Antochvler, nigdy nie miałem wrażenia, żeby kot był bardziej niezależny od psa (mówię z ludzkiej perspektywy). Myślę, że ludzie po prostu lubią tak sobie powtarzać, żeby poczuć się lepiej. Kiedy wracam do domu, tymi, którzy zawsze plączą mi się pod nogami, są mój kocur i kotka, a moja sunia leży sobie spokojnie. Z kolei jeśli muszę wyjść, to i tak wyprowadzam psy na jakieś 2 godziny dziennie – zresztą niezależnie od tego, czy wychodzę na dłużej, czy nie. Pies jest bardziej wymagający, bo trzeba z nim wychodzić, poświęcić więcej czasu na wychowanie niż przy kocie, nauczyć czystości itp.
Natomiast to, czy zwierzak jest niezależny, czy nie, zależy od konkretnego kota czy psa. Niektóre lepiej znoszą samotność w grupie, a wiem, że lili, nasza kotka, bardzo źle znosi rozłąkę z psami. Tak naprawdę to nie sam czas nieobecności jest głównym problemem, ale fakt, że pies to zwierzę stadne i aktywne w dzień (tak jak my), w przeciwieństwie do kota, który jest bardziej aktywny nocą. Jeśli nie ma cię cały dzień, technicznie nie masz jak go wyprowadzić ani się z nim pobawić. Ale 6 godzin nieobecności nie wyklucza spaceru wcześnie rano i kolejnej, godzinnej lub dłuższej przechadzki wieczorem, żeby pies nie musiał zbyt długo powstrzymywać się przed załatwieniem potrzeb.
To nie znaczy, że pies to samotnik, wręcz przeciwnie, ale one rzadko mają poczucie czasu. Bokser mojego taty zaczynał rozrabiać już 5 minut po jego wyjściu. Tata dosłownie kupił kota, żeby pies miał towarzystwo, i to wystarczyło. Ale nieważne, czy wychodziłeś na 2 sekundy, czy na 6 godzin – dla niego to było to samo, po prostu nie lubił być sam. Są psy, u których nic na to nie poradzisz i czas nieobecności nie ma tu większego znaczenia.
Myślę, że dwa psy lepiej zniosą 6 godzin same (jest im łatwiej) niż jeden pies 2 godziny. Nawet pies z kotem, jeśli się dogadują, mogą lepiej znosić samotność. Wszystko zależy od konkretnych psów. Husky, który ma silnie rozwinięty instynkt stadny, jest tu idealnym przykładem, ale w zasadzie każdy pies go w mniejszym lub większym stopniu posiada.
Moim zdaniem czekanie na moment, kiedy nieobecność będzie krótsza niż 6 godzin, to czysta teoria i myślę, że twoja żona to rozumie. Tak samo jak liczenie na to, że dziecko zajmie się psem – to też często kończy się tylko w sferze planów.
Nie próbuję cię do niczego przekonywać, zgadzam się z Mel1, że jeśli nie można wziąć na siebie odpowiedzialności za psa, to lepiej go nie brać. Jednak rzadko kiedy warto czekać na drastyczne zmiany w życiu, łudząc się, że „później będziemy mieć więcej czasu i energii”. Rzadko tak się dzieje. W takich sytuacjach lepiej być realistą i szczerze przyznać, że nie jest się gotowym i być może nigdy się nie będzie.
