Przeprowadzka – mój kot miauczy co noc

Dzień dobry,

Przeprowadzka to jeszcze świeża sprawa, więc wydaje mi się całkiem naturalne, że Twój kot jest nadal nieco rozbity tą zmianą miejsca zamieszkania. To zrozumiałe – koty bardzo przywiązują się do swojego otoczenia i codziennych nawyków. Najlepiej byłoby dla Ciebie:

- Zachować te same przyzwyczajenia (stałe pory karmienia itp.).

- Nie wahaj się użyć koca z zapachem jego dawnych towarzyszy (lub starego ubrania Twojej mamy) i rozłożyć go w różnych miejscach w domu – to może pomóc mu się trochę zrelaksować.

- Spróbuj przyzwyczajać go do hałasów, zarówno tych wewnątrz mieszkania, jak i tych na zewnątrz.

- W nocy to może Twoja „nieobecność” sprawia, że staje się taki gadatliwy. Próbowałaś może zostawić zapalone światło w jednym pokoju? Albo puszczać nagrania codziennych domowych dźwięków, żeby w nocy słyszał coś znajomego? Mój kot też ma tendencję do głośnego miauczenia w nocy. U niego problemem były zamknięte drzwi – odkąd zostawiamy je otwarte, sytuacja bardzo się poprawiła. Brakowało mu po prostu kontaktu wzrokowego z nami. Może Twojemu maluchowi też czegoś brakuje w nocy w tym stresującym dla niego czasie.

- Głównym celem jest jego wyciszenie. Istnieją dyfuzory lub spraye z kojącymi feromonami dla kotów (typu Feliway). Możesz też wypróbować preparaty takie jak Zylkene, które mają opinię skutecznych w relaksowaniu zwierząt. Zazwyczaj podaje się je zapobiegawczo przed podróżą. Dobrym pomysłem jest też wzbogacenie jego otoczenia, żeby miał się czym zająć, kiedy Ty odpoczywasz: zabawki, które same się ruszają, zabawki typu kula-smakula na jedzenie, czy platformy, po których mógłby chodzić wysoko pod sufitem...

- Nie zapominaj o pozytywnym wzmacnianiu: kiedy w nocy jest spokojny, miej pod ręką smaczki i nagradzaj go, żeby pokazać mu, że noc wcale nie jest taka straszna.

Powodzenia i trzymaj się!

Mélissa – studentka weterynarii

Moim zdaniem, dopóki kicia nie poczuje się jeszcze w pełni u siebie na nowym terenie, może próbować uciec, żeby wrócić do Twojej mamy. Takie sytuacje już się zdarzały – bywa, że koty potrafią pokonać dziesiątki, a nawet setki kilometrów, żeby po przeprowadzce odnaleźć swój poprzedni dom.

Mam podwórko, na które mogłaby wychodzić, ale chciałabym, żeby najpierw przyzwyczaiła się do mieszkania, bo podwórko wychodzi na drogę i boję się, że nie wróci.

Dzień dobry,

Od jak dawna dokładnie to trwa?

Trzeba pamiętać, że koty to zwierzęta bardzo terytorialne i mocno przywiązane do swojego otoczenia. Jeśli nawet zwykła zmiana wystroju wnętrza (jak przemalowanie ściany na inny kolor czy wymiana kanapy) potrafi je zestresować, to wyobraź sobie, jaki stres przeżywa kot po przeprowadzce. Nowe otoczenie, teraz nagle jest sama, nie ma już przy niej Twojej mamy ani zwierzęcych towarzyszy, do których była przyzwyczajona, a do tego dochodzą te wszystkie nowe odgłosy, których, jeśli dobrze zrozumiałam, nie było w starym mieszkaniu. To dla niej cała masa zmian. Musi po prostu wypracować sobie nowe punkty odniesienia i przyzwyczajenia, a to, w zależności od jej charakteru, może potrwać – czasem kilka tygodni, a czasem nawet kilka miesięcy. Czas będzie tu więc najlepszym lekarstwem.

Jeśli sytuacja będzie się utrzymywać, nie wahaj się zasięgnąć rady swojego weterynarza. Może być też tak, że kicia po prostu nie przyzwyczai się do bycia samą i będzie potrzebowała jakiegoś towarzysza do zabawy, ale to zobaczysz z czasem.

Z własnego doświadczenia powiem Ci, że w krótkim czasie przeprowadzałam się z moimi kotami dwa razy. Kiedy mój były partner mnie zostawił i musiałam wyprowadzić się z mieszkania, trafiłam do mamy, zanim znalazłam coś własnego. Oczywiście z moimi trzema kotami – nie było mowy o rozdzieleniu ich ani oddaniu, bo są ze sobą bardzo zżyte. Były strasznie zestresowane nowym domem, nowym człowiekiem, a zwłaszcza kotem rezydentem, który nie patrzył na tych trzech intruzów zbyt przychylnie. Cały czas się do mnie kleiły, bardziej niż zwykle, jakby szukały u mnie poczucia bezpieczeństwa. Miesiąc później znalazłam mieszkanie i znowu się przeprowadziliśmy, tym razem do mniejszego i znacznie głośniejszego lokum. One znowu potrzebowały czasu, żeby się odnaleźć, przestać podskakiwać ze strachu i być w ciągłej gotowości za każdym razem, gdy usłyszały trzaśnięcie drzwiami, kroki sąsiada z góry czy kogoś na korytarzu. W nocy też miauczały, to brzmiało jak taki „płacz”, nie bawiły się już tak jak dawniej, czasem zdarzało im się nawet załatwić obok kuwety i większość czasu przesypiały. Ale wszystko wróciło do normy po jakichś 1,5–2 miesiącach. Myślę, że to, że zostały razem, bardzo im pomogło.