Przywołanie a okres dojrzewania

Rozumiem :)

Jest młody, rozbrykany i do tego dochodzi ten „psi nastoletni” wiek – niełatwo nad tym wszystkim zapanować. Uszy do góry, z czasem wszystko się ułoży!

No i tak jak sugeruje Lorna, jeśli masz jakichś znajomych, to też będzie super opcja.

Od tego właśnie są przyjaciele, Yoyolut :-)

Miałam problem ze szczekaniem u mojej suni – nie skacze na ludzi, ale na nich szczekała.

Słuchaj, ja też nie znalazłam żadnego „królika doświadczalnego”, trudno, przechodnie posłużyli do nauki, dzięki czemu od jakiegoś czasu już na nich nie szczeka. Podchodzi do nich, a jak ją wołamy, to wraca.

Oj tak, to nasze jedyne duże wyzwanie. Jest idealna pod każdym względem, poza tym jednym elementem. I wcale nie uważam tego za błąd wychowawczy, wręcz przeciwnie.

Więc w tej kwestii idę trochę pod prąd. Zastanawiam się, jak nauczyć ją szanowania przestrzeni „obcych”, pozwalając jej jednocześnie cieszyć się do ludzi, którym jej czułości sprawiają frajdę (a jest ich całkiem sporo).

Chciałabym to wyćwiczyć, ale nie mam z kim trenować, bo na mnie ani na dzieci już nie skacze – robi to tylko przy obcych...

W psiej szkole niby ćwiczymy, ale raz w tygodniu to prawie nic nie daje :'(

Yoyolut: jeśli chodzi o skakanie na ludzi, to większość osób nie jest zbyt wyrozumiała i w sumie trudno im się dziwić (strach, niechęć do bycia ubrudzonym, popchniętym czy po prostu osaczonym), no i faktycznie jest to niebezpieczne dla słabszych osób.

Oduczenie skakania to było jedno z moich największych wyzwań z moją sunią – musiałyśmy nad tym naprawdę sporo popracować na lince i zrobić mnóstwo powtórek.

To chyba pierwsza zasada, jakiej nauczyli mnie w psiej szkole: zawsze wylewnie witaj swojego psa, kiedy do ciebie wróci, nawet jeśli przez dobrą godzinę wodził cię za nos...

Nie masz problemów z ludźmi, kiedy twój pies narusza ich przestrzeń? Zrozumiałem też, że skacze na innych, żeby się przywitać – dla mnie to prawdziwa zmora. Dzisiaj w południe jakiś pies na mnie wskoczył, no i spodnie całe brudne... To nie koniec świata, ale i tak nic przyjemnego...

Ish, no tak, rozumiem. W takich sytuacjach nigdy nie karzę psa.

U nas nie ma żadnej zagadki. Jeśli ona nie chce wrócić do tego stopnia, że muszę po nią iść, to znaczy, że:

1. Znalazła jakąś wyjątkowo „wonną” padlinę i właśnie się w niej tarza

2. Spotkała ludzi, pewnie z dzieciakami, i pcha im się w ich przestrzeń

Więc zazwyczaj znajduję ją po prostu w jednym miejscu. Nie ucieka, po prostu zignorowała przywołanie. Przy czym – i to ważne – od wieków już jej nie karałam. Jest to coraz rzadziej potrzebne.

😁

Energisolaire... no właśnie, całe pytanie brzmi: co to znaczy „rozsądny czas”? Bo ostatecznie, jeśli o mnie chodzi, mój pies zawsze wracał. Co prawda czasem musiałem iść w jego stronę, ale to zawsze on wracał do mnie. Na szczęście biega zdecydowanie za szybko jak na moje możliwości!