Przywołanie a okres dojrzewania

Ostatnio regularnie rozmawiamy o różnicach między wychowaniem a tresurą.

Oto świetny przykład. W zasadzie łatwiej jest odróżnić wychowanie od tresury, gdy kontekst sprawia, że te dwa pojęcia stają się rozłączne (czyli kiedy jedno i drugie stoją w opozycji).

Mam u siebie mistrzynię świata w „skakaniu na ludzi”. I jestem z tego dumny!

Pod tym względem jest bardzo słabo wytresowana, ale za to świetnie wychowana.

Ona uwielbia ludzi, to dla niej źródło ogromnej radości. I właśnie tego chciałem. Sam się do tego przyczyniłem. Wychowałem ją tak, żeby kochała ludzi. Ale fakt, jest słabo wytresowana.

Żebyście mieli pojęcie, jak to wygląda, tu filmik z jej pierwszych urodzin:

[youtube=https://www.youtube.com/watch?v=BeGqyzYyFps]

Z punktu widzenia „tresury”, to co widać powyżej, jest fatalne. Nie da się zrobić nic gorszego. Ale z punktu widzenia wychowania – nie mogło być lepiej (szczególnie w przypadku Shiby, Chow Chowa czy jakiejkolwiek innej rasy naturalnie nieufnej wobec ludzi).

Też miałam niezłe akcje z moją sunią :-D

Trzeba się z tego śmiać! Ile to razy przepraszałam z uśmiechem od ucha do ucha, bo moja zwiała, żeby wylizać dzieci sąsiadów przy śniadaniu (pokochała je na zabój zeszłego lata), albo skoczyła na kogoś przechodzącego obok, goniła rower... Powtarzałam sobie, że lepiej mieć psa, który kocha ludzi aż za bardzo, niż takiego, który nie kocha ich wcale.

Mnie to z kolei zmusiło do bardzo częstego uśmiechania się przez kilka miesięcy (żeby „ofiarom” jej wylewności łatwiej było to wszystko przełknąć).

Też Twój pierwszy pies, Yoyolut?

Ten nastoletni okres buntu jest dobrze znany i sporo o nim słyszałam, ale kiedy moja sunia zaczęła odstawiać numery, a że to był mój pierwszy pies, to oczywiście od razu pomyślałam, że to pewnie ja robię coś nie tak albo że po prostu trafiła mi się psinka, która ma swoją panią głęboko w nosie, lol ^^

A potem po kilku miesiącach wszystko w końcu wróciło do normy i właśnie wróciłam z naprawdę super spaceru – tak świetnie słuchała, że mogłam wrócić do domu nawet bez zapinania jej z powrotem na smycz.

Także ten, myślę, że przy pierwszym psie przy najmniejszym kłopocie człowiek od razu myśli, że wszystko zawalił, haha (no, trochę się dramatyzuje), ale z tego, co opisujesz, myślę, że świetnie dajesz sobie radę!