Agresywny golden wobec mnie, jakie macie sposoby na wyciszenie?

Pierwsza uwaga: pies albo szczeniak, który ma zapewnioną odpowiednią dzienną dawkę aktywności fizycznej i umysłowej, nie zachowuje się w ten sposób >

Musisz więc tak zorganizować spacery, spotkania z psami w każdym wieku i szalone gonitwy z innymi młodymi psiakami, aby odpowiadały one jego realnym potrzebom wyładowania energii i różnorodnych interakcji.

– Po drugie, przyznam, że nie rozumiem, jak 4-miesięczny szczeniak jest w stanie ugryźć w twarz dorosłego człowieka, a nawet 10-latka: w jakich okolicznościach Twoja twarz znajduje się tak blisko psiego pyska??? (to samo dotyczy zresztą Twoich rąk).

– Kiedy zachęcam szczeniaka do zabawy w „zapasy”, czyli klęczę lub kucam, zakładam wcześniej grube rękawice ogrodowe i trzymam między nami gryzak. Gdy tylko szczeniak za bardzo się nakręci i traci samokontrolę, odchodzę bez słowa: nagłe osamotnienie to dla malucha bardzo dotkliwa kara.

– Masz rację, decydując się na pomoc behawiorysty: trudno jest obiektywnie obserwować samego siebie i wyłapać błędy, które dla kogoś z zewnątrz mogą być mniej lub bardziej oczywiste.

@Petitpoisdesbois, dzień dobry

Najlepiej byłoby założyć osobny wątek i opisać w nim swoją sytuację. W jakim wieku jest pies, jakie ma zapewnione aktywności? Kto się nim zajmuje itd.

Na pierwszy rzut oka zachowanie Pani/Pana psa wygląda po prostu na chęć zabawy (jest więc mocno podekscytowany) i brak zrozumienia granic.

Wszystko sprowadza się do ogólnej relacji i ćwiczeń, które pomogą nad tym zapanować. W skali od 1 do 10 oceniłbym ten problem na 2 – można go naprawdę szybko rozwiązać. Inni użytkownicy forum na pewno chętnie podzielą się swoimi radami, ale muszą najpierw poznać Pani/Pana codzienność i to, jak wygląda więź z psem.

@camiller Cześć, jak tam sytuacja po sześciu miesiącach? Coś się u Was zmieniło?

Mam dokładnie ten sam problem z rocznym miksem goldena, i to do tego stopnia, że w ogóle przestałam go wyprowadzać. Z moim partnerem wszystko jest w porządku, ale kiedy to ja idę z nim na spacer, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Na początku wszystko idzie gładko, a potem pod koniec spaceru, nie wiedzieć czemu, pies nagle się nakręca i próbuje na mnie skakać, łapać za ręce i szarpać za ubrania. Zupełnie nie potrafię sobie z tym poradzić.

Mamy ogród, więc spędza tam sporo czasu, chociaż wiem, że to nie jest rozwiązanie.

Chodziliśmy też na szkolenie pozytywne, ale zaczynam się zastanawiać, czy to faktycznie pomoże.

Cześć, jeśli interesuje Cię szkolenie Twojego psa, polecam Ci sprawdzić ten produkt przygotowany przez profesjonalną trenerkę. Dzięki niemu możesz wyszkolić swojego psiaka w zaledwie 15 minut dziennie! Jeśli jesteś zainteresowany, oto link: https://1tpe.net/go.php?dat=ZmFkZWxsbGwubmVvYWlkLjM=&tk=

Wędrówki górskie, na co ty narzekasz?

Moja sunia dorasta, a jej charakterek coraz bardziej się wyrabia. W końcu zaczęła dostrzegać w domu pewne niesprawiedliwości: człowiek, ta wielka małpa, która na spacerach nigdy nie idzie dość szybko, nie je karmy... No i śpi na o wiele bardziej miękkich rzeczach...

Mając geny bloodhounda, czyli urodzonego psa tropiącego, słuchając jedynie swojego wrodzonego poczucia sprawiedliwości, Kapitan Padja postanowiła naprawić te wszystkie krzywdy.

Od tamtej pory, za karę, że przez tyle czasu tak traktowałam Dingo i Nanę, zmusza mnie do spania w ogrodzie, a karmę mogę jeść tylko co drugi dzień. Jeden dzień mam post, bo jak to mówi: „jeśli schudniesz, będziesz szybciej i dłużej maszerować, grubasku!” 😥

Mój kochany Dingo, który bardzo mnie kocha, próbował przeciwstawić się tej nowej dyktaturze. Ale... szybko odkrył, że przy nowej władzy ma wolny dostęp do lodówki.

No i tak wylądowałam w ogrodzie.

Aboss, możecie coś dla mnie zrobić? Czy uda mi się wyprostować tę sytuację z moją sunią Kapitan Padją, poświęcając na to 15 minut dziennie? 😥 Czy może będę potrzebować aż 20 minut? 😱 Aż boję się w to uwierzyć...

Dobry wieczór,

Dlaczego chcesz przestać go zamykać, kiedy jest w takim stanie? To bardzo dobre rozwiązanie!

Ważne tylko, żeby nie zapomnieć o okazaniu mu czułości, gdy już wyjdzie i będzie spokojny. W przeciwnym razie – znowu kierunek toaleta na kolejną dawkę samotności.

Głaskanie go, gdy tylko uspokoi się po wyjściu, pozwoli mu skojarzyć fakty i zrozumieć związek przyczynowo-skutkowy między jego zachowaniem a tym, czego od niego oczekujesz.

I oczywiście Ty też musisz zachować spokój w każdej sytuacji.

Właściwie to Pana/Pani suczka nie wydaje się tak „nakręcać” przy Pana/Pani partnerze. Może to zależeć od jego energii, spokojniejszego tonu głosu czy opanowanego podejścia... Ich relacja najwyraźniej po prostu tak się ułożyła i nawet jeśli on nie angażuje się w to wszystko tak bardzo jak Pan/Pani, to ogólnie ma dobre wyczucie w kwestii nawiązywania kontaktu i stawiania granic.

Wydaje mi się też, że ma Pan/Pani trudności z ignorowaniem psa... A czasem jest to konieczne, a nawet bardzo pomocne. Pozwala to uniknąć sytuacji, w których trzeba izolować psa, gdy staje się nie do opanowania – a przecież może nadejść moment, kiedy zwierzak po prostu nie da się już odizolować...

Proszę spróbować znaleźć odpowiedni balans między interakcją a ignorowaniem, tak aby każdy mógł żyć po swojemu. Chodzi o wypracowanie spokoju, który nie wynika tylko z bycia całkowicie „padniętym” po spacerze, oraz o chwile zabawy typu „on/off”, aby nauczyć suczkę panowania nad emocjami. Pan/Pani z kolei nauczy się dzięki temu panować nad jej energią – nawet gdy jest ona bardzo wysoka – bez paniki, budując przy tym jej posłuszeństwo i skupienie na opiekunie.