Nie mogę się pozbierać po śmierci mojego kota

Kot żyje znacznie krócej niż człowiek i bez względu na to, co zrobimy, pewnego dnia nasz ukochany towarzysz odejdzie do kociego nieba. Rozumiem cały ból, jaki wywołuje odejście przyjaciela, bo sam przez to przechodziłem. Trzeba jednak spróbować przezwyciężyć żałobę, bo miłość, którą dajemy i otrzymujemy, ma swoją cenę w łzach. Pamiętajcie jednak, że w schroniskach i kociarniach, zarówno w małych, jak i dużych miastach, czekają setki kotów do adopcji. To zwierzęta, które zostały porzucone, żyły w samotności i bardzo potrzebują opieki oraz miłości. Nie wahajcie się więc przed adopcją – zobaczycie, że po okresie adaptacji nowy towarzysz pomoże Wam otrzeć łzy, nawet jeśli ten, który odszedł, na zawsze zostanie w Waszych sercach. Dużo siły dla Was.

Witajcie wszyscy. W poniedziałek 10 marca straciliśmy naszego 2-letniego kocurka Bilbo. Został przejechany pod samym naszym domem przez samochód, który znowu pędził za szybko i nawet się nie zatrzymał 😡

Raz już go kiedyś potrąciło auto i wtedy udało nam się go uratować, ale tym razem było już za późno.

To było nasze kochane maleństwo, był dla nas jak członek rodziny, ciągle tylko chciał się przytulać. Bardzo dużo się bawił, miał kumpla Oscara u sąsiada. Bawili się razem, a mi wygrzebywał ziemię spod warzyw, które dopiero co posadziłem (taki z niego był łobuziak).

Bardzo pilnował naszej 10-letniej córki, w nocy był zawsze przy niej albo przy mojej żonie na drapanko i wielkie przytulasy. A ze mną to było co innego, byłem jego „tatą” – to tata otwierał mu drzwi, żeby wyjść na siku albo wrócić do środka. Zawsze wybiegał mi na spotkanie, kiedy wracałem z pracy ❤️ Ja też go zawsze mocno tuliłem 🐱

Nie sądziłem, że strata kota może być aż tak bolesna, nie potrafię się po tym wszystkim pozbierać. To dla nas ogromna próba.

Życzymy Wam wszystkim dużo siły i wytrwałości.

Dzień dobry, trzy dni temu straciłam moją Switch. Przyszłam tutaj poszukać pocieszenia i czytanie waszych historii bardzo mi pomaga.

Za trzy miesiące skończyłaby 14 lat, wzięłam ją, gdy miała dwa miesiące. Chorowała wtedy na katar koci, a weterynarz był sceptyczny co do jej szans na przeżycie. Jednak wbrew wszystkim przewidywaniom, dzięki codziennej opiece i miłości, udało jej się z tego wyjść. Kilka lat później, gdy mieszkaliśmy w domu, wróciła któregoś wieczoru z urazem wewnętrznym (pęknięciem powłok brzusznych). Nigdy nie dowiedzieliśmy się, co jej się stało. Przeszła operację w trybie pilnym, jej życie było zagrożone, ale i tym razem przeżyła. Potem nie miała już żadnych problemów ze zdrowiem aż do tego lata. 

Pewnego sierpniowego wieczoru, po powrocie z pracy, znalazłam ją pod łóżkiem – miała duszności. Pojechaliśmy na ostry dyżur do weterynarza, gdzie zdiagnozowano u niej ciężką chorobę serca. Udało się ją ustabilizować i wdrożyć leczenie. Przez półtora miesiąca nie było większych problemów, brała tabletki i wróciła do normalnego życia. Ale na początku października wszystko zaczęło się od nowa... W ciągu 4 dni dwukrotnie lądowaliśmy u weterynarza. Zaczął wspominać o eutanazji, ale nie potrafiłam się na to zdobyć, nie mając pewności, że spróbowałam już wszystkiego. Wtedy weterynarz wspomniał o leku dla psów, który daje dobre efekty u kotów, z tym że poważnie uszkadza nerki. Zrozumiałam, że to skróci jej życie, ale i tak chciałam spróbować. Od 8 października brała więc te leki i wróciła do swoich przyzwyczajeń. W głębi duszy wiedziałam, że to nie potrwa długo. Byłam wdzięczna za każdą chwilę z nią, to był taki darowany czas i miałam nadzieję, że potrwa jak najdłużej. Niestety, 27 grudnia nastąpił kolejny atak i od razu wiedziałam, że będzie to ten ostatni. Przyszła się do mnie przytulić, głaskałam ją, płakałam i mówiłam do niej... a potem pojechaliśmy do lecznicy. Tam jej stan szybko się pogorszył przez stres, bardzo ciężko oddychała. Pani weterynarz zaproponowała kolejną próbę stabilizacji i zwiększenie dawki leków, wiedząc jednak, że nerki długo tego nie wytrzymają. Nie chciałam być egoistką... fundować jej tego znowu i ryzykować, że za kilka dni lub tygodni umrze w samotności, dusząc się, gdy będę w pracy. Podjęłam więc tę niezwykle trudną decyzję, by pozwolić jej odejść... Pani weterynarz ją uśpiła, a potem podała zastrzyk, który zatrzymał jej serduszko. Przytulałam ją, mówiłam do niej i się pożegnałam...

Pochowaliśmy ją w ogrodzie, posadziliśmy na tym miejscu roślinę, przy której od trzech dni spędzam czas na rozmyślaniach...

Łączyła nas niesamowita więź, spała na mojej poduszce, chodziła za mną krok w krok, „gadała” do mnie całymi dniami. Ufała tylko mnie. Towarzyszyła mi we wszystkich ważnych momentach życia: przeprowadzkach, narodzinach syna 8 lat temu, moim rozstaniu. Dużo do niej mówiłam, miałyśmy swój własny sposób komunikacji.

Dziś wydaje mi się, że ją słyszę, że ją widzę... Noce są najtrudniejsze, bo nie ma jej obok, nie mruczy i nie ugniata mi twarzy łapkami. 

Jestem w szóstym miesiącu ciąży, nigdy nie pozna mojej córeczki...

Wiem też, że miała piękne życie, że dałam jej całą swoją miłość, czułość i dobroć. 

Potrzeba czasu, by ukoić taki ból... ale póki co jest to strasznie trudne i bolesne. 

Moja Switch, mój kochany maluszku, jak zawsze do ciebie mówiłam – mam nadzieję, że tam, gdzie jesteś, odnalazłaś spokój. Na zawsze zostaniesz w moim sercu, tak bardzo cię kocham...

Dzień dobry wszystkim właścicielom małych przyjaciół, którzy tak jak ja są w żałobie i czytają te słowa,

Piszę to, ponieważ od wczorajszego poranka, kiedy straciłam mojego ukochanego kotka, jestem niepocieszona. Przyszłam na to forum szukać wsparcia i historii innych osób w podobnej sytuacji i znalazłam pocieszenie w tym, że nie jestem sama z tym, co teraz czuję. Dlatego teraz ja postanowiłam podzielić się swoją historią. Jeśli może to komuś innemu pomóc, to warto było napisać.

Moja Mimi chorowała na niewydolność nerek od około 3 lat. Leczenie działało stosunkowo dobrze, ale mimo to stopniowo traciła apetyt i chudła, co jest niestety typowe dla tej cholernej choroby. W ostatnim czasie jej stan bardzo się pogorszył – piła już tylko podawaną pipetą i była bardzo osłabiona. Kiedy nagle nastąpiło gwałtowne załamanie, po którym była niemal w śpiączce, musieliśmy zdecydować się na skrócenie jej cierpień. Odeszła więc wczoraj rano. I choć nie mam żadnych wyrzutów sumienia co do samej decyzji o eutanazji, to jej brak i pustka, jaką zostawiła w domu, są dla mnie nie do zniesienia. Do tego stopnia, że ja też – tak jak czytałam w innych wpisach – zastanawiam się, czy kiedykolwiek uda mi się z tym pogodzić. Przeraża mnie myśl, że mogłoby mi się to nie udać, bo kochałam ją tak strasznie, strasznie mocno. Życzę dużo siły nam wszystkim, którzy jesteśmy tak bezradni wobec tego potwornego bólu po stracie naszych ukochanych zwierząt.

Pozdrawiam serdecznie.