Owczarek australijski w mieście/bloku

Dzięki za wasze odpowiedzi ;)

Zdaję sobie sprawę, że życie w bloku z definicji nie jest idealne dla psa, a już pewnie zwłaszcza dla owczarka. Chociaż w mieście (mieszkam w Nantes) spotykam mnóstwo ludzi z owczarkami czy borderami.

Zresztą niedawno zagadałem na ulicy pewnego pana z borderem, żeby zadać mu kilka pytań – on akurat mieszka w domu. Od początku chodził z psem na szkolenie, żeby go odpowiednio ułożyć, ale podsumował swój punkt widzenia w dość ciekawy sposób: „wie pan, mimo że mam dom, to kiedy jestem w środku, mój pies wcale nie bawi się sam w ogrodzie, tylko śpi mi przy stopach, żeby być blisko mnie”.

Myślałem o adopcji dorosłego psa, owszem, ale nie znalazłem zbyt wielu ogłoszeń. I o ile nie da się do końca ocenić charakteru 8- czy 9-tygodniowego szczeniaka, to trudno mi też uwierzyć w powody, które zazwyczaj podają właściciele oddający rocznego psa. Poza tym wydaje mi się to jeszcze trudniejsze dla zwierzaka, żeby brać psa przyzwyczajonego (na przykład) do ogrodu i zamykać go w mieszkaniu.

Nie zamykam się jednak na jedną konkretną rasę. Chcę po prostu psa, który z natury będzie wierny i bardzo zżyty z właścicielem, a przy tym na tyle wysportowany, żeby biegać ze mną 3-4 razy w tygodniu po 45 minut czy godzinę.

Cześć,

zgadzam się z Provéto i Aggie – pies Twoich rodziców wydaje się być wyjątkiem, zwłaszcza jeśli planujesz wziąć szczeniaka. Jeśli chodzi o „określenie” charakteru psa (biorę to w cudzysłów, bo to wcale nie jest takie proste!), istnieje test Campbella – zachęcam Cię do poczytania o nim, żeby poznać szczegóły. Na pewno konieczne są długie spacery, ale też wyjścia na pełnej swobodzie, żeby pies mógł się wyładować fizycznie i psychicznie (na przykład odkrywając nowe zapachy). Tak jak już wcześniej padło, to bardzo sportowe psy i jeśli nie zapewni im się odpowiedniej dawki ruchu, zaczną rozrabiać, niszczyć mieszkanie albo szczekać... Poza tym bardzo źle znoszą samotność.

Moim zdaniem trzymanie takiego psa w mieszkaniu jest możliwe, jeśli tylko przestrzega się tych wszystkich zasad. Sam mam psa w bloku i póki co ma się super, bo bardzo dbam o to, czego potrzebuje. Tego lata przeprowadzam się z nim do domu pod miastem, blisko dużego parku, w którym jest też wybieg dla psów (choć to oczywiście nie zastąpi mu zwykłych spacerów i innych zajęć).

Hej! Jasne, zawsze można powiedzieć, że psy są szczęśliwsze w mieszkaniu ze spacerami niż w ogrodzie, z którego w ogóle nie wychodzą... Myślę jednak, że są rasy, przy których jest to nieco trudniejsze... Tosca ma mnóstwo kumpli owczarków australijskich – to bardzo sportowe psiaki i wiele z nich, mimo ogrodu i spacerów, nie ma tyle ruchu, ile faktycznie potrzebują... Mogę się mylić, ale moim zdaniem w mieszkaniu trzeba by liczyć średnio ze 3 godziny porządnych spacerów dziennie.

Cześć Julien,

Z tego, co wiem o owczarkach australijskich (nie uważam się za jakąś wielką specjalistkę, bez przesady! 😉), suczka Twoich rodziców nie jest do końca reprezentatywna dla tej rasy. Wydaje mi się, że decydowanie się na tę rasę (czy zresztą na bordera) tylko na podstawie tego jednego przykładu byłoby dość ryzykowne... Widzę, że na forum trafia mnóstwo właścicieli aussie, którzy są kompletnie bezradni... 🙄