nasz chirurg mówił chyba to samo, między 3 a 4 miesiące, więc nastawiłam się na 4 miesiące + cieczkę, którą akurat miała. Kontrolne RTG wyszły super, ale wiadomo, teraz jesteśmy bardziej narażeni na artrozę i osteoporozę niż inne psy, więc agility odpada. Bieganie jest ok, skakanie po trochu też, ale nie ma co robić z niej wielkiego sportowca wyczynowego.

Tak, czasu rekonwalescencji naprawdę trzeba pilnować!!! Serio, człowiek wychodzi na jakiegoś psychofana kontroli i dręczyciela, ale lepiej tak, zwłaszcza przez pierwsze dwa tygodnie! Niż znowu kłaść psa na stół i przechodzić przez to wszystko od nowa.

Cześć, za mną trudna noc, uważnie pilnowałam jego stanu. Rana jest już o wiele mniej „napuchnięta” niż wczoraj. Potrzebuje pomocy przy siusianiu (muszę go podtrzymywać i dodatkowo nosić, bo do ogrodu prowadzą trzy stopnie, a 24 kilo swoje waży lol). Jest dzisiaj bardzo spokojny (dostał dwa leki przeciwbólowe i antybiotyk), zjadł, napił się i załatwił potrzeby, więc z tej strony wszystko wydaje się w porządku. Strasznie mi go żal. Na dzień wypuściłam go z klatki, śpi na materacu, który przygotowałam w salonie (jestem tu z nim, śpi wtulony we mnie). Jeśli zacznie się wiercić, włożę go do klatki, ale na razie ma ciepło, jest mu wygodnie, a ja nad nim czuwam.

Cześć Rinrin i wszystkiego dobrego w Nowym Roku, chociaż widzę, że zaczął się dla Was dość intensywnie...

Śledziłam Twoje posty i naprawdę bardzo mi przykro. Mam nadzieję, że Cortex ładnie odpoczywa i za bardzo nie szaleje.

Podzielę się z Wami moim krótkim doświadczeniem, mam nadzieję, że to jakoś pomoże, a jeśli nie, to chociaż podniesie trochę na duchu 😅:

Moja sunia miała operację kolana w wieku półtora roku (więzadło wyrwało kawałek kości)... Na początku był ścisły odpoczynek, standardowe leczenie pooperacyjne, ciągła obserwacja i regularne dezynfekowanie kołnierza, żeby uniknąć zapalenia ucha. Po dwóch miesiącach zrobiliśmy kontrolne RTG. Przez miesiąc dla bezpieczeństwa wychodziła tylko na lince, co zresztą przedłużyłam o wiele bardziej, bo biedaczka zaraz potem dostała cieczki!

Dawałam jej gryzaki, robiłam spokojne masaże, a potem wprowadziliśmy zmęczenie psychiczne – trochę tropienia na zewnątrz na smyczy (kołnierz zdejmowałam tylko na spacery i pod ścisłym nadzorem, żeby się nie lizała i nie tarzała w trawie).

Powodzenia dla Was i dla Cortexa, trzymam kciuki za szybką rekonwalescencję!

Dzień dobry Rinrin,

mam nadzieję, że noc minęła spokojnie 😉 Życzę Ci dużo siły w radzeniu sobie z tym wszystkim w nadchodzących tygodniach i szybkiego powrotu do zdrowia dla Cortexa 👍

Myślę, że wszystko będzie bardzo dobrze.

Radzę ci poszukać w aptece kapsułek z litotamnium (lithothamnium) – to coś pomiędzy algami a koralowcem. Po prostu otwierasz kapsułkę i posypujesz jedzenie taką ilością, jaka jest zalecana na jego wagę. To najlepszy naturalny środek remineralizujący, bez żadnych skutków ubocznych, które zdarzają się przy chemicznych preparatach. Dzięki temu wyzdrowieje znacznie szybciej (to nie jest tylko dla zwierzaków, ale dla każdego, kto musi wzmocnić swoje kości...).