Stresuję się odkąd w domu pojawił się szczeniak

Cześć i dziękuję wszystkim za rady, czuję się mniej samotna i jest już lepiej!

Jest lepiej też dlatego, że porozmawiałam z moim partnerem. Wcześniej nie odważyłam się mu nic powiedzieć, bo przez rok błagałam go o psa, a on nie był zbyt chętny i w końcu uległ.

W końcu pękłam przy nim i wyznałam, że nie daję rady, że prawie nic nie jem i strasznie stresuję się naszą sunią. No i on postawił mnie do pionu. Mamy przecież super psa – jest całkiem posłuszna i kochana. Tak, zdarza jej się załatwić w domu w nocy i bywały wpadki, tak, jest mnóstwo rzeczy, których musi się nauczyć i nie wszystko wychodzi jej idealnie za pierwszym razem, ale to ja muszę być bardziej cierpliwa. Ona jest jeszcze mała, cała nauka przed nami, a na razie i tak idzie jej całkiem nieźle! Do tego nie mogłam sobie wymarzyć lepszych relacji między moim kotem a psem, spodziewałam się czegoś znacznie gorszego, więc mam ogromne szczęście.

W końcu zrozumiałam, że ma rację – za bardzo skupiałam się na tym, co jest nie tak, zamiast widzieć to, co robi dobrze. Powiedział mi też, że nie poświęcam sobie dość czasu i za bardzo koncentruję się na psie. Poradził mi, żebym wyszła na zakupy, bo skoro jestem na urlopie, to zajmuję się nią na okrągło. Tak też zrobiłam i naprawdę dobrze mi to zrobiło, a po powrocie z przyjemnością przywitałam się z moją sunią.

W każdym razie dziękuję Wam wszystkim. Dobrze jest móc pogadać bez bycia ocenianą, zwłaszcza o rzeczach tak trudnych do wypowiedzenia, jak „nie kocham swojego psa”. Wzięłam sobie Wasze rady do serca i będę je stosować. Niedługo wracam do pracy, a mój partner zacznie wtedy urlop i to on będzie się nią zajmował. Myślę, że to też mi dobrze zrobi i będę cieszyć się na spotkanie z psiną tak samo, jak cieszę się na spotkanie z kotem!

Zaczęłam też znowu przeglądać jej zdjęcia z czasu, gdy była malutka, i filmiki, które przesyłała mi hodowczyni. To mi bardzo pomogło, przypomniało mi, jak bardzo nie mogłam się doczekać każdej wiadomości, zdjęcia i filmu! To naprawdę podniosło mnie na duchu!

A odpowiadając na różne pytania: nie, nie spodziewałam się aż tyle pracy. Wiedziałam, że pies to obowiązek i tego chciałam, ale dorosły pies to zupełnie co innego niż szczeniak, którego trzeba pilnować non stop, wstawać w nocy na siku, uczyć chodzić na smyczy, przyzwyczajać do auta i tak dalej. A przecież moi bliscy znajomi wzięli szczeniaka w listopadzie 2016 roku i nieźle się namęczyli, nawet bardziej niż ja, bo ich pies strasznie rozrabiał, ale wtedy w ogóle mnie to nie przerażało!

W każdym razie dziękuję Wam wszystkim 🙂🙂

Doskonale rozumiem Twój stres i jest on zupełnie normalny. To taki rodzaj „psiego baby bluesa” i naprawdę świetnie się z tego wychodzi, nie panikuj!!

Miałam już kilka psów, a moja ostatnia sunia trafiła do mnie 2 miesiące po odejściu poprzedniej. Przejście z 14 lat życia ze zwierzakiem, którego już nie ma, a z którym przez lata cieszyłam się wypracowanym wychowaniem i spokojną starością, do małej wariatki, przy której wszystko trzeba było zacząć od zera, było ogromnym szokiem!!! A jednak życie bez psa jest dla mnie niemożliwe. Choć decyzja o wzięciu kolejnego psa zaraz po poprzednim była przemyślana już dawno, to i tak, zupełnie jak Ty, miałam ścisk w żołądku, patrząc na to moje małe utrapienie!!

Tak, sikanie w domu jest męczące. Tak, psoty są męczące. To może być wręcz irytujące, ale mimo wszystko, mając już wiedzę i doświadczenie, dajemy sobie radę, przypominamy sobie sprawdzone metody i odnajdujemy w sobie pokłady cierpliwości potrzebne na starcie.

Potrzebujecie po prostu czasu, żeby się nawzajem poznać. Jednak mimo wszystko od razu zacznij wprowadzać zasady i granice, na których Ci zależy. Zobaczysz, Twoja mała kulka futra będzie Cię witać radosnym szaleństwem i buziakami, a wtedy powiesz sobie: „no i super, jesteśmy razem i przed nami długa, wspólna droga”.