Owczarek australijski trudny do opanowania

Musisz spróbować zrozumieć przyczynę tych ugryzień. W Twoich oczach dzieje się to bez powodu, ale zazwyczaj wcześniej pojawiają się sygnały ostrzegawcze, niekoniecznie zresztą w samym momencie ugryzienia. Może to był jakiś niezgrabny ruch ze strony córeczki? Lęk przed dziećmi? Chęć kontrolowania ruchu (co jest dość częste u psów pasterskich)? Jeśli uda Ci się znaleźć przyczynę, łatwiej będzie nad tym pracować. W przeciwnym razie poproś o pomoc behawiorystę.

Sebastianie,

W ten sposób załatwisz już 50% problemów, bo zapewnisz psu warunki sprzyjające nauce i radzeniu sobie z frustracją.

Nawet przy najlepszych chęciach i mnóstwie ćwiczeń, twój pies po prostu nie będzie w stanie skupić się i rozwijać pod względem emocjonalnym i nerwowym. On po prostu nie panuje nad swoimi stanami i zachowaniem.

Wyobraź sobie kogoś, kto cierpi na bezsenność i nie może skupić się na przykład na nauce. To, co chcesz zrobić, to tak jakby dokładać tej osobie coraz więcej pracy, myśląc, że im więcej będzie miała materiału do przerobienia, tym szybciej zrobi postępy. Tymczasem jeśli ten ktoś nie ma zapewnionego odpoczynku niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania, żadna praca na świecie nic nie da. Taka osoba będzie skazana na ciągłe porażki.

Powinieneś zrozumieć to porównanie, skoro pracujesz w hotelarstwie. Sam pracowałem w tej branży ponad 10 lat... W gastronomii, podczas sezonów, kiedy tyrało się 7 dni w tygodniu po 12 godzin dziennie przez 7 miesięcy, bywały momenty, że nie mogłem już znieść nikogo ani niczego. Miałem nerwy na wierzchu i zdarzało mi się pogonić bliskich z powodów, które wydawały im się absurdalne i bezpodstawne. Twój pies jest w dokładnie takim samym stanie, tylko w jego przypadku wynika to z braku aktywności, która jest dla niego potrzebą życiową. Najmniejsza interakcja sprawia, że puszczają mu nerwy. W takich warunkach liczenie na to, że czegoś się nauczy, jest czystą utopią.

Miałeś psy przez całe życie, ale to nie znaczy, że miały one takie same potrzeby lub żyły w takich samych warunkach. Pies może całkiem nieźle znosić przebywanie w ogrodzie (choć to nigdy nie jest do końca zdrowe), jeśli ma stały kontakt z człowiekiem, jeśli ma niższy poziom energii, albo jeśli jego pierwotne potrzeby wynikające z rasy i genetyki są mniejsze itd.

Musisz odrzucić poczucie winy i nie brać tutejszych uwag do siebie ani jako atak na twoje kompetencje. Spójrz na to z dystansem i zastanów się, jakie czynniki wpływają na wychowanie owczarka australijskiego. Zobaczysz wtedy, że pierwszym i podstawowym warunkiem jest odpowiednia dawka ruchu oraz wysiłku węchowego i umysłowego.

Dopiero potem, jeśli chcesz mieć zrównoważonego psa, buduje się to poprzez różnorodność kontaktów (z ludźmi, innymi psami, innymi gatunkami, pojazdami itd.) i regularne powtarzanie takich sytuacji.

Dzień dobry,

Dziękuję bardzo, wypróbuję wasze rady i postaram się zapewnić mu więcej ruchu.

Miłego dnia.

Większość problemów z zachowaniem wynika z braku aktywności i interakcji.

Wasz brak czasu sprawia, że pies przez większość dnia jest pozostawiony sam sobie i po prostu się nudzi.

Adoptuję dorosłe psy, których przeszłości nie znam. W moim przypadku nie ma mowy o tłumaczeniu sobie: „on taki jest, bo zabrakło mu socjalizacji, bo był bity, bo brakowało mu jedzenia...”. Gdybym zaczęła w ten sposób usprawiedliwiać problemy moich psów, nigdy nie ruszyłabym z nimi do przodu.

Mieszkam sama i pracuję całkiem sporo, więc siłą rzeczy niemal cały mój wolny czas poświęcam psom. We dwójkę, nawet przy napiętych grafikach, powinniście dać radę.

Wszystko da się nadrobić, ale to wymaga pracy. I naprawdę nie wierzę, żeby tylko te pierwsze dwa miesiące spędzone w hodowli mogły usprawiedliwiać jego zachowanie w wieku 2,5 roku.

Jeśli sami nie macie czasu, spróbujcie poszukać innych rozwiązań. Behawiorysta mógłby zabierać psa na spacery, żeby zacząć nad nim pracować, choć Wy też będziecie musieli z nim ćwiczyć, żeby trzymać się tych samych zasad.

Dodatkowo, niektóre bardziej intensywne aktywności pozwalają psu wyładować energię w krótszym czasie. 30 minut przy rowerze może zmęczyć go tak samo jak godzinny spacer. Co prawda przy owczarku australijskim to nie wystarczy, ale w połączeniu z 30 minutami nauki sztuczek i dłuższym spacerem raz na trzy dni w nowym miejscu, Wasz pies powinien stać się znacznie bardziej spokojny.

Skoro zarządzacie hotelem, szkoda, że nie pomyśleliście o zabieraniu go ze sobą, gdy był jeszcze szczeniakiem. Rozumiem jednak, że przy jego obecnym zachowaniu ta opcja nie wchodzi teraz w grę.

Dzień dobry,

Czekałem 2,5 roku, zanim zdecydowałem się wypowiedzieć na tej stronie.

Mam psy, odkąd skończyłem 8 lat, a teraz mam 45. Bez przechwałek, ale myślę, że trochę się na nich znam.

Może i zapewniłem mojemu psu niedopasowany styl życia, ale szczerze mówiąc, jako osoba odpowiedzialna za hotel i restaurację, pracująca po 12–14 godzin dziennie, po prostu szukałem rozwiązań. Nie rzucę pracy dla psa, a tym bardziej nie zamierzam się z nim rozstawać.

To prawda, że ogród nie wystarczy, żeby pies się wybiegał, ale po prostu brakuje mi czasu. W dni wolne wyprowadzamy go na tyle godzin, na ile to możliwe. Jednak tak jak pisałem wcześniej, i nie szukając wymówek, wydaje się, że pies był gnębiony przez pierwsze dwa miesiące po urodzeniu – trzymano go w klatce mytej karcherem, był sam, a z innymi psami miał kontakt tylko podczas karmienia. I przy tym jedzeniu był ewidentnie atakowany przez inne czworonogi.

To prawda, nie wyprowadzamy go wystarczająco często. Ale czy uważacie, że same spacery wystarczyłyby, żeby skorygować jego zachowanie?

Dzięki,

Sébastien

Dokładnie tak, to jedna całość i wszystko się ze sobą trzyma, wszystko jest ze sobą powiązane :-)