Mój Jack Russell funduje mi piekło

Szczerze mówiąc, tak się już nie da żyć! Zniszczycie sobie zdrowie fizyczne i psychiczne... kochać psa to jedno, ale doprowadzać się przez to do choroby to zupełnie co innego! Wydaje się, że jesteście już u kresu sił i jest to w pełni zrozumiałe. Chcielibyśmy móc Was jakoś pocieszyć, ale wygląda na to, że dotarliście do punktu, z którego nie ma już odwrotu.

Tak jak wspomniałem w poprzedniej wiadomości, dopóki nie przezwyciężycie strachu i nie zaczniecie bardzo ciężko pracować z dobrym behawiorystą, macie marne szanse na zmianę sytuacji. Bardzo rzadko dochodzimy do takich wniosków na tym forum, bo wszyscy wierzymy w możliwość wypracowania niepożądanych zachowań, ale tutaj – a przynajmniej to moje zdanie – nie bardzo wierzę w poprawę, dopóki nie uwolnicie się od własnego lęku.

Oddajcie go do petsittera na tydzień, żebyście mogli złapać chwilę oddechu i zacząć wszystko od nowa na lepszych zasadach.

Jeśli atakuje akurat ciebie, zwłaszcza dlatego, że czuje twój lęk, to bardzo trudno będzie odwrócić tę sytuację. Musiałbyś/Musiałabyś przestać się go bać i na nowo przejąć nad nim kontrolę!

Rozumiem twoje przywiązanie, ale szczerze mówiąc, myślę, że najlepszą rzeczą, jaka mogłaby spotkać ciebie i twojego psa, byłoby znalezienie mu nowego opiekuna. Kogoś, kto będzie gotowy zaangażować się w jego resocjalizację i ma doświadczenie w szkoleniu (oczywiście nie mam tu na myśli jakiegoś brutala, ale też nie kogoś przesadnie pobłażliwego!). Wiem, że znalezienie kogoś takiego nie jest proste, ale popytaj i porozmawiaj z weterynarzami czy w schroniskach – może tam kogoś znajdziesz. Sprawdź też fundacje od Jack Russell Terrierów, na pewno taka istnieje, w końcu dla wielu ras są takie stowarzyszenia.

Próbuje atakować inne osoby, ale gryzie tylko mnie. Może dlatego, że się go boję. Kiedy mieszkałam u mamy, to ona go łapała, gdy na mnie wskakiwał, żeby mnie ugryźć, więc ona się go nie boi. Warczy na nią bardzo agresywnie, ale nigdy nie udaje mu się jej ugryźć (więc nie wiem, czy to tylko groźba, czy ona po prostu ma taki refleks i zdąży się odsunąć, zanim on kłapnie zębami?).

Tak samo z moim partnerem – pies już raz próbował go ugryźć, ale też nie wiem, czy chciał go tylko nastraszyć, czy mojemu facetowi udało się uniknąć ugryzienia. W każdym razie on też się go nie boi. I całe szczęście, że nigdy go nie ugryzł, bo wiem doskonale, że mógłby zareagować na to bardzo gwałtownie. Ciągle mi powtarza, że na początku lubił mojego psa, ale teraz już go nie trawi; że nawet gdyby pies zdechł, to nic by go to nie obeszło, a może nawet poczułby ulgę. To mocne słowa, ale wiem, że on naprawdę tak myśli...

Osoba, która się nim opiekuje, nie ma z nim właściwie problemów. Powiedziała mi, że raz na nią zawarczał, szczerząc zęby, a ona była równie uparta jak on i też na niego zawarczała. Przestraszył się i poszedł na swoje posłanie. Myślę jednak, że fakt, że ona ma dużego psa, też robi swoje. Tamten pies jest młody, ale już dwa razy większy od mojego, więc w zabawie tamten często dominuje, co pewnie go onieśmiela. W każdym razie pewne jest to, że jestem jedyną osobą, którą ugryzł i którą atakuje, goniąc mnie, żeby mnie dziabnąć – ale może jestem też jedyną, która naprawdę okazuje strach. Zresztą, nawet nie mówiąc o strachu, wszyscy podchodzą do niego z dużą rezerwą. Dlatego całe moje otoczenie, bez wyjątku, radzi mi, żebym się go pozbyła. Mówią mi, że mam farta, że jeszcze nie ugryzł mnie w twarz, ale że to może się stać w każdej chwili.

Właśnie zajrzałem na tę stronę na Facebooku, poczytam to uważnie. Dzięki!

Odpowiadając Gabyn (przepraszam, nie potrafię zacytować Twojej wiadomości):

Nie wróciłam do tamtego behawiorysty, bo po spotkaniu nic się nie zmieniło, a jego rady były dokładnie takie same, jak te, które znajduję w internecie (ignorowanie, niesprzątanie przy nim itp. + brak jakichkolwiek rad odnośnie tego, że on nie może zostawać sam). Przyznam, że trochę zraziłam się do behawiorystów, bo pomyślałam, że to naciąganie. Ale fakt, byłam tylko u tego jednego.

Z kolei tuż przed tym, jak się tu zarejestrowałam i poprosiłam Was o rady (dzień wcześniej), kontaktowałam się z weterynarzami i fundacjami, żeby sprawdzić, czy nie mają jakichś wskazówek albo sprawdzonych namiarów. I właśnie asystentka u jednego weterynarza dała mi numer do behawiorystki, która dojeżdża do domu, mówiąc, że jest świetna. Skontaktowałam się z nią, ale nigdy nie oddzwoniła. Chciałam odczekać około tygodnia, zanim spróbuję ponownie, na wypadek gdyby była na urlopie.

Jasne, że chcę dalej próbować, ale problem w tym, że mój partner ma już dosyć i w sumie mu się nie dziwię :(

A wracając do tematu klatki – właśnie ten behawiorysta, u którego byłam, kazał mi kupić klatkę na noc, żeby pies nie załatwiał się wszędzie. To w takim razie nie był dobry pomysł?