Pękłem... Naprawdę potrzebuję pomocy (maliniak, 3 miesiące)

Dwa nadpobudliwe stworzenia razem – to albo wypali, albo totalnie was wykończy. Albo się nawzajem zamęczycie, albo w tym całym szaleństwie znajdziecie codzienną harmonię 😁.

Sama jestem raczej leniuchem, ale z ognistym temperamentem, więc posiadanie tak bardzo (aż za bardzo!) aktywnej suni kompletnie mnie dobiło. Na dodatek to straszny pieszczoch, taka „przylepka”, bardzo potrzebująca bliskości. Przez pierwsze trzy noce pozwalałam jej spać w kącie sypialni (miała ledwie 3 miesiące). Za każdym razem, gdy się budziłam, jeszcze zanim otworzyłam oczy, słyszałam to nieznośne bębnienie ogonem o ścianę. Wślizgiwała się na materac, między mnie a tę ścianę. Nie dość, że wcale nie chciałam tego psa, to jeszcze nie odstępowała mnie na krok. Do tego ciągle chciała się bawić, biegać, wchodzić w interakcje. Ponieważ na początku nie czułam do niej sympatii, zaczęła bawić się sama w kącie, i to dwoma czy trzema zabawkami naraz. Albo robiła nosem bąbelki w misce z wodą. Kiedy w końcu do mnie dotarło, że to biedne zwierzę nie prosiło się, żeby trafić do mojego domu i postanowiłam schować niechęć do kieszeni, nieźle się napociłam, żeby dorównać jej poziomem aktywności. Ale było warto, bo minęło ponad 8 lat, a my wciąż jesteśmy razem, haha.

Ale jak ona mnie wymęczyła... samym patrzeniem, jak sprintuje, goni za piłkami, zabawkami, jak słucha bez dyskusji i w ułamku sekundy, ucząc się nowych komend czy gestów w parę dni... Maliniaki to inteligenci, u nich w głowie trybiki kręcą się niemal bez przerwy. (A skoro mowa o rodzicielstwie – cieszę się, że nie mam dzieci, jedna sunia malinois w zupełności mi wystarczy).

A co do koloru, to może się on nieco zmieniać w zależności od pory roku, po linieniu itp. Teraz jest jeszcze za wcześnie, by stwierdzić, czy zachowa dokładnie ten odcień. Może trochę ściemnieć albo pojaśnieć. Bardzo lubię te z „nalotem” (charbonné) 😁

Nie można jednak rezygnować z własnego życia przez psa – on też musi się nauczyć, że są chwile na odpoczynek i spokój.

Powinieneś go ignorować, gdy jest nadmiernie pobudzony, albo podsuwać mu odpowiednie zabawki, na których będzie mógł się wyładować. Kongi, które można wypełnić jedzeniem, są świetne – zajmują psa na dłużej, a Ty masz dzięki temu okazję, żeby chwilę odetchnąć. Innym polecanym gryzakiem są suszone penisy wołowe, tylko musisz być czujny i pilnować, żeby pies nie połknął zbyt dużego kawałka pod sam koniec jedzenia.

Jeśli chodzi o podgryzanie, możliwe są dwa scenariusze. Albo samo mu przejdzie z wiekiem, albo będzie coraz bardziej natarczywy i coraz mocniej nakręcony. W tym drugim przypadku trzeba go nauczyć hamowania. Naucz go komendy „NIE”, jeśli jeszcze jej nie zna. To polecenie musi być egzekwowane bez żadnych ustępstw. Jeśli pies mimo to nie przestaje – a na początku na pewno tak będzie, zanim zrozumie komendę – przerwij interakcję i odwróć się od niego. Możesz go nawet na moment odizolować w innym pomieszczeniu, żeby się wyciszył, zanim znów do niego podejdziesz.

Szczeniak bardzo angażuje czas, ale nie daj się zwariować i znajdź też chwile dla siebie. Ucz go zostawania w legowisku czy na macie ze swoimi zabawkami. Ciągłe życie na „tysiącu woltów” wcale nie jest zdrowe dla malucha. Zanim wypracujecie wspólny rytm, na pewno czekają was trudniejsze chwile i momenty niepewności u obu stron.

Dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi, a w szczególności Tobie, wiegehts. Pokazuję Wam, jak wyglądają moje palce po tym jego podgryzaniu. Mam wrażenie, że kolor jego sierści w międzyczasie się zmienił – raz wydaje mi się rudy, a innym razem taki bardziej przesiany czernią.

Eh, przypadkowy kopniak w ***** w trakcie zabawy... niestety to się dość często zdarza.

Zamiast od razu rzucać się na niego i zasypywać go pieszczotami, lepiej zachować spokój. Inaczej można niechcący wychować go na takiego małego „delikatnisia”... To normalne, że podczas zabaw czy interakcji szczeniaki i dorosłe psy się potrącają i obrywają, nawet jeśli z boku wygląda to groźnie. To żaden dramat, po prostu wypadek. Następnym razem Ty będziesz bardziej uważać, on też.

Mnie też się zdarzało niechcący potrącić psa (a rany, są w tym mistrzami! Jak wracamy z lasu, to zawsze muszą wejść prosto pod nogi). Jak zdarzy mi się niechcący nadepnąć na łapę, to wolę to zignorować – wtedy następnym razem szybciej schodzą z drogi... albo i nie... takie z nich małe „sadomaso” do samego końca ;)

Mój owczarek uspokoił się dopiero około trzeciego roku życia... Do tego czasu to była żywa bomba, ciągle potrzebująca ruchu. Mieszkałam wtedy w bloku, więc nie było łatwo to ogarnąć (wyjścia luzem 2 razy dziennie, do tego sesje po 20-30 minut zabawy połączonej z posłuszeństwem i porządny spacer relaksacyjny 2-3 razy w tygodniu – bywało to wykańczające... Do tego oczywiście szybkie wyjścia na siku i kupę pod blokiem; gdybym mieszkała na wsi, pewnie ten rytm wyglądałby inaczej).

Więc po tych trzech latach w końcu odpuściła, stała się bardziej stabilna i potrafiła wyluzować w domu.

Teraz dobija do dziewiątki, więc jej potrzeby co do aktywności mocno spadły, ale mimo wieku wciąż jest bardzo energiczna.

Maliniaki to psy, które zachowują niespożytą energię do późnych lat, więc musisz zarezerwować sobie sporo czasu, żeby go „wybiegać”, ale uważaj, żeby nie przesadzić w okresie wzrostu (uważaj na zabawy wysiłkowe, które mogą obciążyć stawy, między innymi skoki czy gwałtowne hamowanie). Twój szczeniak nie jest z cukru, ale zbyt wczesne przeciążanie stawów nie jest wskazane.

Max789

Ale ten Twój słodziak jest śliczny!!!!!!!!!! Dzięki za te piękne zdjęcia!

Tą nieudaną partyjką w nogę w ogóle się nie przejmuj. Szybko to naprawiłeś, tłumacząc mu, że to niechcący. Przejdzie mu, nie gryź się tym. Spróbuj innej zabawy, tylko tym razem nie celuj w jego pupę!

Każdemu się zdarza, mnie też nieraz zdarzy się niechcący trącić nogą moje psy. Od razu do nich podchodzę, mówię, że to niechcący, potem przepraszam, daję buziaka i po sprawie 😉

Ale on jest przepiękny!

O, to mały piłkarz... tylko nie bądź zbyt gwałtowny, to przecież jeszcze psie dziecko! 😉