Eutanazja psa – poczucie winy

Dzień dobry, Pani post bardzo mnie poruszył, bo byłam w dokładnie takiej samej sytuacji. Dzisiaj towarzyszyłam mojemu kochanemu beagle'owi Jasperowi w jego ostatniej podróży. Nie wiem, jak to wyglądało u Pani, ale ja jestem zdruzgotana! Wiem, że ta decyzja była słusznym wyborem, ale wciąż nie mogę dojść do siebie po tym trudnym momencie spędzonym z nim przed i w trakcie jego zasypiania... A Pani? Jak to u Pani przebiegło? Czy miesiąc później nadal jest Pani tak samo zrozpaczona?

Cześć, w najbliższy piątek wyruszę z moim Gaspardem w jego ostatnią podróż. Ma 18 lat, waży już tylko 6,5 kg i weterynarz powiedział mi, że nie da się już nic więcej zrobić. Odkąd znam datę, nieustannie o tym myślę. Staram się go dużo tulić, wyprowadzam go do ogrodu, tam, gdzie tak bardzo kochał biegać. Śpię z nim i bardzo chciałabym, żeby zasnął u nas, w domu. Mam ogromne poczucie winy i panicznie boję się piątku. Tak bardzo go kocham, był idealnym towarzyszem, po prostu najwspanialszym psem.

Wiem, że to dla niego najlepsze wyjście, ale serce mi pęka. Potem zostanie skremowany, żeby już na zawsze mógł zostać blisko mnie.

Kiedy czytam te wszystkie wasze historie, aż serce pęka... jeśli kiedyś będę musiał przejść przez coś takiego z moją sunią, to chyba nigdy się po tym nie pozbieram.....

Dzień dobry

Twój post sprawił, że wróciłem wspomnieniami do tego, co działo się pięć i pół roku temu, kiedy odszedł mój Black, 12-letni labrador. Miał kostniakomięsaka w barku i nie było już ratunku. Obiecałem mu, że nigdy nie będzie cierpiał – był dla mnie jak syn, łączyła nas więź, jakiej nie miałem z nikim innym. W dniu, w którym odmówił chodzenia z bólu, spojrzałem na niego i poczułem, jakby mówił mi, że czas dotrzymać słowa. Potrzebowałem wsparcia żony i syna, żeby zebrać się na odwagę i zadzwonić do weterynarza, aby przyjechał do nas do domu. Spędziliśmy razem całe popołudnie, tuliłem go jak nigdy wcześniej i wiedziałem, że na zawsze zostanie w moim sercu.

O 19:00 przyjechał weterynarz. Położyłem Blacka na jego kanapie, na której zazwyczaj spał, na białym prześcieradle. Gdy trzymałem go w ramionach, lekarz przyniósł mu ukojenie, a on zasnął spokojnie.

Najtrudniej było patrzeć, jak odchodzi.

Ale Black wciąż jest w moim sercu i zostawił mi tyle pięknych wspomnień, że nigdy go nie zapomnę.

Od tego czasu pojawił się jego następca, nazywa się Jack i to też czarny labrador. Nie sprawił, że zapomniałem o Blacku, ale daje mi tyle samo miłości co on – to dzięki niemu to wszystko trwa dalej, a miłość nie wygasła.

Dużo siły dla Ciebie

Tak jak Piotr06, podejmując tę tak bolesną decyzję, podarowałeś mu ostatni dar miłości.

Dużo sił dla Ciebie!

Strasznie mi przykro, współczuję Wam z całego serca.

Sam przechodziłem przez to już wiele razy.

Nie możecie mieć poczucia winy.

To byłby przejaw czystego egoizmu, gdybyście nie skrócili jego cierpienia tylko po to, żeby nadal mieć go przy sobie.

To jest trudne, bardzo trudne i za każdym razem mnie to kompletnie rozdziera.

Ale pamiętajcie, że to najwyższy dowód miłości, jaki możecie okazać swojemu przyjacielowi.

Dzień dobry, myślę, że to jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie trzeba podjąć. One zajmują tak ważne miejsce w naszym życiu i są pełnoprawnymi członkami rodziny... ale uważam, że patrzeć na jego cierpienie jest nie do zniesienia... trzeba umieć pogodzić się z tym odejściem. Bardzo trudno jest pozwolić mu odejść, ale to niestety najlepsza decyzja. Dużo siły dla Państwa... fanny

Ojej mel1, przegapiłam tę smutną wiadomość, nie mogę w to uwierzyć 😢😞

Też musiałam przez to przejść i szczerze mówiąc, nie czułam żadnego poczucia winy. Złość – o tak! Bo mój pies był bardzo młody. Ale ani przez chwilę nie czułam się tak naprawdę winna, mimo że miałam wrażenie, jakbym zabiła własnego psa (co w pewnym sensie jest prawdą). Ale patrzenie na jego cierpienie też nie wchodziło w grę.

W pewnym momencie, gdy choroba jest nieuleczalna, a pies cierpi każdego dnia, pozostawienie go w tym bólu i czekanie, aż sam odejdzie, byłoby nieludzkie i bardzo egoistyczne. To już od Ciebie zależy, czy zdecydujesz się na to teraz, za dwa dni, za dwa tygodnie czy później. Mogę Ci tylko powiedzieć, że czekanie nic nie zmieni – nie jesteś gotowy dzisiaj i nie będziesz gotowy za dwa tygodnie. Nigdy nie jest się gotowym na uśpienie swojego psa, ale jak trzeba, to trzeba. Musisz myśleć przede wszystkim o nim.

Dobry wieczór, Ali,

Jeśli Twój weterynarz to zaleca, to znaczy, że wie, iż choroba będzie od teraz przynosić zbyt wiele cierpienia. Nic nie stoi na przeszkodzie, abyś zasięgnął drugiej opinii lekarskiej.

Z mojego punktu widzenia, choć dla człowieka to zawsze rozdzierające serce doświadczenie, pozwolenie mu odejść, zanim zacznie zbyt mocno cierpieć, jest dla mnie dowodem miłości i szacunku.

Kiedy się nad tym zastanowić, z ludźmi postępujemy podobnie. Jedyna różnica polega na tym, że angażujemy ogromne środki, aby utrzymać ich przy życiu przy w miarę znośnym bólu. Ale przeżyłem wystarczająco dużo odejść w moim bliskim i dalszym otoczeniu, by móc Cię zapewnić, że gdy cierpienia nie da się już opanować, lekarze uwalniają chorych. I całe szczęście.

Mój brat pozwolił odejść swojemu psu i jeszcze niedawno mówił mi, że zabranie go na uśpienie w momencie, gdy ten wciąż cieszył się na jego widok na stole u weta, było nie do zniesienia... Ale czy patrzenie na jego codzienne cierpienie byłoby bardziej akceptowalne?

Dużo siły.