Moje dwie suczki gryzą się do krwi przez zazdrość, czy jest jakieś rozwiązanie?

Osobiście oddałabym jedną z moich suczek. Moja pierwsza, 5-letnia sunia przeszła przez prawdziwe piekło z powodu innej suki, która była trochę taka jak ta Twoja pierwsza.

Nigdy się nie poprawiło, a wręcz przeciwnie.

Musiałam oddać tę suczkę do nowej rodziny, która przeżyła taką samą męczarnię. Przez pierwsze miesiące było super, aż pewnego dnia u nich też zaczęły się konflikty. Skończyło się to straszną jatką i jedna z suczek musiała zostać uśpiona.

Mamy tu obie te rzeczy. Dominujące zachowanie oznacza też, że suczka chce wszystko zagarnąć dla siebie, w tym pieszczoty właścicieli, więc mamy do czynienia z zazdrością albo jakąś jej formą... Nasza robi to samo, ale od razu stawiamy jej granice, więc można spokojnie głaskać tę większą przy niej, a nawet tuż obok, bez obaw, że mała będzie próbowała się między nas wpychać. Mogą też bawić się każda swoją zabawką; moja mniejsza suczka spróbuje ze dwa czy trzy razy zabrać zabawkę tej większej, ale mówimy jej „zostaw” i tyle. Trzeba je często kontrolować, ale za to pod naszą nieobecność nie ma żadnych problemów – i to nie dlatego, że ta większa jest uległa... Wręcz przeciwnie, mała wtedy mniej ją zaczepia... Krótko mówiąc, u nas to sytuacja przejściowa, dwie suczki, które znają się od dawna, dominujące charaktery, ale bardzo karne.

U Was natomiast ryzyko jest zdecydowanie zbyt duże.

Odpowiadając na pytanie – tak, ich zachowanie wynika też z nadmiaru energii.

My wychodzimy z nimi bardzo często, czasem nawet osobno, mimo że się dogadują, żeby mogły od siebie odpocząć. To pomaga też budować relację opartą na zaufaniu do właściciela i autorytecie...

Wyobraźcie sobie tę nagromadzoną energię i nerwowość – to normalne, że w końcu dochodzi do wybuchu. One są ze sobą 24 godziny na dobę; niby czasem są odseparowane czy izolowane, ale i tak się pilnują wzajemnie, spędzają całe dnie razem... A przecież w dodatku się nie dogadują. To tak, jakby mieszkać z wrogiem, na którego trzeba mieć cały czas oko... Gdzie tu miejsce na spokój ducha, na relaks... No i dochodzi brak wyładowania fizycznego. Nie chodzi tylko o to, że może za mało wychodzą (choć to ma znaczenie), ale przede wszystkim o to, że poziom nerwowości i negatywnej energii za bardzo się skumulował.

Dla mnie to sprawa na pilną konsultację z behawiorystą i dopiero po niej podejmiecie decyzję, co dalej. Kiedy w rodzinie jest dziecko, trzeba postawić sprawę jasno. Suczki, które się nie lubią, zostawione same sobie przez wiele godzin – to zawsze źle się kończy.

Tak, faktycznie piszę, że to kosztowne, bo niestety nie mam budżetu bez dna, a mieliśmy już spore i nieprzewidziane wydatki związane z jej chorobą. Nie wykluczam kontaktu z behawiorystą (korzystałam już z pomocy behawiorystki tuż po adopcji, bo sunia niszczyła wszystko, co było w jej zasięgu), ale na razie próbuję po prostu uzyskać kilka życzliwych rad od doświadczonych osób lub takich, które były w podobnej sytuacji. Kocham moje psy i nie chcę ich oddawać, ale według mojej pani weterynarz nie ma innego wyjścia, jak tylko całkowicie je od siebie odizolować, jeśli nie chcę któregoś dnia zastać mojej Jack w strzępach. Według niej „mleko się już rozlało” i one nigdy więcej się nie dogadają. Zostają same między 7:00 a 17:00, czasem do 18:00, przez 3 dni w tygodniu. Wiem, że to długo, ale kiedy adoptuje się psa (my przygarnęliśmy psiaka, którego właściciele po 6 miesiącach już nie chcieli), nie zawsze da się przewidzieć, jak potoczy się życie zawodowe – to nie zawsze jest kwestia wyboru. Sytuacja sprzed 4 lat była inna niż ta dzisiejsza, staramy się do wszystkiego dostosować, ale to też nie zawsze jest łatwe. Po pracy zaczyna się też życie rodzicielskie, a doba niestety ma tylko 24 godziny. Więc jeśli dobrze was rozumiem, jej agresywne zachowanie wobec „współlokatorki” może wynikać z nadmiaru energii przez brak aktywności, a nie z zazdrości czy dominacji?

Z tego, co czytałam na innych forach, sterylizacja również mogłaby być jakimś początkiem rozwiązania problemu.

Dzień dobry

Pytasz o to, jakie kroki podjąć i czy faktycznie trzeba „rozstać się z jedną z nich”, a kiedy ktoś radzi behawiorystę, odpowiadasz, że to „kosztowne”...

Nie rozumiem, gdy piszesz, że pracujesz i dlatego nie dasz rady wychodzić na kilka spacerów dziennie – nie wychodzisz z nimi rano, wieczorem i po powrocie z pracy?

... Masz aktywne psy, ten malinois jest nawet z linii użytkowej.

Tak jak Kikaah: czy konsultowaliście się już z behawiorystą? Taki specjalista przyjedzie do was do domu, poobserwuje was wszystkich razem z psami – zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz – i powie wam, co jest nie tak oraz jak to naprawić. Bo problem często leży też w nastawieniu opiekuna. Na początek wystarczą 2-3 spotkania, żeby rozjaśnić sporo kwestii i dostać konkretne wskazówki, jak zmienić wasze zachowanie, co z kolei wpłynie na zachowanie psa.

Nad „zaborczym, nerwowym psem” da się pracować. Czy wasza Tervueren chodziła na jakieś szkolenia od małego? Czy wychodzi codziennie na kilkugodzinne spacery, żeby się porządnie wybiegać i rozładować energię? Czy oba psiaki wychodzą na spacery razem?

Powiedziałbym, że nie ma co już dłużej zwlekać i trzeba jak najszybciej wezwać behawiorystę.