Cześć wszystkim, tak jak wspomniałam w tytule, mój pies potrafi godzinami szczekać pod drzwiami, żeby wpuścić go do środka.
Titi ma około 5 lat (według oceny weterynarza) i adoptowałam go 4 lata temu.
Mamy dom z dużą działką. Pies śpi w nocy w środku.
Problem polega na tym, że Titi potrafi szczekać całymi godzinami pod wejściem, żeby tylko wejść do domu. Próbowaliśmy już wszystkiego: na początku wpuszczaliśmy go, gdy tylko za bardzo szczekał – wiemy, że to błąd, ale od lat staramy się to naprawić. Behawiorystka radziła mi, żeby go ignorować, ale on i tak szczeka przez całe godziny. Próbowaliśmy dawać mu zabawki, żeby zajął się czymś na zewnątrz, karcenia, bardzo długich spacerów, a nawet wołania go do środka, gdy akurat nie szczeka, żeby zrozumiał, o co chodzi, ale nic nie działa.
Zrozumcie, że to bardzo stresujące mieć takiego małego Jacka, który szczeka bez przerwy przez tyle czasu, więc teraz często się poddajemy i go wpuszczamy... Mamy drugiego, starszego psa, który się tak nie zachowuje; bawią się razem i bardzo dobrze się dogadują, więc Titi wcale nie jest na zewnątrz sam.
Co robić, żeby zrozumieć mojego psa i oduczyć go tego zachowania?
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Ojej, znam ten problem 🙂 Moja mała Chanel, cavalier king charles, ma tak samo. Kiedy zostawiam ją na zewnątrz na ogrodzonym terenie z ogrodem, to wprawdzie nie szczeka, ale drapie w drzwi wejściowe i okna tarasowe, dopóki jej nie wpuszczę do środka. Powiem wam, że to naprawdę uciążliwe... Dlatego na zewnątrz zrobiłam jej taki kojec, coś w rodzaju dużego wybiegu, i dzięki temu nie ma już drapania w szyby.. 😆😅😅😅
Mamy psa z charakterem (foksteriera), ma 8 lat i wzięliśmy go z fundacji. Nie znamy jego przeszłości! Jest uparty i jeśli raz mu odpuścimy, od razu uznaje to za normę. Na początku było ciężko, szczekał o byle co. Krok po kroku zrobił jednak duże postępy – bez żadnej przemocy, za to z częstym powtarzaniem „nie” albo „nie wolno”.
Pod koniec śniadania szczeka i wymusza jedzenie. Kiedy tak robi, po prostu wstajemy i idziemy do innego pokoju zająć się czymś innym. Kiedy się uspokoi, musi usiąść i dopiero wtedy może dostać nagrodę. Gdy widzi wodę płynącą z kranu na zewnątrz albo wodę w basenie, szczeka i chciałby wszystko wypić. Nie da się go wtedy uciszyć; jest tak podekscytowany, że aż toczy białą pianę... Dlatego unikamy takich sytuacji i zostawiamy go wtedy spokojnie w domu.
Wystarczy, że weźmiemy jakiekolwiek klucze do ręki, a on już myśli, że jedziemy autem. Tutaj dajemy radę, bo po prostu idziemy w inne miejsce. Jeśli faktycznie jedzie samochodem, to jak tylko gasimy silnik, zaczyna szczekać i nie ma szans, żeby go uciszyć. Dopiero jak wyjdzie na zewnątrz, wszystko jest w porządku. To taki mały stresus, ale poza tym jest bardzo pieszczotliwy, uwielbia się bawić itd. Bardzo mocno go kochamy. Zrozumieliśmy jedno – nie możemy ulegać wszystkim jego zachciankom.
Powodzenia!
Nie mamy wszystkich informacji, ale można się niektórych rzeczy domyślić, jak choćby potrzeby posiadania psa, który potrafi spokojnie poczekać i nie wpadać w szał.
To, że napisała, że pies potrafi wyć godzinami, wcale nie oznacza, że ona chce go zmuszać do czekania przez całe godziny. Uważam, że takie wyciąganie wniosków na skróty jest wręcz krzywdzące. Zupełnie jakby była jakąś sadystką.
Wcale nie napisała, że zostawia go na zewnątrz, żeby pokazać swoją dominację – po prostu najwyraźniej nie do końca zrozumiała to, co pewnie zostało jej kiepsko wyjaśnione (wystarczy przeczytać jeszcze raz, pisze przecież: „jeśli dobrze zrozumiałam jego wyjaśnienia...”).
Wymieniła tylko parę maili z Educ Dog, który pewnie nawet nie widział psa na oczy, i do tego spotkała się raz z behawiorystką? (No, nie wiemy tego na pewno, ale mam wrażenie, że ta osoba nie pojawiała się u niej zbyt często, bo inaczej miałaby czas, żeby wszystko jeszcze raz wytłumaczyć i upewnić się, że dziewczyna dobrze to łapie).
Jedno spotkanie to trochę za mało, żeby rozwiązać problem, który moim zdaniem jest poważniejszy niż zwykłe szczekanie pod drzwiami.
Więc nie, to nie zależy tylko od jednego czynnika, też tak sądzę.
Z jednej strony autorka posta pisze, że pies spędza noce w środku, więc założyłam, że w takim razie dzień spędza na zewnątrz – jeśli źle zrozumiałam, to sorki 😕 Ale w pierwszym poście jest jednak napisane, że może spędzać godziny na dworze (z drugim psem i zabawkami), a przez większość czasu jest w domu – to ile to właściwie wychodzi godzin w ciągu dnia?
Pewnie nie mamy wszystkich informacji, ale podtrzymuję swoje zdanie: nie widzę sensu w zostawianiu psa na zewnątrz tylko po to, żeby pokazać mu, kto tu „dominuje”. Relacja z psem oparta na szacunku to całość – nasze codzienne podejście, granice, które stawiamy (lub nie)... Więc to chyba nie zależy od jednego czynnika, prawda?
Pisze też, że chce, żeby pies był na dworze, gdy pojawi się dziecko... bo nie zachowuje czystości... No ale przecież podłoga zostanie zdezynfekowana przed przyjściem maluszka? Bo jeśli nie, to bakterie i drobnoustroje i tak tam będą, nawet jeśli pies zostanie na zewnątrz...
Nie wiem, sama wychowywałam się z psami od niemowlaka, znam mnóstwo dzieciaków, które dorastają z psami, w tym mojego siostrzeńca, i nigdy nie było najmniejszego problemu...
Zarazki mamy na sobie wszędzie, w niektórych serach zjadamy nawet roztocza... nasz świat nie jest i nie będzie sterylny.
W każdym razie, ja osobiście nie mam żadnego problemu z tym, żeby wpuścić mojego psa do środka, kiedy o to prosi. Nie robi to ze mnie jego niewolnika, a on nade mną przez to nie dominuje.
To nie jest jej dziecko, tylko siostrzeniec, więc zakładam, że opiekuje się nim tylko okazjonalnie.
Wcale nie napisała, że miejsce psa jest na zewnątrz (to wy tak mówicie), tylko że maluch wszystko bierze do buzi i ona chce uniknąć sytuacji, w której pies dotyka zabawek leżących na podłodze. Nie ma w tym nic dziwnego, po prostu trzeba psa wychować – nie wystarczy wszystkich razem zostawić i już.
Ale jeśli ma z nim inne problemy wychowawcze, to normalne, że i tutaj one wychodzą.
Nie zmienia to faktu, że nawet gdyby wspólne życie układało się super (pies byłby posłuszny przy zabawkach itd.), to ona i tak ma prawo chcieć, żeby jej pies potrafił cierpliwie poczekać! Może akurat zmieniać małemu pieluchę albo mieć jakąś nagłą sytuację i nie musi przy tym znosić marudzenia psa, który wierci jej dziurę w brzuchu. Tylko że trzeba go tego nauczyć, a nie liczyć na to, że sam zrozumie. Może on się stresuje, trudno powiedzieć, nie widząc tego na własne oczy...
I nie, pies przez większość czasu jest w domu (o ile dobrze pamiętam z pierwszej strony).
