Agresywne owczarki australijskie?!

Ach, to byłoby super! Miejmy to z tyłu głowy, nigdy nic nie wiadomo!

Wczoraj i tak nieźle się bawiłem. Nowy park (nowe psy) w centrum miasta. Przy wejściu ostro nas obszczekał 11-miesięczny mieszaniec husky – trochę lękliwy, bardzo reaktywny, ale szczerze mówiąc, nieszczególnie mnie to zmartwiło. W końcu jesteśmy na wybiegu dla psów. Ma jakiś tam minimalny poziom socjalizacji.

Sana zamarła. Weszła w tryb „ekstremalnej uprzejmości”. Zero gwałtownych ruchów. A jak już podchodzi do psa, robi to bardzo powoli i płynnie. Kiedy w końcu weszliśmy (finalnie), no cóż, mały obchód terenu. Było kilka psów. Wyjąłem piłkę. Właścicielka tamtego drugiego zapytała: „are you sure?” (na pewno?).

To było zabawne. Jak tamten pies ją złapał, to po maksymalnie minucie paradowania z nią wypuszczał ją z pyska, a Sana od razu ją namierzała i próbowała przejąć, nie ryzykując przy tym życiem. Bo czasami tamten kłapał zębami, ale innym razem pozwalał jej zabrać piłkę.

Sky, to było komiczne. Powinnaś widzieć minę Sany. Kiedy piłka upadała tam, gdzie oba psy dobiegały jednocześnie, albo co lepsze, gdy Sana była minimalnie szybciej... Nawet nie próbowała jej brać. Czuła, że jeśli się w tym momencie schyli, straci kontakt wzrokowy i ryzykuje, że tamten ją dziabnie. Więc urządzali sobie taki mały pojedynek na czekanie. Piłka leży. Nikt jej nie dotyka. Sana czeka na odpowiedni moment, na jakąkolwiek dekoncentrację z jego strony. Albo obniża głowę po centymetrze, bardzo powoli, cały czas utrzymując kontakt wzrokowy.

Bawiliśmy się tak dobre 20 minut, było to dziwne, ale bardzo przyjemne. Piłka wracała do mnie za każdym razem.

Nazwałbym to wyższą szkołą socjalizacji. Te wszystkie sygnały uspokajające i cała reszta robią wrażenie. Przyczyna też była jasna – strach. Ten mix husky zachowywał się jak wiele innych psów. Na początku testuje, żeby zobaczyć reakcję drugiego. Wyraża też lęk: „Nie znam cię, nigdy cię nie widziałem, jestem trochę nakręcony, nie ufam ci, więc na ciebie szczekam, żeby sprawdzić, co zrobisz. Jestem gotowy do walki, ale jeśli przejdziesz ten test pokojowo, to mi pasuje”. Potem idzie już znacznie lepiej.

Ach, tak bardzo chciałabym, żeby Gandy poznał Sanę! Jestem pewna, że to by go uspokoiło i dobrze by mu zrobiło. Ta psinka wygląda na taką, która niesamowicie wycisza te wszystkie psiaki, którym brakuje pewności siebie! (A do tego jest przeurocza) 😌

...Energie Solaire, kiedy wpadasz do Francji? 😁 lol

Tak, właściciele psów tzw. reaktywnych albo takich, które za takie uchodzą. Nie wszyscy, ale przynajmniej 3 na 4, o ile nie 4 na 5. I w sumie przyznaję im rację. Są odpowiedzialni za psa, któremu nie ufają. Może po prostu nadrabiają moją lekkomyślność. Trochę kuszę los (i ryzykuję bezpieczeństwem mojej suni). W każdym razie chyba już rozumiem to trochę lepiej (starałem się po prostu pojąć ich punkt widzenia).

Wysterylizowana suczka, mała, ale krępa, z natury uległa, ale pewna siebie – jak się domyślacie, zazwyczaj trzyma się z dala od kłopotów. Nasze dwie ostatnie przygody były dość wymowne. Chyba o jednej z nich już pisałem. Samiec boksera, bardzo agresywny. Właściciel wydaje mnóstwo kasy na behawiorystów, ale bez sukcesu. Próbował wejść z nim do parku ostatnio w południe, ale nie był w stanie go puścić luzem. Już przy samym wejściu pies na smyczy stawał na tylnych łapach. Atakował gwałtownie każdego psa, który się zbliżał, bez wyjątku... oprócz Sany. Słuchajcie, to było aż absurdalne. Podszedłem z nią w jego stronę, powąchały się. Nastał taki spokój, który trwał kilka sekund. Kiedy podszedł inny pies, bokser (cały czas na smyczy) chciał się na niego rzucić. Bałem się, że Sana oberwie rykoszetem przez tę jego frustrację, ale nic z tych rzeczy. Trzymała się blisko niego i był całkowity luz.

Wczoraj na zajęciach z noseworku, pod koniec lekcji, puściliśmy dwa młode samce (beagle’a i airedale terriera), żeby pobawiły się z moją sunią. Sany było wszędzie pełno – łapy, zęby, normalnie jeden wielki żywioł (ona to uwielbia). Wszystko gra, właściciele nagrywają filmiki swoimi iPhone’ami. W pewnym momencie zabieramy Sanę. Dosłownie kilka sekund później tamta dwójka zaczęła się żreć! Musieliśmy ich rozdzielać LOL.

Cześć,

Socjalizacja i uspołecznianie to procesy, nad którymi trzeba pracować. Jeśli te etapy zostaną zaniedbane, zachowanie psa – niezależnie od rasy – będzie bardziej instynktowne niż faktycznie społeczne.

To normalne, nazywamy to uwrażliwieniem (sensytyzacją).

Więcej informacji znajdziesz tutaj: http://comportements-chien.blogspot.fr/2015/08/habituation-et-sensibilisation.html

Poza rzadkimi przypadkami prawdziwych patologii psychogennych prowadzących do popędów agresywnych, „zła natura” tak naprawdę nic nie znaczy. Chodzi mi o to, że pies nie jest „zły” bez powodu, ot tak.

Zresztą, ocenianie osobnika wykazującego wrogość jako „złego”, a tego przestraszonego jako „dobrego”, byłoby analizą zbyt uproszczoną i czarno-białą. Zachowania agresywne i agonistyczne u psów są o wiele bardziej złożone.

Także wskazanie w tej chwili, czyja to wina, jest po prostu niemożliwe.

Był taki czas, kiedy mój pies sam częstował się malinami z krzaczka, a teraz woli czereśnie.

energiesolaire, nie do końca rozumiem: czy właściciele, których spotykasz, nie chcą pozwolić swoim psom zakumplować się z Twoim???

Mariegame, rozbawiłaś mnie tą historią o malinach, u mnie w ogrodzie też jest taki jeden pożeracz malin; (ale skoro to jedyny owoc, na który ma ochotę, to cóż – pozwalam mu na to)