Mój husky jest agresywny wobec małych psów

Przede wszystkim dziękuję za tak liczne odpowiedzi, nie mogłem spodziewać się niczego lepszego!

Kupiłem Svennowi kaganiec i obecnie uczę go noszenia go tak, żeby nie kojarzył mu się z karą. Tak jak pisałem wcześniej, nie chcę, żeby ten kaganiec był używany na stałe podczas każdego spaceru. Po prostu po tym incydencie uważam, że ważne jest, aby chronić inne psy przed jego zachowaniem, które (choć mam pewne domysły co do dawnych traum) jest dla mnie wciąż niewytłumaczalne.

Warto też wspomnieć, że umówiłem się już z behawiorystą, który od przyszłego tygodnia powinien mi coś podpowiedzieć i pomóc w dalszych działaniach.

Doskonale zdaję sobie sprawę, że husky to nie jest pies do mieszkania. Zresztą nasz w domu wcale nie jest aż tak aktywny – trochę się pobawi, śpi i dopomina o pieszczoty. Znałem husky, które były znacznie bardziej pobudzone, mimo że nie wychodziły z domu.

Nasz tryb życia pozwala na około godzinę spaceru dziennie (podzielone na dwa wyjścia) po okolicznych polach i lasach, zawsze na smyczy automatycznej o długości 9 metrów (pewnie się domyślacie, że biorąc pod uwagę jego zachowanie, już go nie puszczam luzem). Svenn nigdy nie okazywał, żeby brakowało mu ruchu. Zresztą nie jestem pewien, czy ten incydent wynikał z braku wybiegania się czy możliwości rozładowania energii.

Na spacerach mój pies trochę ciągnie, niby respektuje komendę „równaj”, ale często musimy go korygować, żeby trzymał pozycję. Jest nauczony, żeby nie wchodzić na jezdnię i nigdy nie postawi na niej łapy bez mojego pozwolenia. Rozumie też komendę „zostaw”, gdy przechodzimy obok domów, przy których są szczekające psy, ale czasem chęć konfrontacji z niektórymi agresywnymi pobratymcami wygrywa i muszę go mocno trzymać.

Dzięki za te cenne rady!

Prawdę mówiąc, razem z moją partnerką nie za bardzo przepadaliśmy za metodą z obrożą zaciskową. Sprawianie psu bólu czy nawet powodowanie dyskomfortu, żeby nauczyć go odpowiedniego zachowania, nie wydawało nam się konstruktywne i nie lubiliśmy tej metody. Niemniej jednak, podczas jakiejś rozmowy ktoś nas przekonał, żeby spróbować, aby zaradzić temu, że pies bardzo ciągnie na smyczy. To nie zadziałało, a nawet wydaje mi się, że przez to robi się bardziej nerwowy przy spotkaniach (widzę innego psa, ciągnę, obroża mnie boli, więc to mnie denerwuje = kojarzę spotkanie z bólem). Widziałem takie rozumowanie na tym forum i mam wrażenie, że to też wpłynęło na zachowanie Svenna. Dlatego kupiłem też zwykłą obrożę, żeby zacząć od nowa na dobrych zasadach (szelki nie są najlepszym sposobem na oduczenie psa ciągnięcia).

No jasne, że puściła smycz! (zresztą trzymała go dziewczyna właściciela, co swoją drogą było wielkim błędem).

@patou, to zdanie jest moje i jest wyjęte z kontekstu....😒

Można odbudować zaufanie, ale to, co się stało, jest według mnie bardzo poważne. Dopóki właściciel nie ogarnie swojego psa, to na początek jestem jak najbardziej za kagańcem. Każdy ma swoje zdanie i swoje priorytety...

To Twoja interpretacja, nie moja

To w ogóle nie ma związku z byciem „surowym pierwotniakiem” czy osobowością shiby.

Inaczej moglibyśmy zacząć oceniać psy i ich procent „pierwotności”.

To tak, jakbyśmy mówili, że dana osoba ma tyle a tyle procent bardziej niebezpiecznego DNA niż inni ^^

On jest po prostu fizycznie łatwiejszy do zaspokojenia, bo nie był hodowany pod kątem ogromnej wytrzymałości i ciągnięcia sań przez kilka godzin dziennie bez przerwy.

To po prostu różnica w potrzebach.

Wracając do autora...

Słuchaj rad kainate!

Wydaje Ci się to „wykonalne”?

Czy on jest już przyzwyczajony do kagańca?

No i właśnie, o tym mówię – skoro shiba ma potrzeby, które łatwiej zaspokoić, to znaczy, że jej charakter jest po prostu dalej od tej „surowej pierwotności” niż u husky’ego...

Prawdziwy „dziki wilczak” z natury będzie miał wymagania, którym bardzo trudno sprostać. Im dalej od tego odchodzimy, tym mniej jest to skomplikowane...

No nic, nie musimy się we wszystkim zgadzać... ;)

Sorki za offtop!