Cześć!
Słuchajcie, ja też zawsze twardo stąpałam po ziemi, byłam aż za bardzo racjonalna, ale życie nauczyło mnie otwierać oczy i uszy 😜
7 lipca, czyli 15 dni temu, straciłam moją Sundy, amstaffkę 😔😢 To była największa miłość mojego życia. Miała 17 lat, co przy tej rasie jest wręcz rekordem. Mam 39 lat, więc kiedy nasze drogi się skrzyżowały, byłam jeszcze dzieciakiem.
Następnego dnia, cała we łzach, krzyczałam w garażu, pytając, czy jeśli istnieje jakieś życie po życiu, to chcę od niej jakiegoś znaku, bo strasznie cierpię... Byłam w totalnej rozsypce. Mąż zaproponował, żebyśmy poszli do baru, w którym nigdy nie bywam. Bar fajny, ale jak dla mnie trochę zbyt "alternatywny". Opowiadałam mu o swoim bólu, łzy same płynęły mi z oczu, mówiłam, że czuję się porzucona i mam poczucie winy, że musiałam ją uśpić. Skończyłam mówić i dosłownie 3 sekundy później usłyszałam muzykę z reklamy „30 milionów przyjaciół” (taka znana kampania o zwierzętach), która zazwyczaj jest klasyczna, a tam leciała w wersji reggae (dodam, że tę reklamę widziałam non stop przez cały czerwiec i mówiłam wszystkim, że to zupełnie jak ja i Sundy).
Zamurowało mnie, bo w tej reklamie pada hasło, że pies nigdy nie porzuca swojego właściciela!!!!
Wieczorem, kompletnie wykończona, położyłam się spać i mi się śniła. W tym śnie przeżywałam ten sam smutny dzień, tyle że po powrocie do domu usłyszałam hałas przy drzwiach. Otwieram, a tam Sundy – młoda, zdrowa, uśmiechnięta i cała szczęśliwa (tak, Sundy miała to do siebie, że potrafiła strzelać fochy, ale też niesamowicie się uśmiechać, to było coś niesamowitego).
Wzięłam ją w ramiona, wyściskałam i w tym momencie jakby zrozumiałam, co chce mi przekazać. Powiedziałam jej: „Właściwie to odeszłaś, ale zawsze będziesz przy mnie”. Wtedy ona odeszła zadowolona, a ja się obudziłam ⏰ z lżejszym sercem, czując jej zapach w nosie i mając wrażenie, jakbym przed chwilą ją głaskała.
Jasny przekaz – dwa znaki od niej: jeden, żeby mnie uspokoić, drugi, żeby się pożegnać.
Ale to nie wszystko. W sobotę 14 lipca myślałam o niej i zastanawiałam się, czy już ją skremowali, czy nie – nie mogłam się doczekać, kiedy będę mogła ją odebrać. I nagle poczułam w nosie zapach spalenizny, ale nie był nieprzyjemny – to był zapach palonego papieru, który sprawił, że się uśmiechnęłam. Pomyślałam sobie: „to już”. W poniedziałek zadzwoniłam do krematorium i potwierdzili mi, że kremacja odbyła się w piątek.
Piszę to wszystko, żeby Ci powiedzieć, że istnieje życie po życiu, a one do nas wracają i nas pilnują 😉 Chociaż dzisiaj strasznie mi jej brakuje, to paradoksalnie wiem, że ona tu jest.
Sorki za błędy, pisałam przez mikrofon 😉
Mam nadzieję, że ta historia chociaż trochę podniesie Cię na duchu.
