Moja suczka zabiła moją drugą suczkę

Ganabysses: Dzięki za odpowiedź, rasy pierwotne od zawsze były przecież wykorzystywane do polowań. Tak jest w przypadku karelskich psów na niedźwiedzie, łajek czy psów na łosie... Zresztą potwierdził mi to weterynarz przy moim poprzednim husky – mówił, że to pozwala im się świetnie wyżyć i wcale nie rozwija bardziej instynktu łowieckiego, bo one i tak go po prostu mają.

Nigdy nie przejawiała agresji wobec ludzi, po prostu ich unika i tyle. Pilnuję jednak sytuacji, gdy nie chce być głaskana – nie ma mowy, żeby ktoś się jej narzucał.

Zgadzam się z Wami, behawiorysta jest tutaj jak najbardziej wskazany.

Mel1: W pełni się z Tobą zgadzam, to stwierdzenie, że „to dlatego, że to husky”, jest zbyt proste. Zresztą wcale jej nie obwiniam – to nie jej wina, tylko moja, bo nie potrafiłam rozpoznać sygnałów, jakie mi wysyłała. Nigdy, przenigdy bym jednak nie pomyślała, że posunie się aż do zabicia... Ona zresztą nawet nie wie, że zrobiła coś złego, patrząc na jej późniejsze zachowanie; była zupełnie normalna, machała ogonem i dawała mi buziaki.

Myślę, że w jej głowie ona po prostu „rozwiązała problem”.

K9trainer: Kaganiec faktycznie byłby dobrym rozwiązaniem dla bezpieczeństwa, rozejrzę się za tym. W głębi duszy wiem, że ich izolowanie to nie jest wyjście – strach podpowiada mi, żeby tak zrobić, ale myślę, że to nie byłoby dobre.

Właśnie pomyślałam też o tym, co piszecie: pozostała dwójka to szczeniaki, mają 7 i 10 miesięcy, więc ona może po prostu nie traktować ich jako „zagrożenie”.

Énergie solaire: Wielkie dzięki... Oczywiście, że nadal będę ją kochać, nie umiałabym inaczej. Na pewno skonsultuję się z behawiorystą, to pewne.

Szczerze mówiąc, uważam, że polowanie z psem rasy pierwotnej to już samo w sobie igranie z ogniem (a sama mam takie w domu). Zgadzam się też z resztą – faktycznie, niektóre charaktery są bardziej predysponowane do takich zachowań. Nie wspominając o tym, że pies pierwotny bez smyczy to zawsze ryzyko, jeśli nie jest idealnie ułożony (co w przypadku mojego... cóż, nie wchodzi w grę, ma być na smyczy i kropka, lol). Ze swojej strony radziłabym poszukać behawiorystów, którzy pracują z psami stabilizującymi (nieważne, czy to samiec czy samica), tak jak Joseph, który działa w okolicach Paryża i robi naprawdę dobrą robotę. Musicie szybko znaleźć kogoś, kto pomoże wam skorygować to zachowanie, inaczej tragedia może się powtórzyć, a nawet dojść do najgorszego (ataku na człowieka).

Bardzo wam współczuję i strasznie mi przykro z powodu tego, co spotkało waszą rodzinkę.

Nie wolno mówić, że to po prostu ich instynkt, że tak już jest i tyle!

To zupełna nieprawda. Wystarczy poczytać wcześniejsze odpowiedzi osób, które dobrze znają psy i ich zachowania.

Pies nie działa przypadkowo. Instynkt czy nie, zawsze istnieje jakaś przyczyna jego zachowania.

I żeby rozwiązać problem, lepiej poszukać tej przyczyny, zamiast zbywać to stwierdzeniem „taki ma instynkt” i kropka.

Z pewnością były wcześniej jakieś sygnały, ostrzeżenia, których nie zauważyliście (bo nie mówimy po psiemu). I w końcu doszło do tragedii.

Teraz ważne jest, żebyście spotkali się z kimś, kto wytłumaczy wam język waszej suczki i pokaże, na jakie zachowania musicie zwracać uwagę.

Ale faktycznie, to nie zdarza się tylko u rasy husky.

Pamiętam psy mojego dziadka, psy myśliwskie (beagle, gryfona i mieszańce), które zawsze żyły razem. Kilka razy zdarzyło się jednak, że cała grupa rzuciła się na jednego, żeby go zagryźć! Dziadek znajdował potem psa z rozszarpanym brzuchem, mimo że „pozornie” wszystkie wcześniej świetnie się dogadywały...

Mam też przykład psa mojego kumpla (mieszaniec labradora z nie wiadomo czym). Super łagodny, towarzyski, absolutnie zero dominacji. Aż do dnia, gdy spotkał psa, który mu po prostu nie podpasował i rzucił się na niego, żeby go zabić. Kolega miał naprawdę duży problem, żeby go odciągnąć, mimo że normalnie jego pies jest mega socjalny (pierwsze lata życia spędził na ulicy, biegając wolno i witając się z każdym).

Inny przykład to mój poprzedni pies, dog argentyński – był bardzo kochany i uwielbiał wszystkich. Dopóki nie trafił na kogoś, kto mu się nie spodobał (mój wujek). Chciał go dopaść w pierwszej minucie, gdy tylko go zobaczył. Dlaczego? Nie mam pojęcia! Nigdy więcej nie zrobił niczego podobnego nikomu innemu, wręcz przeciwnie, był kumplem dla każdego (i czasem to wykorzystywał, lol).

W każdym razie nie sądzę, że można to zbyć gadaniem, że to husky i to normalne.

Nie! To jest pies! I trzeba zrozumieć, dlaczego tak się stało.

To skomplikowana sytuacja i pewnie domyślasz się, że pomoc przez internet może w pewnym momencie nie wystarczyć.

Radzę ci skontaktować się z behawiorystą, którego zadaniem będzie wyeliminowanie wszelkich lęków i poprawa zachowania suni w kontakcie z innymi psami.

Przy okazji przyjmij moje szczere wyrazy współczucia – zarówno z powodu straty zwierzaka, jak i całego stresu, który się z tym wiąże. Kochaj swoją sunię dalej, ale koniecznie zacznijcie terapię behawioralną.

Jeśli chodzi o wspólne mieszkanie: sprawa jest prosta, każde mniejsze lub starsze zwierzę może stanowić problem. Z reguły – i jest to bardzo dobrze udokumentowana zasada – dominacja rośnie wraz z wiekiem. Twoja husky nie przepadała za starszą sunią rasy Jack Russell, bo ta pewnie próbowała ją od czasu do czasu „ustawić”. Będąc o rok starszą, miała do tego w psim świecie pełne prawo. Niestety, mała nie miała fizycznych możliwości, by sprostać swoim ambicjom.

K9trainer: Dzięki, że poświęciłeś czas, żeby mi odpowiedzieć. Wiedziałam wprawdzie, że nie dogadywali się jakoś najlepiej, ale nigdy bym sobie czegoś takiego nie wyobraziła... Tym bardziej że byliśmy przy tym – nigdy bym go nie zostawiła samego z pozostałą dwójką... Ale tak jak piszesz, wystarczyły dwie sekundy i było już za późno. Wyciągnę z tego lekcję, to na pewno, ale niestety dla suczki jest już za późno.

Piszesz jednak, że jego zachowanie nie zmieni się wobec pozostałej dwójki? Tego właśnie najbardziej się obawiam...

No tak, to prawda, że to skomplikowane...

Z jednej strony instynktownie chciałoby się ją odseparować od psów dla bezpieczeństwa, żeby zobaczyć, co będzie dalej, a z drugiej – to może tylko pogorszyć sytuację i niepotrzebnie „zdramatyzować” jej relacje z resztą psów...