Mój kot panicznie boi się mojego partnera... I robi pod siebie kupę

No proszę, to zupełnie jak mój kot! Tylko że u Ciebie przynajmniej obyło się bez tych przygód z kupami... Kuli się w sobie, udaje, że jej nie ma i tak jak piszesz – gdyby mogła zapaść się pod ziemię, to na pewno by to zrobiła!

Czasem daję jej smaczki, które wręcz uwielbia, ale w takich momentach jest tak przerażona, że w ogóle nie reaguje na jedzenie.

No tak, jeśli jest „postawny, ma taki głos i sposób chodzenia”, to to na pewno robi swoje...

Mój brat jest dobrze zbudowany i taki trochę mało delikatny – jak tylko mój kot go widzi, to od razu ucieka się schować, mimo że brat nigdy mu nic złego nie zrobił.

A jak już go weźmie na ręce, to kot przechodzi w tryb udawania martwego i na wszystko pozwala. Kiedy brat się tylko zbliża, kiciuś zwija się w kulkę i tak się płaszczy, że jakby mógł, to by się chyba pod ziemię zapadł xD!!!

Dlatego po prostu unikam ich wspólnych kontaktów, a jak widzę, że brat go zaczepia, to zabieram kota i mówię bratu, żeby przestał z tymi swoimi głupotami.

Więc tak, myślę, że to może mieć spore znaczenie...

Ojej.. Jesteś pewien, że nie podniósł głosu ani nie wykonał gwałtownych ruchów? ... Bo to słabo wygląda :/

No właśnie nic! Jestem cały czas w domu. A kiedy wyjeżdżam na kilka dni, zabieram ją ze sobą. W tym właśnie problem. Szukam czegoś, co mogło to spowodować... Ale nic!

Wiem, że ona kojarzy dźwięk kluczy i ten donośny dzwonek z jego przyjściem. Pomyślałam sobie, że dzwonek tak bardzo ją przeraża, że po prostu przeniosła ten strach na niego. (Od samego początku boi się dzwonka, nieważne kto by to nie był).

Przy moim tacie była nieufna, ale nigdy przerażona! On daje jej czas i ona w końcu sama do niego podchodzi. A do mojego wujka nie da się jej w ogóle zbliżyć. Wbija we mnie wtedy pazury.

W końcu doszliśmy do wniosku, że ona po prostu boi się mężczyzn...

Czy ona boi się tylko Twojego partnera? Próbowaliście może sprawdzić, jak reaguje na inną osobę?

Mamy ją, od kiedy skończyła 2,5 miesiąca. Wzięliśmy ją od ludzi, którzy już wcześniej ją adoptowali, ale po prostu już jej nie chcieli... Nie wyglądało na to, żeby bała się swojego poprzedniego właściciela.

Na początku było okej, ale z czasem zaczęło się pogarszać! Myślałam, że może po prostu nie pasuje jej otoczenie – za małe mieszkanie, za dużo hałasu itd. Ale kiedy mój partner wychodzi, ledwo zamkną się drzwi, a ona już pędem leci do mnie. Zupełnie tak, jakby to, że on sobie poszedł, było dla niej ogromną ulgą.

Nigdy nie spotkałem się z podobną sytuacją.

W jakim wieku ją adoptowaliście? To zależy, jak wyglądała jej socjalizacja. Jeśli miała kontakt tylko z kobietą i nigdy wcześniej nie widziała ani nie słyszała żadnego mężczyzny, to normalne, że się boi, ale zazwyczaj nie trwa to długo.

Jednak aż taki lęk jest dosyć dziwny. Nie można wykluczyć, że była wcześniej źle traktowana.