Moja suczka zagryzła mojego drugiego psa

Mój pies nie był zadowolony, ale jak już się uspokoił, zachowywał się bardzo ulegle – myślę, że zrozumiał, co przeskrobał. Kiedy wróciłem wieczorem z pracy po tym incydencie, który wydarzył się w południe, przestałem go ignorować i zakończyłem karę, tak jak radziła pani weterynarz. Chociaż rozumiem, że nie zrobił tego celowo, mam do niego żal, bo na razie nie potrafię myśleć o niczym innym. Najgorzej jest, gdy jest blisko mnie. Przez to jestem na niego obrażony, nawet jeśli on nie do końca wie, o co chodzi. Oczywiście wyprowadziłem go i nakarmiłem, ale potrzebuję jeszcze trochę czasu, zanim znowu zacznę go miziać bez wspominania go w tym amoku. Na dodatek moi teściowie ciągle powtarzają, że on jest agresywny, co mnie strasznie denerwuje, bo ja go cały czas bronię.

Już wcześniej zdarzyło mu się złapać tamtego kota i nim potrząsnąć, ale wtedy nic mu nie zrobił, nie było nawet zadrapania. Skrzyczeliśmy go wtedy dla zasady. Zresztą puścił go, gdy tylko na niego krzyknęliśmy.

Ale wczoraj nic nie działało. Nawet gdy kot już nie żył, on nie chciał go puścić, a kiedy w końcu udało mi się go odciągnąć, chciał tam wracać. Z kolei jak tylko przekroczyliśmy próg domu, od razu zrobił się smutny i uległy.

W skrócie: chciałbym po prostu uniknąć tego, żeby zrobił to samo mojemu drugiemu kotu.

W domu normalnie przytula się do kota, a na dworze go goni. To nie jest tak, że on ich nie lubi.

Tutaj, w Quebecu, moją pierwszą reakcją byłoby nawet nie wspominać o tym weterynarzowi, chociaż nie wydaje mi się, żeby agresja wobec kota była zgłaszana tak samo jak agresja wobec innego psa.

Bardzo mi przykro z powodu tego dramatu, który właśnie przechodzisz.

Jednym z głównych problemów przy tego typu agresji jest to, że pies otrzymuje silne wzmocnienie pozytywne i to tylko potęguje tragedię. To, co pewnie zaczęło się jako zwykła zabawa, zmieniło się w dramat, gdy pies stracił kontrolę, prawdopodobnie właśnie w trakcie tej zabawy. Moja sunia mogła zrobić to samo kiedyś, gdy jeszcze nie ufałam im na tyle, żeby zostawiać je bez nadzoru. W momencie ogromnej ekscytacji złapała kilogramową kotkę za ogon i już miała zacząć nią tarmosić. Potem mała by krzyknęła, wyrwała się, a Sana złapałaby ją za szyję (eskalacja) i znowu zaczęłaby nią potrząsać.

Zawsze bałam się takiego tarmoszenia, jakie robi ze swoimi pluszakami. Po prostu. W ferworze walki, gdy hormony stresu skaczą pod sufit, w chwili euforii pies zapomina się i zaczyna potrząsać kotem. Potem pojawia się rana i krew. I wtedy następuje wzmocnienie. Bo pies został do tego stworzony. To nie może być dla niego nieprzyjemne. To nie tak, że u psa istnieje mechanizm skrajnej empatii czy wyrzutów sumienia. Jest smak, zapach, ekscytacja, ruch – zaangażowane są wszystkie zmysły.

Oczywiście, że potem przychodzą do nas, jak gdyby nigdy nic, z uśmiechem od ucha do ucha. A jednocześnie – tak, będzie mu brakowało kumpla. To nie było zamierzone, nie zrobił tego specjalnie.

Jeśli mojej zdarzyłoby się to kiedyś, nawet bym jej nie skarciła. Byłabym absolutnie wstrząśnięta, tak jak ty, i wezwałabym behawiorystę, ale mając świadomość, że mam przecież Shibę Inu i że czynnością, która mogłaby ją najbardziej usatysfakcjonować, byłoby prawdopodobnie upolowanie i zjedzenie mojego kota.

Spotkała mnie dzisiaj bardzo podobna historia.

Mój pies, 40-kilogramowy miks boksera, zagryzł mojego dwuletniego kota na moich oczach.

A przecież się znały. Na zewnątrz zazwyczaj go gonił, ale w domu się do niego przytulał.

W środę idę do behawiorysty.

Szanuję twoją decyzję o uśpieniu suczki, ale dla mnie to nie wchodzi w grę, tak samo jak oddanie go, mimo że mam do niego ogromny żal.

Mogłam krzyczeć, bić go (czego normalnie nie robię), ale nic nie pomagało. Nawet kiedy kot już nie żył, on nie przestawał. Kiedy w końcu udało mi się go odciągnąć, ciągle chciał tam wracać. Dopiero gdy doszliśmy do domu, od razu się uspokoił i przyjął uległą postawę.

Bardzo ciężko mi dojść do siebie po tym wszystkim, to było tak brutalne. Choć lubiłam mojego kota, nie byłam z nim może aż tak silnie związana emocjonalnie, ale i tak dobija mnie to, że nie mogłam nic zrobić.

Mam jeszcze drugiego kota i suczkę, i naprawdę chciałabym uniknąć powtórki z tej sytuacji. Wiem, że to suczka nauczyła go uganiania się za kotami. Na początku to była zabawa, ale potem kot, broniąc się, drasnął go w nos i wtedy u psa pojawiła się agresja.

Czy wiecie, jak powinnam zareagować? Poza wychodzeniem na smyczy czy zakładaniem mu kagańca w ogrodzie, nie mam za bardzo pomysłu. Nie chcę, żeby ludzie myśleli, że mój pies jest zły. Pani weterynarz behawiorystka powiedziała, że to instynkt łowiecki i przyjrzy się psu w środę. W międzyczasie chciałabym poznać wasze opinie i dowiedzieć się, czy mieliście podobne doświadczenia.

Przykro mi z powodu tej sytuacji, ale myślę, że to po prostu zazdrość. Czy na przykład jak głaskałeś jednego ze swoich psów, to głaskałeś też drugiego?

Tak jak przewidywałem...

Jedyny naprawdę pragmatyczny punkt widzenia, z jakim się do tej pory spotkałem w tym temacie, przedstawiła dr Mary R. Burch, którą pewnie kojarzysz. Ale masz rację, ta dyskusja to nie miejsce na to. A skoro to jedyny pragmatyczny punkt widzenia (cóż, wszystkiego też nie przeczytałem), to w moim odczuciu jest on jedynym „produktywnym”, czyli wartym omówienia, bo jego wynik może przyczynić się do ogólnej poprawy dobrostanu.

Kto wie, może pewnego dnia...

Laetitio,

Naprawdę nie sądzę, aby ten wątek powinien stać się polem do takiej debaty.

Jeśli jednak naprawdę chce Pani podyskutować o kwestii dominacji i hierarchii, zachęcam do założenia nowego tematu na forum. Chętnie wezmę w nim udział.

Jeszcze jedno doprecyzowanie: nie jestem weterynarzem behawiorystą, lecz behawiorystą. Jeśli chodzi o moje wykształcenie, to zdobywałem je u Michela Chantona, doktora etologii i twórcy zawodu behawiorysty.

Znam tę rasę, sama mam dwa wilczaki. I właśnie dlatego nie rozumiem, jak można uśpić psa, nie dając mu szansy na odnalezienie się gdzie indziej, jeśli w dotychczasowym domu nie jest to już możliwe. No ale stało się, nic już czasu nie cofnie. Powodzenia, nie mam nic więcej do dodania. I nie zamartwiaj się, myśl o swoim maleństwie, które niedługo przyjdzie na świat 🙂