Moja sunia robi się agresywna

Cześć, to zupełnie normalne, że u psa widać zmiany wraz z jego rozwojem. Biorąc pod uwagę, że pies przechodzi z etapu szczeniaka do dorosłości bardzo szybko, jego zachowanie może się zmienić. Nasza sunia, która uwielbiała inne suczki, gdy była młodsza, teraz ma spory problem z innymi dominującymi samicami.

Najważniejsze to nie zmuszać jej do wspólnej zabawy, a jedynie do wzajemnej "tolerancji". W takim przypadku pomoc behawiorysty jest często najlepszym rozwiązaniem.

Ed,

Dobry wieczór! Jeśli uważa Pan/Pani, że ona atakuje, żeby Pana/Panią bronić, to najprościej byłoby zacząć od spędzenia z nią kilku dni w miejscu, gdzie są inne psy. Jeśli boi się obcych czworonogów, najlepiej zacząć od kontaktu z psem, którego już zna.

Jeśli natomiast jest zaborcza, radzę unikać odwrotnej sytuacji – nawet jeśli to pies, którego zna, lepiej nie zapraszać go do swojego domu. Na własnym terenie mogłoby dojść do spięcia z każdym psem.

I ostatnia uwaga: warto pamiętać, że pies ma w głowie dziki instynkt, więc całkiem możliwe, że sunia zachowuje się tak, bo jest dominantką.

Jeśli faktycznie dominuje, trzeba będzie nauczyć ją samokontroli, a do wspólnych spotkań wybierać najlepiej psy uległe (niedominujące).

Jestem trenerem psów, więc mam nadzieję, że moje rady okażą się pomocne.

O kurczę, właśnie zauważyłem, że to było dwa lata temu! Mam jednak nadzieję, że moja odpowiedź przyda się chociaż innym?

Dzień dobry, jeśli Twój pies jest już na takim etapie, że wykazuje agresję wobec innych psów, skonsultuj się z behawiorystą, aby problem został rozwiązany jak najszybciej i nie pogorszył się!

Na tym forum możemy podsunąć Ci kilka wskazówek, ale nie rozwiążemy tego problemu za Ciebie.

Trzeba ocenić, jakie sygnały uspokajające wysyła Twój pies przed atakiem, ponieważ psy komunikują się ze sobą bardzo intensywnie, często w sposób dla nas niezauważalny (kładąc się, oblizując fafle, omijając się łukiem, mrużąc oczy...). Ważne jest, aby wiedzieć, czy przed atakiem pies w ogóle się komunikuje, czy od razu przechodzi do warczenia i gryzienia – trzeba zrozumieć, dlaczego tak robi, by rozwiązać problem u źródła.

Oczywiście nie karć psa, gdy wykazuje agresję, bo on nie zrozumie tego tak jak my, czyli jako nakazu zaprzestania danego zachowania. Wręcz przeciwnie – poprzez karcenie skojarzy spotkanie z innym psem z czymś jeszcze bardziej negatywnym, więc problem nie zniknie, a może się nawet nasilić.

Ten problem nie powinien sprawić, że będziesz rzadziej wyprowadzać psa na spacery lub unikać wszystkich psów na drodze, bo to tylko utwierdzi go w jego agresji wobec nich. Radzę spacerować teraz na lince (minimum 5 metrów), a gdy pies spotka innego czworonoga, pozwól mu na swobodną komunikację, maksymalnie luzując linkę. Jeśli zobaczysz, że pies marszczy fafle i pokazuje zęby, przerwij interakcję i odejdź.

Stawiaj na interakcje z psami, które są puszczone luzem, ponieważ pies na smyczy nie może się swobodnie wyrażać przez ograniczone ruchy, co może prowadzić do nieporozumień i agresji. To samo tyczy się Twojego psa – nie prowadź go na krótkiej smyczy przy spotkaniach, bo nie będzie mógł się dobrze „wypowiedzieć” i przez to może szybciej zaatakować. Napięcie na smyczy podczas spotkania z innym psem jest też dla niego znakiem, że inne psy to coś negatywnego, czego należy unikać.

Moje rady pomogą uniknąć agresji, ale jej nie zlikwidują. Musisz skonsultować się z behawiorystą (stosującym metody pozytywne), który pomoże Ci znaleźć źródło problemu.

Klub szkolenia psów

Dzień dobry, czy sterylizacja ją uspokoiła? Moja suczka od pierwszej cieczki jest agresywna wobec mojego pierwszego psa i zaczyna bójki... odkąd zaczęła atakować (po pierwszej cieczce), tak już jej zostało... zwłaszcza gdy w grę wchodzą pieszczoty albo jedzenie... Strasznie mnie to męczy, bo nie wyobrażam sobie oddania któregoś z nich... Dziękuję za każdą odpowiedź bez oceniania i negatywnych komentarzy... (wzięliśmy ją jako maluszka, bo poprzednia osoba chciała ją wyrzucić na ulicę...)

Napisz nam coś więcej o swoim psiaku, żebyśmy mieli jakiś punkt zaczepienia! Jaka była wcześniej, a jaka jest teraz? Od kiedy zaczęła się tak zachowywać? Czy wydarzyło się coś szczególnego, jakieś nietypowe sytuacje w jej otoczeniu, na spacerze itp.? Rozmawiałaś o tym z weterynarzem? Albo z innymi osobami, które znają Twoją sunię?

Cześć Galass,

Przez ten rok sporo się u nas zmieniło. Przetestowaliśmy kilka różnych dróg, zanim znaleźliśmy rozwiązania, dzięki którym sytuacja stała się łatwiejsza do opanowania. Najpierw pogadaliśmy o tym z jej weterynarzem. Prowadził ją od szczeniaka i dobrze ją znał. Po sprawdzeniu jej ogólnego stanu i zrobieniu badań (taki ogólny check-up, żeby wykluczyć problemy zdrowotne), zasugerował, że tropem mogą być hormony związane z pierwszą cieczką. Ale tak jak pisałam, jej agresywne zachowanie nie minęło po cieczce i utrzymywało się przez dłuższy czas, co dało mi do myślenia, że to jednak nie to. Skontaktowałam się więc z behawiorystą, który stwierdził po prostu, że to jej „naturalny temperament” – kompletnie nie kupiłam tego wyjaśnienia. W tym czasie moja psina dalej była agresywna wobec innych psiaków, a ja w końcu zaczęłam panikować na samą myśl, że na spacerze spotkamy jakiegoś psa. Przyznaję, że wtedy moja reakcja nie była najlepsza – po prostu zaczęłam unikać wszelkich spotkań z psami. Trwało to jakieś miesiąc lub dwa. Potem pojechałam do rodziców, którzy też mają psa. Na początku była wobec niego bardzo agresywna i defensywna. Ale po całej dobie spędzonej razem, W KOŃCU wyluzowała i bawiła się z nim jak szczeniak. Spędziliśmy tam kilka dni i myślę, że wtedy przypomniała sobie psią etykietę. Wydaje mi się, że to był ten moment, w którym coś u niej „kliknęło”. Od tamtej pory stała się dużo spokojniejsza w stosunku do innych piesków. Nie mówię, że te agresywne zachowania całkiem zniknęły, wręcz przeciwnie – wciąż zdarza jej się mocno stroszyć przy innych psach, ale teraz to ja wkraczam do akcji. Jak widzę, że zaczyna być agresywna, po prostu ruszam przed siebie i każę jej iść za mną. Zauważyłam, że gdy stałam w miejscu, nie ruszając się, sytuacja najczęściej się zaogniała. Więc to taki mój sposób, żeby nakierować ją na inne zachowanie. Zazwyczaj, jeśli właściciel drugiego psa nie ma nic przeciwko, proszę o wspólny spacer w ruchu – wtedy ona w ogóle się tak nie zachowuje, raczej idzie za tamtym psem albo sobie węszy, zamiast szukać zwady. Ma swoje humorki, ale znów bawi się z innymi psami, co jest dla mnie ogromną ulgą. Zauważyłam też, że tak reaguje głównie na suczki, co sprawiło, że znów zaczęłam myśleć o tych hormonach. Najmniej przyjemna dla otoczenia jest właśnie w czasie cieczki. Staram się więc dostosować i obserwować jej reakcje na inne psiaki. W takich okresach wybieram spacery z psami, które już zna i lubi, a przy nieznajomych zachowuję czujność.