Kociak – straszna przylepa

Cześć! Wcześniej miał swoją kocią rodzinę, a teraz w jego życiu jesteście tylko wy. To jeszcze maleństwo i szuka u was poczucia bezpieczeństwa, które wcześniej dawała mu mama. Spokojnie, jeśli będziecie żyć normalnie, tak jak przed jego pojawieniem się, z czasem się uspokoi – zwłaszcza gdy zrozumie, że nawet jak znikacie, to zawsze wracacie.

Zanim wyjdziecie z domu, postawcie mu na podłodze mały karton (koty uwielbiają kartony!) i zróbcie mu w nim przytulny kąt z waszego starego swetra, który ma wasz zapach (ponoście go wcześniej z godzinę, żeby dobrze nim przesiąkł). W końcu zacznie tam sobie spokojnie odpoczywać, czekając na wasz powrót.

Dajcie też sobie trochę żyć i nie śledźcie każdego jego kroku, chyba że usłyszycie rozpaczliwe miauczenie, bo panicz zaklinował się za fotelem. Takie rzeczy się zdarzają, a jak zostanie sam, to nie martwcie się – sam wykombinuje, jak się wydostać. Po prostu żyjcie swoim rytmem; jeśli za wami chodzi, pozwólcie mu na to, w końcu go to zmęczy. Z kolei wspinanie się po spodniach to klasyka u maluchów, które nie odróżniają materiału od gołej skóry. Na razie zakładajcie po prostu stare spodnie, dopóki mu to nie przejdzie.

Jeśli jednak zacznie podgryzać wam nos, pchać się na kuchenkę w porze posiłku lub przejawiać inne niepożądane zachowania (oczywiście nie mówię tu o tych czułych i uroczych), przygotujcie sobie spryskiwacz z wodą i psiknijcie go, mówiąc stanowcze „nie”.

Dobry wieczór

Pana/Pani wiadomość bardzo mnie poruszyła i faktycznie wydaje mi się, że znosi Pan/Pani tę sytuację znacznie gorzej niż ten maluch. Proszę się nie martwić, on dojdzie do siebie po tym rozstaniu, ale na ten moment jest Pan/Pani dla niego jedyną deską ratunku i on bardzo Pana/Pani potrzebuje.

Krótka historia z mojego doświadczenia, żeby Pana/Panią uspokoić... Przygarnęłam kiedyś porzuconego kotka, miał 6 tygodni... u niego też proces wychowania przez mamę nie został dokończony. Na początku był straszną przylepą, ciągle się mnie trzymał, a kiedy miałam na sobie polarowy szlafrok, ssał go, mrucząc i ugniatając łapkami...

Robiłam to co zwykle, wychodziłam z domu i zajmowałam się swoimi sprawami, a ewentualnie zostawiałam mu mój szlafrok...

Teraz Bandit ma 3 lata, jest całkowicie zrównoważonym kotem, nadal wielkim pieszczochem i wciąż mu się zdarza, choć znacznie rzadziej niż kiedyś, pociamkać mój szlafrok tak jak dawniej.

Więc proszę się nie martwić, on się przystosuje, potrzebuje tylko trochę czasu. Proszę dawać mu piłeczki, zabawki... a Feliway to bardzo dobry pomysł.

Dziękuję bardzo za odpowiedź, aż mi się cieplej na sercu zrobiło.

Faktycznie, myślę, że stresuję się tym wszystkim bardziej niż sam kot. Wiem, że się nie nabijacie i że to pewnie prawda. Tak bardzo chcę, żeby temu mojemu maluchowi było dobrze, że pewnie przesadzam i sama przez te nerwy prawie się rozchoruję...

Wiadomo, że najlepiej byłoby poczekać do 3. miesiąca, ale liczba adopcji w wieku 2 miesięcy jest ogromna.

Kupię mu jednak Feliway w dyfuzorze, żeby spróbować go trochę wyciszyć, a przy okazji sama się przewietrzę ^^.

Jest taki słodki i przytulaśny, że trudno mu odmówić. No ale cóż, to dla jego dobra. Jest dla mnie jak dziecko ^^ (no, przynajmniej dla mnie ^^).

Jeszcze raz dziękuję za wiadomość.

Miłego wieczoru życzę.

Musisz się po prostu zmusić do wychodzenia z domu...

Kociakowi u Ciebie nic nie grozi. Oprócz drapaków możesz mu sprawić jedną lub kilka piłeczek kauczukowych – takich, jakimi bawiliśmy się w dzieciństwie, one to uwielbiają.

Maluch po kilku Twoich wyjściach zrozumie, że zawsze wracasz, a zresztą i tak nie ma innego wyjścia. Nie siedzę w głowie kociaka, ale potrafię postawić się na Twoim miejscu i myślę, że martwisz się bardziej niż on – i nie piszę tego złośliwie.

Wiedza o tym, że kocięta powinny być z matką do 3. miesiąca życia, jest stosunkowo nowa (podobnie jak kwestia syndromu tygrysa). Oczywiście to rozwiązanie idealne, ale mnóstwo kotów kiedyś, a nawet i dziś, było oddzielanych od matki już w wieku 2 miesięcy. I zazwyczaj wszystko kończy się dobrze. Na szczęście problemy nie pojawiają się u każdego zwierzaka.

Więc uspokój się, zacznij wychodzić z domu jak najszybciej i po prostu uważaj przy drzwiach, żeby mały nie przemknął niezauważony, kiedy wychodzisz albo wracasz.

Dzień dobry,

Jesteś jego „mamą” i krzyczenie na niego, gdy domaga się Twojej uwagi, to naprawdę kiepski pomysł. Kotek zrozumie wtedy, że podchodzenie do Ciebie jest czymś złym i będzie po prostu nieszczęśliwy. Możesz ewentualnie odizolować go na chwilę w osobnym pokoju, dając mu jakąś Twoją rzecz, która pachnie Tobą, ale zrób to bez krzyków – to nie może wyglądać jak kara. Maluch nie robi nic złego, on po prostu Cię potrzebuje. Jesteś dla niego gwarancją bezpieczeństwa i najbliższą mu osobą.

Kot powinien zawsze zostawać przy matce przez 3 miesiące, choćby ze względu na właściwą socjalizację i odstawienie behawioralne. Bez Ciebie czuje się zagubiony i nie ma żadnego innego kota, u którego mógłby szukać wsparcia.

Przy takim kocie najlepiej po prostu zajmować się swoimi sprawami, pozwalając mu na bliskość, gdy tylko odpoczywasz. Sama mam kotkę orientalną, która jest ze mną niesamowicie zżyta; tak bardzo przyzwyczaiłam się do tego, że kładzie się na mnie, gdy tylko usiądę, że nawet nie zwracam już na to uwagi. Stała się niemal „przedłużeniem” mojego ciała. A nie jest już przecież kociakiem...

Zastanawiam się, czy ta adopcja nie była pomyłką – być może nie każdy ma cierpliwość do tak bardzo przywiązanego i absorbującego malucha. To specyficzna sytuacja, którą niektórzy znoszą z trudem, a inni bardzo dobrze.