Kotek z napuchniętym brzuszkiem

Dzień dobry,

To wszystko jest jeszcze bardzo świeże.

Trzeba dać wszystkim czas, żeby każdy na spokojnie znalazł swoje miejsce.

Bawcie się z Ouistiti kilka razy dziennie, żeby dał święty spokój temu biednemu „pośredniemu” domownikowi.

„Staruszek” pewnie będzie jeszcze przez jakiś czas strzelał fochy, dopóki się nie przyzwyczai.

Róbcie po prostu to, co możecie w tej sytuacji – widać, że macie już dobre podejście.

Cześć!

Piszę, żeby podesłać krótkie wieści o małym Ouistitim.

Mija jakieś dwa tygodnie, odkąd jest z nami i swoimi dwoma kocimi braćmi ;)

Ouistiti dużo się bawi, ładnie je i jest bardzo czystym kociakiem. Nie jest typem wielkiego pieszczocha, no chyba że akurat chce mokrą karmę albo przychodzi czas spania – wtedy mruczy naprawdę głośno. Dzisiaj rano obudził mnie mruczeniem i ciamkaniem koca...

Jeśli chodzi o moje starsze kocury, to nie jest kolorowo. Słabo go akceptują i są dość zestresowane całą sytuacją. Mój starszak był właśnie na kontroli u weterynarza – wyniki krwi są w porządku, ale przyplątało się zapalenie ucha. Wobec Ouistitiego wciąż stosuje szkołę dobrych manier, ale za to ode mnie zaczął się dystansować i unikać kontaktu.

Młodszego z kolei Ouistiti częściej zaczepia i wcale mu nie odpuszcza tak, jak temu najstarszemu. Przez to młody często ucieka na piętro (w sumie robił to już wcześniej, bo ze starszym rezydentem też nie żyją w wielkiej komitywie). Do końca miesiąca musi mieć wyrwane dwa zęby, na razie jest na antybiotyku, więc nie ma za bardzo formy, żeby znosić wybryki malucha.

Poza tym Ouistiti jest niesamowicie rozgarnięty! W jeden dzień załapał, jak wskoczyć na stół w jadalni – najpierw na krzesło, a potem myk z krzesła na blat. Nie mówię tak tylko dlatego, że to mój kot, ale serio, nieźle kombinuje ten Ouistiti :)))

Staram się poświęcać dużo uwagi moim dwóm pozostałym kotom, żeby nie czuły się odrzucone, ale niełatwo znaleźć tę równowagę (zwłaszcza gdy jeden ma chore ucho ucho, a drugi problemy z zębami, przez co często odwiedzamy weta).

Mam nadzieję, że z czasem wszystko się między nimi i nami dobrze poukłada.

Zdjęcie z przytulania z moim mężem :)

Pękam ze śmiechu przed ekranem. Wyobrażam sobie tę scenę ^^

I dzięki za propozycję, że będziesz dawać znać, co u was słychać – zawsze miło patrzeć, jak zwierzaki dorastają i się zmieniają. Poza tym Twoje doświadczenie na pewno przyda się innym osobom w podobnej sytuacji :)

W każdym razie wielkie dzięki wam obojgu za rady, bardzo mi to pomaga, bo nigdy wcześniej nie miałam tak młodego i rozbrykanego kociaka :) (w sumie to oznaka zdrowia ^^)

Zrobię dla niego wszystko, co najlepsze, będę regularnie wrzucać zdjęcia i dawać znać, co u niego słychać, jak się rozwija itd.

Cześć,

@greylox

Ok, to super, przynajmniej jeden problem z głowy. Ja niestety muszę obcinać pazury mojemu starszakowi, bo co jakiś czas mu wrastają. Ostatnio boczny pazur wbił mu się prosto w opuszkę. Dlatego u młodszego też teraz profilaktycznie sprawdzam, tak na wszelki wypadek. Mam wrażenie, że na starość te pazury robią się strasznie grube i nawet drapaki już wtedy nie wystarczają.

@Ouistiti: nie obcinamy im pazurków. Mają drapaki, a że nie ma w nich ani grama agresji wobec nas, to nie mamy żadnego problemu z drapaniem. Jedyne zadrapanie, jakiego się dorobiłam przez ostatnie 3 lata, to był czysty przypadek podczas zabawy z młodym.

@C&CàP: No, to naprawdę nic fajnego. Właśnie dlatego założyłam ten wątek, kiedy młody chorował – strasznie siadło mi to na psychikę, że musiałam go „atakować” cztery razy dziennie, żeby podać mu leki. Tym bardziej że on nigdy nie okazał mi cienia agresji, przez co mój „licznik poczucia winy” wywalało poza skalę.

Jak były małe, to na początku próbowaliśmy trochę forsować pewne sprawy, brać je na kolana i tak dalej. Ale ewidentnie to nie była dobra metoda w ich przypadku. W końcu daliśmy sobie spokój, żeby nie ryzykować zniszczenia tej więzi, którą staraliśmy się z nimi zbudować. To się opłaciło – co prawda panienka jest trochę specyficzna i nie przepada za pieszczotami, ale jej brat ufa nam tak bardzo, że pozwala sobie nawet głaskać brzuszek.

Nasi weterynarze je uwielbiają – koty, które nie zmieniają się w „Diabła Tasmańskiego” zaraz po wejściu do gabinetu, to dla nich czysty relaks, ale nam za każdym razem trochę pęka serce, kiedy widzimy je tak sparaliżowane strachem na stole u weterynarza.

Jeśli chodzi o transportery, to teraz mamy je wystawione na stałe, ale one i tak wyczują najmniejszy sygnał, że szykuje się wizyta u weterynarza. Za każdym razem staramy się łączyć szybkość z delikatnością, żeby jak najmniej je stresować.