Cześć lavieestbelle!
Jeśli chodzi o moje doświadczenia... to jestem właśnie w samym środku tego wszystkiego!
U nas wyglądało to tak: od czasu lockdownu w marcu 2020 mój pies utykał. Weterynarz zrzuciła to na karb artrozy – dostaliśmy leki przeciwzapalne na wypadek kryzysu, bywały lepsze i gorsze dni...
Ale 2 miesiące temu to kulejące chodzenie bardzo się nasiliło, aż pewnego dnia na spacerze, jakiś miesiąc temu, usłyszałam tylko „trzask” – pies zawył z bólu i przestał W OGÓLE stawiać łapę na ziemi. Od razu pojechaliśmy na ostry dyżur do weterynarza. Podejrzenie: zerwanie więzadeł, co 6 dni później potwierdziło prześwietlenie.
Operację wyznaczono na 15 dni później (w międzyczasie mój psiak, który jest bardzo dzielny i mało delikatny, radził sobie prawie „normalnie”).
Zabieg odbył się 3 czerwca w renomowanej klinice ortopedycznej (Alevetia Thionville Moselle). Przywieźliśmy go rano i odebraliśmy wieczorem.
Sama metoda operacji polegała u nich na przecięciu górnej części kości piszczelowej, wstawieniu śruby oraz płytki i odpowiednim ustawieniu całości względem kości udowej, żeby zastąpić zerwane więzadła (coś w tym stylu). Kiedy odbieraliśmy psa wieczorem, weterynarz od razu nam powiedziała, że więzadła były zerwane całkowicie i pies musiał strasznie cierpieć... biedne moje maleństwo...
I wtedy zaczął się prawdziwy koszmar... Pierwszą noc pies właściwie cały czas płakał, bo nie było szans podać mu leków przeciwbólowych (przez narkozę i to, że nie pił od poprzedniego dnia, miał tak sucho w pyszczku, że aż się pienił i nic nie chciał przełknąć).
Z czasem było lepiej – kolejnego dnia płakał już mniej, następnego wcale, a trzeciego dnia zaczął już stawiać łapę na ziemi (jaka to była radość! :)).
Niestety, sześć dni po operacji chwila nieuwagi podczas bardzo rygorystycznej rekonwalescencji (zapomnieliśmy zamknąć okno tarasowe, za płotem w ogrodzie przebiegł inny pies, a mój poleciał za nim i skoczył... totalna katastrofa...). W pierwszej chwili nic nie było widać, ale wieczorem podczas chodzenia nagle zawył i znów przestał stawiać łapę (powtórka z rozrywki...). Na dyżurze u weterynarza zrobili RTG, które wykazało złamanie piszczeli. Byliśmy załamani...
Więc teraz mamy przedłużony okres całkowitego spoczynku. Musieliśmy przerwać rehabilitację kolana, bo teraz priorytetem jest zrośnięcie się tego złamania. Za tydzień mamy kontrolne prześwietlenie i kość absolutnie nie może się przesunąć, bo inaczej mój biedny, i tak już straumatyzowany pyszczek, będzie musiał znowu przejść przez operację. A z kolanem jest już wszystko OK (z gojeniem rany też). Tak bardzo chcemy już iść do przodu, a nie znowu cofać się do punktu wyjścia z kolejną operacją, narkozą, kołnierzem, bliznami i tym wszystkim...
Cóż, uprzedzali nas, że statystycznie pies, u którego pękły więzadła w jednej łapie, w krótszym lub dłuższym czasie zerwie je też w drugiej... Mówili wprost, że to choroba zwyrodnieniowa, więc w najlepszym razie tylko odwlekamy to w czasie... ale wciąż mamy nadzieję, że nas to jednak ominie przy tej drugiej łapie.
