Mój husky jest agresywny wobec małych psów

To „często musimy go poprawiać, żeby TRZYMAŁ pozycję” – przez te słowa „często” i „trzymał pozycję” odniosłem wrażenie, że on częściej idzie przy nodze, zamiast pozwalać mu iść jego własnym rytmem.

To akurat moja dziewczyna puściła smycz. Ja nigdy nie puściłem smyczy ani nie straciłem kontroli nad psem. Moja dziewczyna ma pewnie mniej siły niż ja i jestem pewien, że na jej miejscu bym to ogarnął. Widziałem już, jak pies ciągnie i prawie przewraca moją dziewczynę. Mnie osobiście nigdy się to nie zdarzyło. Ale to dla niej ważne, żeby mogła z nim wychodzić tak samo jak ja!

Średnio wychodzimy z nim na godzinę dziennie, ale bywa, że znacznie dłużej – wszystko zależy od naszych grafików. Kiedyś uprawiałem z nim canicross i zresztą planuję do tego niedługo wrócić.

Nie sądzę więc, żeby ewentualny brak spacerów wpływał na jego relacje z innymi psami. Tak jak pisałem w pierwszym poście, na spacerach spotyka inne psy, znajome i nieznajome, i wszystko jest super. Z kolei – i tu leży problem – nie mogę ryzykować spotkań z „niepewnymi” psami (lękliwymi, nieufnymi czy agresywnymi). Za bardzo się boję, że sytuacja wymknie się spod kontroli i skończy się kolejnym złym spotkaniem.

Nie uważam, żeby mojemu psu zupełnie brakowało wolności. Ma 10-metrową linkę, nigdy nie chodzi przy nodze (wymagam tego tylko rzadko, w losowych momentach, żeby ćwiczyć komendy albo gdy mijamy dom z agresywnym psem, żeby spróbować odwrócić jego uwagę).

Jeśli chodzi o kaganiec, to naprawdę rozwiązanie „na teraz”, na które się zdecydowałem, żeby uniknąć powtórki z rozrywki, przynajmniej do czasu spotkania z behawiorystą. Kupiłem lekki kaganiec, w którym będzie mógł normalnie pić, jeść i swobodnie ziajać. Kainate napisał, że w przypadku takiego psa kaganiec jest teraz obowiązkowy i zgadzam się z tym w 100%.

Głupotą byłoby zakładanie mu go na stałe, a to nie jest mój cel.

W żadnym wypadku nie chcę ograniczać mojego psa, chcę po prostu zadbać o bezpieczeństwo innych psów, jak i jego własne.

Pod warunkiem, że jest dobrze dopasowany, tak jak mówisz, albo że pies nie potrafi go sobie zdjąć (Ben ściągnął go sobie kilka razy, na szczęście nikogo wtedy nie było). Mógł w nim ziajać i pić, ale nie mógł niczego złapać zębami, więc to go jednak ogranicza – to nie to samo, co bieganie zupełnie bez niczego.

Ta jego „wolność” to w tym przypadku głównie chodzenie przy nodze, a od czasu do czasu na pięciometrowej lince, o ile dobrze kojarzę. Czyli swoboda dosyć umowna. Domyślam się, że dodatkowo dba o bezpieczeństwo i przywołuje psa, jak tylko pojawi się inny w okolicy, zwłaszcza że na polach pewnie wszystko dobrze widzi. To nie jest najlepszy sygnał, żeby odwoływać psa, gdy tylko inny się zbliża. Moim zdaniem kaganiec jest okej, jeśli dzięki niemu można puścić psa luzem i ma się nad nim jakąś kontrolę (przywołanie itp. można przecież wypracować tylko wtedy, gdy pies jest wolny, a jak on ma to zrobić?). Ale dopóki trzyma go przy nodze, odwołuje na widok każdego psa i daje mu tylko te parę metrów „wolności”, to można zadbać o bezpieczeństwo innych inaczej – kontrolując go na szelkach, obroży, używając sygnałów dźwiękowych czy jakiegoś odstraszacza. Gdyby napisał, że puszcza go rano na godzinę gdzieś z dala od zagrożeń, żeby pies mógł się porządnie wybiegać i wyluzować bez żadnych zmartwień, to według mnie byłoby co innego, ale tak...? Szczerze mówiąc, nie wiem, jak on chce zrobić jakiekolwiek postępy tą drogą. Wszystko jest poblokowane. Żeby iść do przodu, trzeba zostawić choć jedną małą otwartą furtkę. Tutaj tą furtką ma być te 5 metrów linki, ale w kagańcu? No i jeszcze musiałby pozwalać mu podchodzić do innych psów albo dawać innym podchodzić do niego, skoro już ma ten kaganiec, ale ta linka i tak zawsze będzie blokować zabawę. A fakt, że pies nigdy nie biega swobodnie, sprawia, że nie może rozładować wewnętrznego napięcia.

Pod warunkiem, że – powtórzę to jeszcze raz – dobrze go dobierzesz...

Znowu się powtórzę, ale przede wszystkim: żadnych kagańców, które całkowicie zamykają pysk psa (tych nylonowych).

Uważaj na kagańce z miękkiego plastiku, przez które pies i tak może uszczypnąć (sama to przeżyłam ze staffikiem), oraz na te z twardego plastiku, które mogą po prostu pęknąć, jeśli pies ma silne szczęki.

Bo skoro już decydujesz się na kaganiec i mierzysz się ze wszystkimi minusami (potencjalny dyskomfort dla psa, spojrzenia ludzi), to niech to chociaż zapewnia realne bezpieczeństwo. Inaczej po prostu nie ma to sensu.

Tak samo z kwestią zapięcia – musi być solidne, na kilka pasków, żeby pies sam nie mógł go zdjąć. W przeciwnym razie to tak, jakbyś w ogóle nic mu nie zakładał!

Oczywiście, trzeba będzie wymyślić, jak pozwolić temu husky’emu się wybiegać i realizować swoje potrzeby.

Ale nie sądzę, żeby kaganiec był tu przeszkodą, wręcz przeciwnie – daje on bezpieczeństwo, które pozwala na zapewnienie psu większej swobody, a to przecież kluczowy element pracy z psem.

Kiedy polecam kaganiec, mam na myśli na przykład to, żeby częściej wyprowadzać psa na lince. Na lince, jeśli podejdzie jakiś mały piesek i husky „odpali”, to bez kagańca może być niewesoło.

Na moich spacerach zdarza się, że mamy psy biegające luzem, ale w kagańcach. Kaganiec daje wtedy to poczucie bezpieczeństwa (oczywiście pod warunkiem, że jest dobrze dobrany i solidnie zapięty), co pozwala na próby ponownej socjalizacji tych psiaków.

Sama przez jakiś czas mocno się wahałam, czy nie założyć kagańca Léonowi, żeby mieć święty spokój i móc dać mu więcej wolności. No, ostatecznie wybraliśmy inną drogę, ale uważam, że to wcale nie jest głupi pomysł.

Nie zgadzam się z Tobą, Hben.

Nie tylko istnieje ryzyko, że przy tak silnym psie smycz po prostu wypadnie Ci z ręki.

Ale jest też ryzyko, że jakiś mały pies biega luzem i nagle podbiegnie do Waszego.

To, że pies jest na smyczy, wcale nie zdejmuje z nas całej odpowiedzialności. Zwykły śmiertelnik nie ma prawa chodzić po ulicy z naładowaną bronią wycelowaną w innych, więc tak samo nie powinno się pozwalać na spacerowanie z gryzącym psem bez kagańca, tłumacząc to sobie: „no ale jest na smyczy, więc jest ok, to wina innych, jeśli podejdą”.

Moim zdaniem, w przypadku psa, który już kiedyś w ten sposób ugryzł innego, kaganiec nie podlega dyskusji.

Zresztą, serio, kaganiec to żadna tragedia. Jeśli jest dobrze dobrany (kaganiec koszykowy, w którym pies może swobodnie pić, jeść, ziajać, wydawać dźwięki itp.), to przyzwyczajenie go zajmie trochę czasu, ale pies zazwyczaj w końcu go akceptuje. I nie widzę powodu, dla którego akurat husky miałby go znosić gorzej niż jakakolwiek inna rasa. Żadna rasa nie jest stworzona do noszenia kagańca, to zawsze po prostu kwestia przyzwyczajenia.

A co do wcześniejszej dyskusji o instynkcie łowieckim. Muszę przyznać, że wszystkie husky i ich miksy, które znam, to wyborni łowcy... małych ofiar, typu myszy polne. Nie mam pojęcia, co w ich selekcji mogło to wzmocnić, ale to po prostu fakt, który obserwuję. Na spacerach husky zawsze biegają kilkadziesiąt metrów dalej, polując na myszy w wysokiej trawie, podczas gdy moje psy – mimo że mają (dawną) przeszłość myśliwską – idą sobie spokojnie ścieżką i nawet nie zauważyły, że jest na co polować ^^ (choć trzeba przyznać, że jak pojawiają się kaczki, czyli zwierzyna, pod którą były selekcjonowane, to pierwsze są w wodzie).

Kaganiec to dobry pomysł (przejściowo, na czas nauki), jeśli puszczacie psa luzem, a może on być agresywny. Ale co w sytuacji, gdy go nie puszczacie? Czy to dlatego, że boicie się, że smycz wypadnie wam z rąk? Najlepiej byłoby nauczyć się jej nie wypuszczać (chyba że oboje wzięliście psa, który jest dla was zdecydowanie za silny) i zapewnić mu to, czego potrzebuje (szkolenie, urozmaicone spacery, kontakt z innymi psami...), żeby przestał ciągnąć jak szalony i nie wyrywał wam smyczy. Myślę, że to naprawdę ważne, żebyście zainwestowali w bezpieczny i wygodny sprzęt (smycz, szelki), a nie polegali tylko na sile własnych rąk, która w końcu może zawieść, czy na samym kagańcu. Wydaje mi się też istotne, żebyście postawili na inne podejście do wychowania i waszej relacji. Piszecie, że kaganiec nie będzie karą, ale smycz i kaganiec naraz to już sporo. Mam nadzieję, że jest on naprawdę dobrze dobrany i pozwala mu na swobodę, bo inaczej pies nie ma już na wiele pozwolenia – zostaje mu tylko chodzenie, a co gorsza, chodzenie ciągle przy nodze. Dlaczego tak często go korygujecie, żeby szedł przy nodze? Dla mnie ma to sens tylko wtedy, gdy pies jest bardzo rozproszony, ale w zamian dostaje czas na bieganie luzem – wasz tego nie ma. Ma narzuconych mnóstwo ograniczeń i mało wychodzi (godzina dziennie podzielona na dwa wyjścia), zawsze na smyczy, więc nie ma mowy o zabawie z innymi psami, a teraz jeszcze ten kaganiec... Nie sądzicie, że to wszystko może tłumaczyć narastającą agresję przy bramach, do innych samców czy małych psów? Może on się po prostu (częściowo) poddaje przy tym, co mu oferujecie. Warto się nad tym zastanowić.