Rudek: Dorosły kot do adopcji

Cześć, jestem Rudek. Jestem piękny, słodki i bardzo, bardzo kocham człowieka. I chyba kiedyś miałem swój dom, bo ludzi się nie boję. Wręcz przeciwnie – kiedy tylko pojawia się człowiek, ja chciałbym być jak najbliżej niego. Kiedy przestałem być malutkim, uroczym kociaczkiem, chyba komuś przestałem być potrzebny. Zamiast dorastać w swoim domu, zacząłem błąkać się po osiedlu. Była zima, było zimno, a ja nie miałem dokąd pójść. Na szczęście po drodze spotkałem dobrą osobę. W pobliżu mieszkała wolontariuszka, która mnie zauważyła. Zabrała mnie do siebie, bo moje oczka były chore i potrzebowałem pomocy. Dostałem opiekę, bezpieczeństwo i szansę, żeby znowu zaufać człowiekowi. Tylko że wciąż nie mam swojego domu. I jest coś jeszcze, przez co podobno jestem „trudniejszy do pokochania”. Jestem nosicielem kociej białaczki (FeLV). I chyba właśnie dlatego nikt nie chce dać mi szansy. A ja naprawdę nie rozumiem dlaczego… Przecież jestem po prostu Rudkiem. Kocurkiem, który kocha ludzi, chce być blisko, chce mieć swoje miejsce i wreszcie poczuć, że jest czyjś. Nie marzę o wiele. Chciałbym mieć własny kąt, pełną miseczkę, miękkie posłanko i człowieka, który spojrzy na mnie i pomyśli: „To właśnie mój kot”. Czy ktoś spełni moje marzenie? Może Ty zobaczysz we mnie nie diagnozę, ale cudownego, kochanego kota, który ma ogromną potrzebę miłości. Ja naprawdę bardzo chciałbym już przestać czekać.