Moja suczka zabiła moją drugą suczkę

W ostateczności sprawdźcie, ale koniecznie w kagańcu

Dobry wieczór wszystkim,

Piszę do was po przerwie, żeby dać znać, co u nas. Skontaktowałam się z kilkoma behawiorystami, z jednym z nich rozmawiałam dość długo przez telefon. Szukaliśmy przyczyn, które mogły ją do tego skłonić – jest ich kilka. Wyjaśnił mi, że to nie powinno zmienić jej zachowania, skoro obecnie nie wykazuje żadnej agresji wobec moich dwóch pozostałych psów, choć oczywiście nie ma gwarancji, że sytuacja nie powtórzy się z obcym psem na zewnątrz.

Mimo to strach pozostał. Kocham moją sunię i w relacji ze mną mam do niej 100% zaufania, ale w kontaktach z innymi psami czuję teraz paniczny lęk.

Nie potrafię jej z powrotem puścić z maluchem, spinam się, gdy tylko się do niego zbliża, przez co muszę ją trzymać zamkniętą w osobnym pokoju. Wiem, że to nie jest wobec niej fair, ale to silniejsze ode mnie, nie umiem inaczej. Kupiłam kaganiec, żeby samej się uspokoić na czas przyzwyczajania jej do niego, ale ona kompletnie go nie akceptuje. Próbowałam ze smaczkami itd., ale nic z tego – pozwala go sobie założyć, a potem robi wszystko, żeby go zdjąć. Mam wrażenie, że to do niczego nie prowadzi, a tylko ją stresuje. To błędne koło, bo skoro jest zamknięta osobno, to piszczy, gdy wypuszczam małego, i na odwrót.

Nie wiem, co robić, jestem zagubiona... Niedługo znowu zaczynam sezon łowiecki. Zawsze chodziłam tam z przyjemnością, żeby patrzeć, jak moja sunia się wybiega i dobrze bawi, ale teraz stresuję się na samą myśl, jak ja sobie poradzę – przecież tam będą inne psy.

Moje szczere wyrazy współczucia.

Bez zobaczenia psów na żywo absolutnie nie da się dokładnie wyjaśnić, co się właściwie dzieje. Konieczne jest postawienie trafnej diagnozy przez kogoś kompetentnego, żeby uniknąć jakichkolwiek wypadków w przyszłości.

Natomiast to, co przeczytałam o drapieżnictwie i instynkcie łowieckim, po prostu odebrało mi mowę. Jestem pewna, że wasz behawiorysta zupełnie nie zgodzi się z opinią waszego weterynarza.

Tak mi przykro z powodu straty Twojej suni...

To, przez co przechodzisz, jest po prostu straszne.

Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto będzie mógł pomóc Tobie i Twojemu husky.

Dla mnie to nawet nie jest kwestia tego, że ona jest husky sama w sobie, a przecież wiadomo, że ich instynkt łowiecki i pierwotna natura mogą przysporzyć właścicielom mnóstwo problemów, zwłaszcza w relacjach z kotami czy innymi małymi zwierzętami.

Tutaj wygląda na to, że to „zwykły” konflikt między samicami, który choć zdarza się rzadziej niż spięcia między samcami, to kiedy już wybuchnie, jest o wiele bardziej gwałtowny i krwawy.

W każdym razie na forum nie powiemy Ci zbyt wiele poza tym, że jest nam naprawdę przykro z powodu tej sytuacji i że podziwiamy Twój hart ducha oraz dystans, z jakim do tego podchodzisz. Spróbuj znaleźć dobrego specjalistę – nie kogoś przypadkowego, kto będzie Cię mamił teoriami o dominacji i przymusie, ale kogoś (albo nawet kilka osób, żeby porównać opinie), kto rzetelnie przeanalizuje, co siedzi w głowie Twojej suni i wytłumaczy Ci, jak to interpretować. A w międzyczasie zachowaj wszelkie niezbędne środki ostrożności, ale nie odtrącaj swojej husky, bo ona też by przez to cierpiała.

Dzień dobry,

To bardzo smutna historia, życzę Ci dużo siły w tych strasznych chwilach.

Nawet nie wyobrażałem sobie, że to możliwe :'(

Trzymaj się,

Yo