Wieczorne szaleństwo

Cześć,

Ma całkiem sporo tych spacerów, spróbuj może połączyć dwa z nich w jeden dłuższy po południu albo wczesnym wieczorem. Żeby pomóc jej się wyciszyć wieczorem, możesz przytrzymać ją blisko swojej nogi (oczywiście bez robienia jej krzywdy) i poczekać, aż usiądzie albo się położy... Krótko mówiąc, łagodnie pomóż jej odnaleźć spokój. Jest jeszcze młoda, daj sobie czas. Trzymaj się!

Niestety, już się z nią bawię 😳

Bawimy się w „w której ręce” – chowam smaczka w dłoniach i wystawiam jej ręce, żeby zgadła, gdzie jest. Szarpiemy się też sznurem, rzucam jej trochę piłkę (ale to nie do końca jej bajka)... więc jeśli macie jakieś inne pomysły na zabawy w salonie, to chętnie je poznam.

Jedyna rzecz, która ją uspokaja, to dawanie jej czegoś do żucia (gryzaki serowe, nadziewany kong, ***** wołowy), ale jak tylko jej to zabieram, 10 minut później wszystko zaczyna się od nowa.

A może kiedy tak się zachowuje, spróbuj się z nią porządnie pobawić, żeby szybciej rozładowała energię? ^^

No cóż, jeśli chodzi o spacery, to myślę, że wychodzi już całkiem sporo

30-40 min spaceru rano po przebudzeniu o 6:45-7:00, po jedzeniu

30 min spaceru w południe

20-30 min spaceru około 17:00, a potem trochę zabawy i nauki

30-40 min spaceru około 19:00 po jedzeniu zjedzonym o 18:45

I jeszcze dwa ostatnie wyjścia na siku wieczorem przed spaniem

Udany spacer? :)

Cześć!

Odświeżam ten wątek, bo moja 8-miesięczna sunia zachowuje się dokładnie tak samo wieczorem, między 21 a 22.

Ona, która przez cały dzień jest taka spokojna i miziasta (ciągle tylko liże i przychodzi się poprzytulać), nagle dostaje kompletnej głupawki: szarpie pluszaki, koszulkę, kocyki i swoje legowisko na wszystkie strony, a nawet gryzie kanapę... i nie ma sposobu, żeby ją uspokoić.

Po jakichś 15-20 minutach... kładzie się i nagle bum, zasypia od razu.

Macie może jakieś inne pomysły poza tymi, które padły już wcześniej? Bo jak na razie nic u nas nie działa.

🙂

Skoro dobrze radzi sobie z „zostań”, to po co uczyć go „czekaj”, skoro to tak naprawdę łączy w sobie dwie komendy:

-zostań

-do nogi

Wystarczyłoby po prostu powiedzieć mu „do nogi” (jeśli już go tego nauczyłeś?) a potem „zostań”.

Jak tylko zacznie się wiercić, powtórz mu „zostań” i go pochwal, a jeśli odejdzie, znowu „do nogi” i jak już wykona polecenie, to znowu „zostań”..

Wiadomo, że nie jest łatwo go szkolić, kiedy akurat z kimś rozmawiasz, ale nie pozostaje nic innego, jak pozwolić mu uczyć się w jego własnym tempie. :)

To mi trochę przypomina to samo „zostań”, ale w sumie czemu nie. To już zależy od Ciebie, czy chcesz go dalej uczyć dwóch różnych komend do robienia praktycznie tego samego.

Wydaje mi się, że dla nas te słowa mają konkretne znaczenie, ale dla psów „zostań” czy „czekaj” sprowadzają się do stania w miejscu. Nie jestem pewna, czy one widzą taką różnicę, jaką my robimy.

Pewnie są psy, które świetnie rozróżniają obie te komendy, ale moim zdaniem dla nich to po prostu synonimy.

Widzę to po imieniu mojego psa i jego ksywce. Na oba reaguje tak samo. Moim zdaniem on nie rozkminia sobie: „to jest moje imię, a to ksywka”.

Myślę, że to jego wieczorne pobudzenie wynika z chęci zwrócenia na siebie uwagi, bo to mniej więcej pora, kiedy jemy kolację, więc mniej się nim zajmujemy, a nawet „wcale”. Dlatego bawię się z nim wcześniej i od paru dni posiłki mijają w dużo większym spokoju.

Co do „stop”, widziałem i czytałem o tym przy okazji sesji zabaw, gdzie opiekunowie przerywali zabawę na kilka chwil, mówiąc właśnie „stop”, a potem do niej wracali. Ale tak jak mi to wyjaśniacie, „stop” to może nie jest najlepsze słowo... Może faktycznie, tak jak mówicie, źle się do tego zabieram. A bardzo chcę się nauczyć, jak robić to dobrze.

To całkiem nieźle działa, w tym sensie, że pies już na nas nie skacze tak jak wcześniej, nie gryzie nas, a gdy emocje rosną, to ściska zębami dużo lżej... no i w te słynne wieczory nie mamy już problemu z sikaniem.

Żeby definitywnie zakończyć zabawę, po prostu przerywam i mówię „koniec”.

To, na czym naprawdę by mi zależało, to wprowadzenie różnicy między „zostań”, które już opanował i przy którym faktycznie się od niego oddalam, a „czekaj”, kiedy chciałbym, żeby po prostu trzymał się blisko mnie, gdy na przykład z kimś rozmawiam. Bo na razie często, co pewnie jest normalne w jego wieku, nie potrafi ustać w miejscu dłużej niż kilka minut.

Jeśli chodzi o zabawę, rzucam mu zabawkę, on po nią biegnie, przynosi, potem albo mi ją oddaje, albo trochę się przeciągamy, odbieram zabawkę i proszę go, żeby chwilę poczekał, zanim znowu mu rzucę... i tak przez kilka rzutów. Mam nadzieję, że nie robię wszystkiego na opak...