4-miesięczny szczeniak trudny do opanowania w domu

dzięki za wasze odpowiedzi! mam wrażenie, że od jakiegoś czasu mój zwierzak trochę się uspokoił. może to początki dorastania, a ja też już się tak nie spinam – przy najmniejszym wybryku ląduje w kuchni i tyle. kiedy jest spokojny, może siedzieć z nami ile chce. w tej chwili mam pootwierane wszystkie drzwi, a panicz grzecznie kima sobie w swoim kącie!

@bandji sporo myślałam o tej kwestii przebodźcowania i myślę, że masz rację. teraz bawię się z nim tylko na balkonie i na dworze, nie mam już wyrzutów sumienia, kiedy zostaje na chwilę sam, i widzę, że to pomaga! dzięki :)

@docline staram się znaleźć mu jakieś psy do zabawy, ale niestety w mojej okolicy wszystkie są albo stare, albo małe, albo właściciele nie bardzo chcą pozwalać swoim psiakom na wspólne harce... będę go częściej zabierać na wybieg dla psów. w każdym razie do innych psów jest nastawiony super, zero agresji.

Naprawdę nie znasz nikogo, kto ma psa i mógłby do Ciebie wpadać, żeby Twój mały potworek spędzał z nim codziennie trochę czasu??

Szczeniak nie jest zaprogramowany na samotność

Taka sytuacja jest w rzeczywistości głęboko nienaturalna

(tak samo, jak byłoby w przypadku pozbawienia ludzkiego dziecka kontaktu z jakąkolwiek inną istotą jego gatunku...)

Możecie też spróbować pójść na kompromis między zamknięciem a stymulacją i zamontować bramkę dla dzieci w drzwiach pokoju, w którym go zamykacie.

Dzięki temu będzie was widział, ale nie będzie mógł „interweniować”. Jeśli za bardzo się ekscytuje na wasz widok, mówcie mu kilka razy „na miejsce”, „na miejsce”, a jeśli to nie pomoże – trudno, zamykam drzwi!

Z czasem powinien się przyzwyczaić do widoku waszych zajęć i coraz bardziej się wyciszać...

No cóż, to tylko taki pomysł.

Moim zdaniem ten mały został (być może) przebodźcowany, odkąd go macie (skoro nie wychodził i przez to bardzo dużo się z nim bawiliście, to dla niego nie istnieje podział na dwór = energia i dom = spokój. U niego i w domu, i na dworze jest szaleństwo!). Dlatego na razie nie potrafi zrozumieć, że ludzie nie są już „do dyspozycji” i odmawiają zabawy mimo jego zaczepek...

Moja psina też potrzebowała czasu, żeby to załapać (kiedy sama zrozumiałam, że funduję jej zbyt wiele atrakcji). Była przyzwyczajona do bycia na pełnych obrotach non stop... Cierpliwości! Gdy już wyrobi swoją „normę” spacerów i zabaw (oczywiście nie chodzi o to, żeby mu całkiem odciąć rozrywki!), ma być spokój i kropka.

Według mnie jest jeszcze za wcześnie, żeby mówić, że Ziggy jest nadpobudliwy. Trochę cierpliwości, szczeniaki są po prostu niesamowicie nakręcone!

Moja była pełna życia i energii, w domu naprawdę nieźle „dawała czadu”, zanim się nie zaaklimatyzowała i nie wydoroślała (i oczywiście nie zrezygnowaliśmy z różnych aktywności...). Ona też kradła rzeczy, żeby zwrócić na siebie uwagę – na zasadzie: nieważne, czy mnie skrzyczą, czy wymiziają, byle tylko poświęcili mi uwagę!

A mimo to wcale nie jest nadpobudliwa... dzisiaj jest bardzo spokojna.... przynajmniej w domu :')

Szczeniak rzeczywiście musi się nauczyć wyciszania.

Po powrocie ze spaceru dawałabym go od razu do kuchni. Musi się nauczyć, jak zejść z emocji.

Z drugiej strony musi też umieć odpoczywać w waszej obecności, więc może warto otwierać drzwi, gdy już się porządnie uspokoi albo gdy zaśnie te pierwsze kilka razy.

Jeśli chodzi o psoty, to zasada jest prosta: „nie” i na miejsce. Jeśli odciągacie jego uwagę zabawką, wysyłacie mu błędny komunikat: niszczę, nakręcam się = bawimy się! To tylko potęguje takie zachowanie i być może właśnie dlatego on potem szczeka i skacze.

Czy to po powrocie ze spaceru, po zabawie, czy kiedy ekscytuje się bez powodu – w każdym przypadku „na miejsce”. Oczywiście chodzicie na spacery, bawicie się z nim, ale on musi zrozumieć, że kiedy kończymy, idziemy na legowisko i spokojnie odpoczywamy.

Kładzenie go na drzemkę to super pomysł. Kojarzy mi się to z dzieciakami, które marudzą, płaczą i się złoszczą, bo są po prostu padnięte – po drzemce od razu jest lepiej ^^

Nie czekajcie, aż sami będziecie już całkiem wyprowadzeni z równowagi, żeby go położyć.

Możecie mu też dać coś, czym zajmie się sam: szukanie karmy albo jakiegoś gryzaka, który zajmie go na dłużej (ucho wołowe, poroże jelenia...).

Na razie moja metoda, kiedy coś nabroi, to mówienie „nie” i odwracanie jego uwagi zabawką (co wiąże się z tym, że muszę się z nim chociaż przez chwilę pobawić – wiem, że to nie jest idealne rozwiązanie...). Ale potem on strasznie się na mnie nakręca, skacze na mnie, chce mnie gryźć po rękach i łapie za ubrania. Bardzo źle reaguje na próby pokazania mu, kto tu rządzi, i warczy albo szczeka, gdy tylko podniosę głos (czytałam, że u goldenów to dość częste). Staram się więc być łagodna, ale to też nie przynosi większych efektów, a on robi się coraz większy i zaczyna mnie to już po prostu boleć. Często więc, kiedy kończy mi się cierpliwość, kończy się to zamknięciem go w kuchni – albo w porze drzemki, albo po prostu na kilka minut, żebym mogła spokojnie zrobić to, co miałam zaplanowane. Dodam tylko, że na dworze w ogóle się tak nie zachowuje.

Co o tym sądzicie? Czy takie zachowanie jest normalne w jego wieku? Czy to wynika z braku zabawy z innymi psami (jak tylko skończy kwarantannę po szczepieniach, od razu zabieram go do parku!)? Czy może po prostu nie jestem wystarczająco stanowcza?

Z góry dzięki za wszystkie rady i wskazówki!