Emil: Kocię do adopcji

Jestem słodki Emil, a razem ze mną jest tutaj mój brat Lilek. Przeżyliśmy coś, czego żadne małe kociaki nie powinny doświadczyć. Zostaliśmy brutalnie zabrani naszej mamie i porzuceni w lesie. Byliśmy przerażeni. Wołaliśmy i krzyczeliśmy z całych sił, mając nadzieję, że ktoś nas usłyszy. I wtedy wydarzył się mały cud – leśną drogą przechodził starszy pan o dobrym sercu. Usłyszał nasze rozpaczliwe miauczenie i nie przeszedł obok nas obojętnie. Zgłosił nas do Fundacji i dzięki niemu dostaliśmy szansę na życie. Dziś jesteśmy już bezpieczni. Mamy pełne brzuszki, ciepłe miejsce i ludzi, którzy się o nas troszczą. Ale wciąż brakuje nam tego najważniejszego – prawdziwego domu. Szukamy mądrego, odpowiedzialnego i bezpiecznego człowieka, który pokocha nas nie na chwilę, ale na całe nasze życie. Chcemy zapomnieć o lesie, strachu i samotności i wreszcie uwierzyć, że człowiek może oznaczać dobro. A my? Odwdzięczymy się tym, co mamy najlepszego – głośnym mruczeniem, przytulankami i całymi naszymi małymi serduszkami. Prosimy, daj nam dom, którego tak bardzo potrzebujemy.