Mój kot nie zmienia zachowania po kastracji

 „Nigdy nie wychodził na zewnątrz, to kot niewychodzący, a mimo to cały czas próbuje uciekać i rwie się na dwór”.

Bo po prostu nie miał okazji, żeby wyjść. To nie tak, że nie chciał – on po prostu nie mógł.

Nie rozumiem dokładnie, czego oczekujecie po kastracji, jakiej zmiany się spodziewacie? Ten post jest już stary, ale mnie to interesuje, bo jest tu zbyt wiele sprzeczności.

Kastracja nie odbiera chęci wychodzenia na zewnątrz. Jeśli kot cały czas drapie w drzwi albo siedzi przy oknie i miauczy, to nie ma to nic wspólnego z hormonami – to po prostu oznacza, że chce wyjść na dwór. Dotyczy to też wysterylizowanych kotek.

Kastracja sprawia, że kot przestaje być dominujący, ale w razie ataku innego kota wciąż może być agresywny; nie staje się nagle jakąś miękką kluchą bez charakteru.

Znam pewną panią, która miała wysterylizowaną kotkę mieszkającą w domu z ogrodem. Przeprowadziła się 500 metrów dalej do mieszkania w bloku i trzymała kotkę w środku przez tydzień, tak jak powinno się robić przy każdej przeprowadzce. W sumie 10 dni byłoby lepiej. Ale w jej przypadku nawet 10 dni nic by nie dało, bo gdy tylko nadarzyła się okazja, kotka wyskoczyła przez okno, wróciła do starego domu i teraz nie daje do siebie podejść właścicielce, bo boi się ponownego zamknięcia w mieszkaniu, więc po prostu przed nią ucieka. Ta pani w końcu odpuściła i dogadała się z sąsiadką z poprzedniego miejsca, która zgodziła się dokarmiać kotkę. No więc właśnie – są koty, które nie znoszą zamknięcia i potrzebują nieograniczonego dostępu do dworu. Nie spodziewajcie się więc, że wasz kot przestanie miauczeć pod drzwiami tylko dlatego, że został wykastrowany.

Potrzeba od 15 dni do miesiąca, żeby po kastracji poziom męskich hormonów spadł i wszystko wróciło do normy. Bardzo polecam załatwić to jak najszybciej – tak jak napisał Blue, im dłużej zwlekasz, tym dłużej to wszystko potrwa. Wyjdzie to na dobre i jemu, i Tobie.

A co do komentarzy użytkownika Molotof – no comment. Uprzedzenia mają się świetnie, zwłaszcza gdy ktoś kompletnie nie zna się na kotach.

Dzień dobry,

(Nie ma co tracić czasu na dyskusje o tych bzdurach Molotof, który kompletnie się na tym nie zna). Oczywiście, że kastracja zmieni zachowanie Twojego kota. Jednak im dłużej zwlekasz (a tak właściwie, to dlaczego czekasz?), tym dłużej utrwalone nawyki behawioralne mogą potem zanikać. Obecne zachowanie Twojego kota jest zupełnie normalne dla niewykastrowanego kocura, którego hormony za wszelką cenę gonią do rozmnażania. I jasne, że kot autorki pierwszego wpisu się uspokoił – minęły dwa dni od zabiegu i już przestał sikać po całym domu!!

Uważam, że jest Pan bardzo surowy w swoich wypowiedziach i trochę zbyt oceniający.

„Lucyfer” jak kot z Kopciuszka, to po pierwsze. Mogłabym go nazwać Szatan, Kopciuszek albo Kubuś Puchatek i nic by to nie zmieniło.

Mówię, że to kot niewychodzący, bo od początku nie chce wychodzić z mojego pokoju. Mieszka w dużym domu z BARDZO dużym terenem, z ludźmi, z innymi kotami, które żyją częściowo na zewnątrz, z psami... Próbowałam go regularnie wypuszczać, kiedy go wzięłam, ale bez skutku.

Nie wspomniałam o tym na początku, ale to kot, którego znalazłam w worku na śmieci w deszczu, razem z bratem, kiedy mieli zaledwie dziesięć dni. „Potwornie opóźniony w rozwoju” – być może, ale to nie moja wina.

Zawsze miałam koty, które żyły normalnym kocim życiem, on po prostu nie chciał.

Nigdy nie mogłabym oddać tego kota, tak jak sugerujesz, bo jestem jedyną osobą, której ufa. Biorąc pod uwagę jego bardzo młody wiek, kiedy go znalazłam, stałam się (można powiedzieć) jego zastępczą matką.

Nie prosiłam o ocenianie mojego kota ani jego wychowania, tylko o odpowiedź na moje pytanie. O wyjaśnienie, jak chemicznie przebiega kastracja u kota i o opinie osób, które dobrze znają ten temat.

A ten protekcjonalny ton, kiedy nawet nie wiesz, o czym mówisz – nie, dziękuję.

Bardzo dziękuję za odpowiedź, to przynajmniej trochę mnie uspokoiło. 😅

Kot "Lucifer"... Już samo imię to porażka. Magia imion robi swoje.

„Co noc drapał w drzwi, jakby koniecznie chciał wyjść, i przy tym miauczał”. Normalne.

„Ciągle próbował uciekać i chciał wyjść na zewnątrz”. Normalne.

„Nie dało się już z tym żyć. Nigdy nie był na zewnątrz, to kot niewychodzący”. Jesteś potworem.

Coś takiego jak koty niewychodzące nie istnieje – to są koty więzione. Zazwyczaj są przez to potwornie upośledzone, to tylko namiastki prawdziwych kotów. Zero kontaktu z innymi osobnikami swojego gatunku przez całe życie. Zamknięty na 1/50, 1/100 czy 1/200 normalnego terytorium. Żadnych owadów do łapania, ptaków, myszy, zupełnie nic. Fundujesz mu piekło. Pozwól mu wyjść albo oddaj go komuś, kto potrafi zająć się kotem.

„Codziennie słyszałem od ludzi: »trzeba go wykastrować«, ale po dwóch dniach wciąż nie widzę żadnej zmiany”. Ehh. Będzie ciężko.

Kastracja to dogmat (który ma swoje uzasadnienie, jasne, ale większość go nie rozumie i nie potrafi wyjaśnić w kategoriach kontroli populacji czy ochrony interesów). Ten dogmat opiera się na masie błędnych przekonań. To raczej osobowość i podejście właścicieli – zarówno tych pro, jak i anty – daje różne efekty, a nie sama operacja.

Radzę ci oddać „Lucifera” komuś, kto ma ogród, mieszka na parterze czy ma dostęp do poddasza – krótko mówiąc, komuś, kto faktycznie może mieć kota. Jeśli nie możesz go wypuszczać, nigdy nie powinieneś był go brać ani kupować.