Stresuję się odkąd w domu pojawił się szczeniak

Brawo Cindouy!

Tak, Jador, wyjęłaś mi to z ust, dzięki za tę krótką opowieść! I powodzenia 🙂

Naprawdę super, że dajesz znać, bardzo miło słyszeć, co u Was. No i stało się – prawdziwa przygoda właśnie się zaczyna! Lepiej się już znacie, nabraliście dystansu, wszystko sobie poukładaliście... Genialnie. Tych dobrych i naprawdę wspaniałych chwil będzie teraz coraz więcej, a Wy będziecie mogli w pełni cieszyć się szczęściem z posiadania psa. Powodzenia i wszystkiego dobrego na Waszej wspólnej drodze!

Cześć,

Wpadłam dać znać, co u nas słychać po moim poście sprzed dwóch miesięcy, żeby pomóc tym z was, którzy mogą być w podobnej sytuacji. Ten stan nazywa się „puppy blues” i zdarza się znacznie częściej, niż nam się wydaje – nie ma się czego wstydzić!

U mnie trwało to tydzień, ale wiem, że u innych może ciągnąć się dłużej. Nawet moi znajomi (którzy też mają psy) zupełnie mnie nie rozumieli. Mówiłam im, że popełniłam błąd i chciałam ją oddać, żeby ona była szczęśliwsza i ja też.

Krótko mówiąc, nigdy nie byłam w takim stanie. Nigdy w życiu nie miałam depresji, więc to uderzyło we mnie bardzo brutalnie. Codziennie płakałam, straciłam apetyt (schudłam 2 kg w tydzień), wykańczałam się opieką nad nią. Wstawałam o 3 rano, żeby wyprowadzić ją w nocy na dwór, byle tylko nie załatwiła się w domu, a jak już jej się zdarzyło, to wpadałam w panikę i humor psuł mi się jeszcze bardziej.

Myślę, że w moim przypadku wszystko zaczęło mijać, gdy nadszedł weekend. Mój chłopak w tygodniu kończył pracę bardzo późno, ale w weekend bardziej zaangażował się w opiekę nad psem, a przy okazji zajął się też mną. Wyciągnął mnie na siłę z domu (w ogóle nie wychodziłam przez cały pierwszy tydzień) i to mi niesamowicie pomogło. Spędziliśmy 4 godziny na zewnątrz po południu, wieczorem zjedliśmy kolację u rodziny, wróciliśmy do domu wyprowadzić małą i jeszcze kino wieczorem! Byłam wykończona, ale dzięki temu mogłam porządnie zasnąć i odespać całe to zmęczenie!

A przede wszystkim zauważyłam, że moja sunia wcale nie była nieszczęśliwa pod moją nieobecność. Nic nie nabroiła, po prostu spała. Zdarzyła się jedna mała wpadka z siku w domu, ale to normalne, bo nie było nas dość długo!

Dzięki temu wyluzowałam. Wcześniej panikowałam przy każdym siku na podłodze i wywierałam na nią zbyt dużą presję, żeby już trzymała czystość, ale też żeby od razu idealnie chodziła na smyczy itd...

Przeczytałam wszystkie Wasze posty i aż mi się wspomnienia przypomniały :-)

Przez jakiś czas ja też czułam się totalnie przytłoczona przy moim szczeniaku.

Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę „puppy blues”, żeby zobaczyć, jak często to się zdarza. To zabawne, bo u osób, które przez to przechodzą, widać pewne cechy wspólne: długo czekaliśmy, dużo o tym rozmyślaliśmy, postawiliśmy sobie poprzeczkę bardzo wysoko, a kiedy szczeniak już się pojawił, zaczęliśmy poświęcać mu cały swój czas i energię... To w sumie taka cecha perfekcjonistów. I tak, to dość szybko mija!

Dobry wieczór Cindouy,

Jak już dorośnie, a nawet jak będzie takim małym staruszkiem, na pewno będziesz się śmiać z tych jego młodzieńczych wybryków :D Kiedy myślę o moim psiaku, który odszedł w wieku 18 lat, z uśmiechem wspominam wszystkie psoty i zniszczenia, jakie wyczyniał za młodu. Mój to mi wręcz wypatroszył samochód lol – nie było ani podsufitki, ani osłon przeciwsłonecznych.

Cierpliwości i siły, już niedługo będzie z niej wspaniała sunia i nie będziesz już sobie wyobrażać życia bez niej ;)

Oj, to święta prawda! Widok ludzi spacerujących ze swoimi psami sprawia, że człowiek im zazdrości, a zupełnie nie wyobrażamy sobie, ile pracy trzeba było włożyć w wychowanie, ile czasu to zajęło i ile po drodze było różnych psot!

@SolenneB, przypominasz mi moją babcię (euh... bez urazy, co? ^^), która powiedziała mojej cioci, gdy ta była na skraju załamania po tym, jak wujek bez żadnej zapowiedzi przyniósł do domu szczeniaka (to była taka szybka akcja ratunkowa): „Oj, nie martw się, sikanie i niszczenie rzeczy skończą się za jakieś 6-8 miesięcy”... Mina mojej cioci była bezcenna, myślałam, że tam zemdleje

😁

@Cindouy : nikt nie jest odporny na taki etap. Razem z moją drugą połówką, mimo że jesteśmy doświadczonymi kociarzami, też mieliśmy niezłego doła, kiedy wzięliśmy nasze dwa kociaki. Z jednej strony były tak strachliwe, że nie dało się do nich podejść, a z drugiej urządzały sobie dzikie harce co noc między 4 a 6 rano – mieliśmy naprawdę trudne chwile. Też sobie wmawiałam, że to nienormalne, że nie czuję do nich żadnego przywiązania... Ale potem, krok po kroku, pojawia się coraz więcej interakcji, zwierzak rośnie, jego charakter się kształtuje, zaczynacie się nawzajem rozumieć i poznawać, i ta więź po prostu się buduje. Mam wrażenie, że jest ona tym silniejsza, że rodziła się właśnie powoli, z upływem czasu.