Moja suczka zabiła moją drugą suczkę

Twój problem nie ma nic wspólnego z tym, że Twoja suczka to husky – takie zachowanie zdarza się u wszystkich ras bez wyjątku. Nie ma to też związku z tym, że z nią polujesz, i nie zmieni to jej zachowania wobec Twoich pozostałych psów. Jeśli wiedziałeś, że Twoja **** nie akceptuje tej drugiej, to wynik był do przewidzenia – to była tylko kwestia czasu.

Dwa psy, które do siebie nie pasują, nigdy nie będą i nigdy nie zostaną przyjaciółmi. Żadna resocjalizacja nie jest możliwa i nawet jeśli psy zachowują się przy sobie poprawnie, zawsze nadejdzie taki dzień, kiedy jedna iskra wznieci ogień i doprowadzi do tragedii. Psu wystarczy mniej niż 10 sekund, żeby zabić drugiego. Kiedy Twoja **** złapała tego Jack Russella za szyję, przy pierwszym szarpnięciu on już nie żył (miał skręcony kark). W przypadku psów o podobnej wielkości, po prostu wbijają kły w tętnicę szyjną (psy doskonale wiedzą, gdzie ona się znajduje). W tamtym momencie nie mogłeś już nic zrobić.

Faktycznie, ona ma bardzo silny instynkt łowiecki, jak to wiele psów myśliwskich – ta rasa z tego słynie. Ale żeby atakować innego psa? Tym bardziej że z pozostałą dwójką nie ma żadnych problemów, uwielbiają ją „zaczepiać”, a ona jest naprawdę bardzo cierpliwa i w ogóle nie wykazuje agresji.

Mam też dwa koty i tutaj nic się nie dzieje – po prostu je ignoruje. Od czasu do czasu chce się z nimi pobawić, ale jest wtedy dość delikatna.

Może to faktycznie trop wart sprawdzenia, jeśli chodzi o „separację” – poczuła się pewnie na swoim terytorium, chociaż przy drugiej suczce nic takiego nie ma miejsca.

Rozmawiałam o tym z partnerem i rzeczywiście poszukam w okolicy jakiegoś behawiorysty, żeby zapytać go o zdanie...

Na razie myślę o tym, żeby odizolować ją od mojego małego Jacka, ale czy to na pewno rozwiązanie? Nie wywoła to jakiejś „zazdrości”? Eh, niełatwa sprawa.

Dobry wieczór...

Cóż, rady zostawię tym, którzy lepiej ode mnie znają się na psim behawioryzmie, ale może na to, co się stało, wpłynęło kilka różnych czynników?...

Po pierwsze, wydaje mi się, że husky to rasa bardziej dominująca wobec innych psów niż pozostałe, co wynika z ich pierwotnej natury...

Druga sprawa: to wspólne „polowanie” i tropienie małych zwierząt – czy to przypadkiem nie „pozwoliło” jej i nie „zachęciło” do takich zachowań wobec „ofiar”?

Często też słyszałem o silnym instynkcie łowieckim u husky w stosunku do owiec czy kotów, więc taki mały Jack...

I wreszcie, może fakt, że ona miała wstęp do domu, a tamten drugi nie? Przez to mogła czuć się bardziej „u siebie” niż wasz Jack, który w jej oczach miał mniejsze prawo tam przebywać niż ona?

Możliwe, że splot tych wszystkich okoliczności doprowadził do tego tragicznego wypadku...

W każdym razie, na pewno wizyta u behawiorysty będzie bardzo wskazana....