Pojawienie się szczeniaka: trudność, której nie doceniałam

Moi znajomi używali podkładów higienicznych, zwłaszcza w nocy, żeby nie musieli wstawać. Wcale nie przeszkodziło to szczeniakowi w szybkiej nauce czystości, ale mieli też do dyspozycji ogród. Wpadki zdarzały się naprawdę „tylko” w nocy. Zobaczycie zresztą, jak sytuacja będzie się rozwijać. Najważniejsze, żebyście trochę odpuścili stres – wasze spacery nie mogą być udręką. W idealnym świecie żadne wyjście nie powinno tak wyglądać, zwłaszcza z małym psiakiem. Lepiej być pozytywnie nastawionym i zaangażowanym, niż robić coś na siłę.

Musicie iść kawał drogi wzdłuż ulicy? Jeśli to daleko, możecie spróbować wykorzystać to, jak bardzo sunia pilnuje swojej miski, i zabrać ją ze sobą (można ją schować do torby). Może chętniej za wami pójdzie, wiedząc, że jedzenie jest blisko, a nagrodą będzie posiłek już po dotarciu do parku.

Żeby oswoić ją z ulicznym hałasem, możecie wychodzić na balkon, jeśli go macie, albo brać małą na ręce przy otwartym oknie, kiedy przejeżdżają autobusy. Wykorzystujcie każdą wolną chwilę (choćby parę minut raz na jakiś czas), żeby przyzwyczajać ją do konkretnych dźwięków, które słyszy pod domem. Kiedy pierwszy raz zauważycie, że czuje się swobodnie przy hałasie, który wcześniej budził w niej lęk, koniecznie ją pochwalcie i porządnie wygłaszczcie.

Wielkie dzięki za wszystkie Wasze pocieszające odpowiedzi. Chyba wczoraj miałam po prostu gorszy dzień i niezłego doła! Faktycznie, uprzedzano mnie, że szczeniak, zwłaszcza w mieszkaniu, to będzie niezła jazda, ale nie zdawałam sobie sprawy, aż do jakiego stopnia. Widzę też, że muszę dać sobie więcej czasu i przestać wywierać na sobie taką presję.

Dzisiaj zrobiliśmy coś, czego obiecaliśmy sobie nie robić przy wychowaniu naszego malucha (ach, te założenia SPRZED posiadania psa!): kupiliśmy maty higieniczne. Wiem, że to nie jest idealne rozwiązanie, ale szczerze mówiąc, wcale nie żałuję, bo dzięki temu jesteśmy o nieeeeboo bardziej wyluzowani. Nie muszę już czatować, aż się obudzi, żeby pędem wkładać buty, łapać smycz, smaczki i zabawkę, żeby tylko zmotywować ją do wyjścia na zewnątrz. Robimy teraz trochę rzadsze spacery, dzięki czemu są one lepszej jakości – ona ma większą ochotę, a my nie przeżywamy już tak tych ciągłych wyzwań. Ostatnie wyjścia poszły o wiele lepiej, więc myślę sobie, że może po prostu trzeba było je trochę ograniczyć, żeby stały się dla niej bardziej atrakcyjne. Krótko mówiąc, wszyscy na tym zyskują – poza nauką czystości – ale postanowiłam odpuścić; jeśli zajmie to więcej czasu, to trudno, ale tak jak piszecie, najważniejsze, żeby wszyscy mieli z tego frajdę! Mam jednak nadzieję, że w końcu załapie, o co chodzi..

Hben, mieszkam tuż obok małego parku, ale całe wyzwanie to tam dotrzeć! Najpierw trzeba iść chodnikiem wzdłuż drogi, a jesteśmy przy trasie, gdzie autobusy śmigają co 2-3 minuty -_- prawdziwa misja! Ale fakt, jak już tam jesteśmy, ciśnienie schodzi, ona się bawi, pilnuje się mnie i przy okazji robi demolkę w grządkach z tulipanami 🙄

Lacurieuse, pracuję nad tym, ale idzie mi jak po grudzie! Słucha komend „siad”, „do nogi” i „czekaj”, kiedy jesteśmy w domu (zwłaszcza przy misce, wtedy mam jej maksymalną uwagę lol), ale na zewnątrz totalnie mnie olewa!

Często się mówi, że posiadanie szczeniaka to nie lada wyzwanie, ale chyba nikt w to nie wierzy, dopóki sam się o tym nie przekona😂

Szczeniak jest taki słodki, ale potrafi być też niesamowicie wyczerpujący!

Bardzo często zdarza się, że szczeniaki w pewnym wieku się boją albo nie chcą iść dalej na spacerze. Moja sunia robiła dokładnie to samo. Ale tygodnie mijają i ten nawyk na szczęście też, zobaczysz! Chodzi o to, żeby spacery kojarzyły się jak najlepiej. Spotkania z innymi psami (wiem, że przez kwarantannę jest ciężko, ale normalnie to bardzo ważne) i chwalenie, kiedy psiak dobrze się spisuje.

Możesz też zabierać ze sobą jakieś gryzaki, żeby przycupnąć gdzieś, gdzie nie ma tłumów. Szczeniak sobie żuje, jest na świeżym powietrzu, a przy tym nie obciąża za bardzo stawów.

Problemy z czystością to norma, uroki posiadania malucha! Chwalimy, jak załatwi się na zewnątrz, a ignorujemy wpadki w domu. Nawet jeśli czasem to irytujące, szczeniak nie robi tego specjalnie!

Jeśli czujesz się tym naprawdę przytłoczona: wychodź z nią tylko wtedy, kiedy się obudzi, zaraz po jedzeniu lub piciu, albo kiedy ma wielką ochotę na zabawę. Mogłam o jakimś sygnale zapomnieć, ale ogólnie jak tylko szczeniak zaczyna się mocniej kręcić, to zazwyczaj zaraz będzie „potrzeba”.

Nad przywołaniem trzeba pracować już od teraz! Na lince treningowej albo luzem, zależnie od otoczenia i tego, jak bardzo skupia na Tobie uwagę. I chwal ją lub dawaj smaczki, jak tylko do Ciebie wróci.

A co do agresywnej zabawy – to przecież szczeniak! Bawi się w „bitwy” jak masa innych psów. Jeśli robi to po powrocie ze spaceru, to znaczy, że musi jakoś rozładować emocje. Możesz powiedzieć stanowcze „nie”, a potem odwrócić jej uwagę zabawkami, żeby w końcu zrozumiała.

To potrwa, ale nie martw się, dacie radę!

Dlaczego? Puszczanie szczeniaka luzem, kiedy trzyma się jeszcze blisko opiekuna, to najlepszy sposób, żeby wypracować u niego świetne przywołanie. Do tego wspólna zabawa w chowanego i tak dalej. Jasne, że trzeba to robić w bezpiecznym miejscu, gdzie nic mu się nie stanie, z dala od aut czy jakichś urwisk. A jeśli szczeniak to typowy „wędrowiec” i od razu gna przed siebie, żeby wszystko zwiedzić, to wtedy zaczynamy pracę na lince.

Ale tutaj z tego co widać, pies pilnuje się właścicielki, kiedy biega bez smyczy.

Cześć, masz swoją małą dopiero od tygodnia, z czasem wszystko się ułoży...

Hben już całkiem nieźle rozpisał wszystko, co trzeba zrobić, więc ja piszę tylko po to, żeby dodać Ci trochę otuchy.

Kiedy wzięłam swoją suczkę, jak miała 2,5 miesiąca, było tak samo (u wszystkich szczeniaków wygląda to podobnie, z małymi różnicami) – siku i kupa w domu, czasem, tak jak u Twojej, wracała z dworu i załatwiała się w środku, bo dom był dla niej bezpieczną przystanią. Do tego podgryzanie ubrań, co dla niej było po prostu okazją do wspólnych „zapasów”. Z czasem nauczyła się kontrolować siłę i przestawać, kiedy ja już nie miałam ochoty na zabawę. Jak zabierałam ją do miasta, miała tendencję do oszczekiwania (to pies myśliwski) wszystkiego, co wydawało jej się „podejrzane” czy wręcz „groźne”. Musiałam ją wtedy uspokajać i podchodzić razem z nią do danej osoby czy przedmiotu, żeby pokazać jej, że to nic strasznego itd.

To wszystko – przy odrobinie uporu i cierpliwości, dzięki ciągłemu powtarzaniu gestów i słów – w końcu wejdzie Twojemu psiakowi do głowy. Nie martw się, to jasne, że nie stanie się to w parę dni. Niektóre maluchy są bardziej uparte od innych i schodzi im z tym trochę dłużej, ale szczerze mówiąc – masz ją dopiero od tygodnia, dopiero zaczynacie naukę. Życzę dużo siły i cierpliwości, a wszystko będzie dobrze :)

Mieszkasz przy samej drodze, bez żadnych terenów zielonych w pobliżu? Jeśli nie, to możesz ją puścić luzem, żeby mogła sobie spokojnie powęszyć i nacieszyć się spacerem bez ciągłego sterowania nią (no, może trochę, ale nie przesadzaj, znajdź złoty środek i reaguj tylko wtedy, gdy to naprawdę konieczne). Pozwól jej po prostu za tobą iść. Ty będziesz bardziej wyluzowana i ona też. Same korzyści.

Zacznij uczyć ją przywołania, zachowując pozytywne nastawienie, i chwal ją za każdym razem, gdy do ciebie podejdzie sama z siebie, nawet jeśli jej nie wołałaś.

Nauka czystości wymaga czasu, ale jeśli na spacerach będzie się czuła swobodnie, to pewnie rzadziej będzie załatwiać się w domu, a częściej na zewnątrz. Pogódź się z myślą, że to nie potrwa kilka dni ani nawet tygodni – bądź cierpliwa.

Jeśli chodzi o podgryzanie spodni i kostek, które przechodzi w powarkiwanie, musisz być pewnie bardziej stanowcza (nie groźna, ale właśnie stanowcza i sprawiedliwa). Skoro już wiesz, że mała pewnie odstawi ten swój „numer” za każdym razem, gdy wracacie ze spaceru, postaraj się ją ubiec. Zaskocz ją – na przykład pochyl się nad nią i powiedz stanowcze „NIE” w momencie, gdy zaczyna się nakręcać i szykuje się do łapania za nogawkę. Potem przekieruj jej uwagę na zabawkę i pochwal ją, jeśli załapie, o co ci chodzi (gryzienie ciebie – nie, męczenie zabawki – tak!).

Radziłabym na razie odpuścić sobie zabawy w przeciąganie, przynajmniej na ten moment.

Dawaj jej zabawki dostosowane do jej wieku.

I przytulaj ją, baw się z nią tak, żeby sprawiało to wam obu frajdę. Jeśli coś cię męczy albo irytuje, lepiej tego nie rób i znajdź jakąś alternatywę albo odłóż to na później, jeśli się da. Chodzi o to, żeby wszystko było wspólną przyjemnością (a przynajmniej tak często, jak to tylko możliwe).