Agresywny golden wobec mnie, jakie macie sposoby na wyciszenie?

To było jak ignorowanie ducha. Uspokajała się dość szybko (jakieś 15 minut). Nie przeszkadzało nam to bawić się obok w przepychanki itp., ale jak było powiedziane „nie”, to było „nie”. Z czasem, przy pierwszym znaku zniecierpliwienia, od razu przestawała.

Potem, jak już się uspokoiła, zajmowałam się swoimi sprawami, w ogóle na nią nie patrząc. Nie było mowy o chwaleniu czy nakręcaniu jej od nowa. Trzeba było dać jej czas, żeby emocje naprawdę opadły, żeby odpoczęła i się wyciszyła...

I dopiero godzinę czy dwie później podchodziłam do niej, żeby ją pogłaskać, pobawić się itd.

Jeśli zaczynała coś podkradać, to bez słowa i bez patrzenia na nią po prostu podchodziłam, zabierałam rzecz i odkładałam na miejsce. Albo kładłam gdzieś wysoko. I zaraz odchodziłam, kompletnie jej nie zauważając, wracając do swoich zajęć. Mogłam tak odbierać przedmioty tyle razy, ile było trzeba. Stałam i siadałam dopiero wtedy, gdy **** się uspokoiła.

Gdybym siedziała i co chwilę wstawała, żeby za nią biegać, na pewno miałaby z tego niezłą frajdę. „Człowiek się bawi, udało mi się go rozruszać!”.

Cóż, przeszłam dobrą szkołę. Moja pierwsza sunia każdą formę uwagi traktowała jak zwycięstwo. Nawet ostre „nie” czy złość. Potrafiła na mnie szczekać godzinami. Zanim zrozumiałam... że ona nie działa tak, jak inne psy, które znałam – na zasadzie „nie” czy „na miejsce”.

I ciach, wprowadziłam całkowite ignorowanie przy zachowaniach nękających. A była w tym mistrzynią. Dwa lub trzy dni mojej nieskończonej cierpliwości i było po sprawie.

Dwa lub trzy dni szczekania na mnie przez 6 godzin dziennie bez przerwy, a jak przestało to działać po jej myśli, zaczęła mi szczekać prosto do ucha, z nosem niemal przy płatku ucha 😭

Wieczorem musiałam odpuszczać ze względu na sąsiadów. Robiłam to w tygodniu, kiedy byli w pracy.

Kurczę, jakie to było trudne 😭 pewnie straciłam przez to połowę słuchu. Ale sprawa została załatwiona migiem. Izolacja, mówienie „nie”, odwracanie uwagi... tylko ją to bawiło. Za to ignorowanie, takie prawdziwe, bezdyskusyjne i bez negocjacji – to był dla niej prawdziwy cios.

No cóż, moja najmłodsza na szczęście tak nie szaleje. Jest raczej typowa. Kilka sesji całkowitego ignorowania po 15-20 minut na początku, potem coraz krócej i hop, teraz wszystko gra.

@Bangdji tak, od początku dobrze to ująłeś, bardzo stresowałam się tym psem i oczywiście przyniosło to... problematyczne efekty!

Ale Ziggy zrobił ogromne postępy od moich pierwszych wpisów. Na przykład teraz, po poranku spędzonym na zabawie z kumplami, śpi mi u stóp. Nauczył się wyciszać w domu i śpi po kilka godzin dziennie, kiedy ja zajmuję się swoimi sprawami. Problemy, które mam, pojawiają się raczej w godzinach jego aktywności, szczególnie wieczorem albo przy skokach ekscytacji. Ale myślę, że masz rację – przyzwyczaiłam go do poświęcania mu mnóstwa uwagi. Musi się nauczyć, że może być rozbudzony i pełen energii w domu, a ja nie muszę być dla niego dostępna w 100%.

Czuję, że to będzie długa droga, ale przy kolejnych próbach wymuszania uwagi spróbuję go po prostu odprawić z kwitkiem. Problem w tym, że zazwyczaj właśnie wtedy robi coś zakazanego (np. kradnie poduszki z kanapy), żeby mieć pewność, że zwróci na siebie uwagę. Kiedy mówię mu „nie”, wtedy szczerzy zęby i się nakręca, a ja nie bardzo wiem, co innego mogłabym zrobić, poza zamknięciem go na kilka minut.

Ah, i zgadzam się z resztą 😅

Przede wszystkim nie odwracaj jego uwagi, kiedy posuwa się aż tak daleko...

A już na pewno nie rób tego smaczkami w takiej sytuacji 😅

Uwagę na zabawkę czy coś fajnego przekierowujemy wtedy, gdy pies prosi o coś grzecznie, a my akurat nie możemy mu poświęcić czasu, albo gdy jest zbyt podekscytowany na widok innego psa na spacerze – wtedy dajemy zabawkę czy coś innego, zanim pozwolimy mu pobiegać z kumplami.

Ale tutaj Ziggy naprawdę ostro przesadza, musisz się trochę postawić... Na tym etapie musi zrozumieć, że takim zachowaniem NIC nie ugra.

Tak jak wspomniano wcześniej, Ziggy po prostu dojrzewa i najwyraźniej wyładowuje się na was, gdy coś idzie nie po jego myśli (albo gdy na początku spaceru nie idziecie wystarczająco szybko – jest tak nakręcony wyjściem, że wyładowuje te emocje na was).

Jeśli goni was w domu albo was zamęcza, powiedzcie „nie!” (lub co tam chcecie) i zacznijcie go ignorować. Nawet jeśli podgryza wam ubrania czy was gania – ignorujcie go, nie patrzcie na niego.

Moja suczka za szczeniaka nie pozwalała sobie na aż tyle. Gdyby szczekała, tak samo bym ją ignorowała i robiła swoje. Natomiast gdyby zaczęła pokazywać zęby, to wtedy bym się już naprawdę wkurzyła. Nie chodzi o bicie, ale wyraźnie pokazałabym swoje niezadowolenie. W stylu: „słucham?!”. Jeśli znowu by warknęła: „chyba cię głowa boli! Wynocha!”. U mnie psy nie znają komendy „na miejsce”, bo nie mają przypisanych konkretnych legowisk (mam ich kilka i śpią, gdzie chcą)... Moje „wynocha” to taki odpowiednik „idź na posłanie, idź spać, uspokój się”. W każdym razie oznacza to: „przekroczyłeś granicę, idź się położyć gdziekolwiek chcesz, masz być spokojny i zejść mi z oczu, po prostu przestań”.

A potem ich ignoruję.

@Camiller, czy ja dobrze widzę:

> „zazwyczaj, gdy jestem na zewnątrz i nie mogę przejść do innego pokoju, staram się odwrócić jego uwagę, rzucając smakołyki na ziemię”

Czyli nagradza Pan/Pani nieakceptowalne zachowania??

Jak Pan/Pani chce, żeby ten pies cokolwiek z tego zrozumiał?

Proszę nauczyć się karcić psa i egzekwować zakazy.

W okresie dojrzewania psy testują swoich ludzi – no cóż, Pani/Pana pies ma bardzo pozytywne wyniki testów, które Panu/Pani urządza, lol

Cześć!

Spróbuj zabaw typu on/off, żeby stopniowo nauczyć go panowania nad emocjami i ekscytacją. Izolowanie go albo Twoje wychodzenie do innego pokoju w tym konkretnym przypadku uniemożliwia naukę – dlatego potem macie problem na zewnątrz, gdzie nie da się go nigdzie zamknąć ani od niego odizolować.

Zabawy on/off stosuj kilka razy dziennie w krótkich sesjach. Z czasem możesz rzadziej je powtarzać albo wydłużać ich trwanie, zależnie od jego postępów, motywacji i waszych wspólnych chęci.

Jeśli momentami naprawdę staje się nie do opanowania, spróbuj odesłać go na miejsce na parę sekund czy minut. Zrób to bez krzyczenia, ale stanowczo, a potem przywołaj go, żeby go nagrodzić, albo podejdź do niego, gdy już się uspokoi. To szybkie ćwiczenie, ale powtarzane często pozwoli szczeniakowi nauczyć się stopniowego wyciszania. W ten sposób odzyskasz też inicjatywę w kontaktach, co na pewnych etapach bywa konieczne. Kiedy sytuacja już się poprawi, to, kto zaczyna interakcję, nie będzie miało aż takiego znaczenia...

Istnieje cała masa sposobów i metod na uspokojenie psa, więc zgłęb temat i wybierz to, co będzie najbardziej pasować Tobie i Twojemu psiakowi.

To wygląda na nieopanowaną ekscytację i brak samokontroli. To w sumie normalne u młodego psa, ale trzeba będzie nad tym popracować. Smaczki bardzo pomagają, ale lepsze efekty osiągniesz, ucząc go zostawiania znalezionych rzeczy, niż próbując go przekupić. Jak sam zauważyłeś, jeśli znajdzie coś lepszego, to wabienie smakołykiem po prostu nie działa.

Rób tak, jak do tej pory – odizoluj go, kiedy za bardzo się nakręci.

A na zewnątrz możesz przytrzymać go za obrożę, żeby na Ciebie nie skakał, i poprosić, żeby usiadł.

To zajmie trochę czasu i będzie wymagało konsekwencji, ale nie jest to przeszkoda nie do pokonania! :)