Nie mogę się pozbierać po śmierci mojego kota

Cześć wszystkim. Rok temu straciłem mojego drugiego kota, który miał zaledwie rok. Znalazłem go, jak miauczał w ptasim gnieździe na jednej z działek, nie potrafił sam zejść. Miał rany na szyi. Zabrałem go do domu i leczyłem przez miesiące, bo rany ciągle się otwierały, kiedy się drapał. W najlepszym czasie miał może dwa miesiące spokoju bez żadnych obrażeń. Badania laboratoryjne wykazały, że jego skóra miała niedobór kolagenu i bardzo łatwo się rozrywała. Podjąłem więc decyzję, że nigdy nie będę go wypuszczać, żeby uniknąć bójek i ryzyka, że znajdę go w jeszcze gorszym stanie. Ale on ciągle tak strasznie się ranił, zawsze w tych samych miejscach, a miał ledwie rok... Umówiłem wizytę w lecznicy, choć trudno było się tam dodzwonić. Pewnego ranka około 9:10 dostałem serię telefonów, że miałem wizytę o 9:00 (niby było to w wiadomości, której nie dostałem). Pobiegłem więc szybko, zapakowałem malucha do transportera i go zawiozłem... Weterynarz, widząc nową ranę, zasugerował, żeby go już nie wybudzać. To było nagłe i brutalne, zupełnie się tego nie spodziewałem. Wróciłem z pustym transporterem. Na początku udawałem ulgę, ale po powrocie do domu bardzo płakałem. Miałem do siebie żal, że nie pozwoliłem mu nacieszyć się wolnością, zanim opuścił ten świat. Jego śmierć przekonała mnie, żeby pozwalać moim dwóm pozostałym kotkom wychodzić, bo widzę, jak dobrze to na nie wpływa. Trudno, ryzykuję (mają już na koncie dwie rany po starciach), ale nie chcę mieć poczucia winy, że pozbawiam je tej frajdy, którą tak bardzo lubią.

Trzymajcie się wszyscy w tym trudnym czasie po stracie pupili. Nie obwiniajcie się za mocno i dbajcie o te zwierzaki, które wciąż są przy Was.

Ostatnie chwile dzielone z naszymi towarzyszami to prawie zawsze takie „zwyczajne” momenty, bo są po prostu częścią codzienności.

Nawet jeśli wiedziałaś, że Twój kot jest chory, tego dnia nie mogłaś przewidzieć, co się wydarzy, zwłaszcza że weterynarz bardzo Cię uspokajał.

Nie rozpamiętuj więc w kółko tej „ostatniej chwili, kiedy widziałaś ją żywą”, bo nie mogłaś wiedzieć, że to był ten ostatni raz. A nawet gdybyś tam była, pewnie czułabyś jeszcze większe poczucie winy, bo śmierć nigdy nie jest „piękna”. Nic nie mogłabyś zrobić, a Twoje ostatnie wspomnienie byłoby tylko jeszcze bardziej traumatyczne.

Wracaj raczej myślami do tych dobrych chwil, bo przez 18 lat na pewno było ich mnóstwo: dzień, w którym przyszła na świat (jeśli miałaś to szczęście), dzień, w którym ją wybrałaś, kiedy stała się częścią Twojego życia... To wszystko jest o wiele radośniejsze.

Jestem tego samego zdania co kalou – myślę, że choć akurat tego dnia się tego nie spodziewałaś, to może i dobrze, że to nie PNN (przewlekła niewydolność nerek) była bezpośrednią przyczyną śmierci.

Nigdy nie przechodziłam przez długą, śmiertelną chorobę u zwierzaka, ale o mało nie straciłam kota przez potworny rzut kataru kociego. Minęło 5 lat, a ja wciąż płaczę, kiedy o tym myślę, mimo że mój kot ma się teraz świetnie.

Dlatego uważam, że „lepiej” stracić zwierzaka w wyniku wypadku i zostać postawionym przed faktem dokonanym, niż patrzeć, jak powoli i nieubłaganie gaśnie przez chorobę, albo asystować przy odchodzeniu, gdy wypadek nie zabija na miejscu.

To nigdy nie jest łatwe. Oczywiście bardzo Ci współczuję – po 18 latach życia na pewno zostawiła po sobie ogromną pustkę. Rozumiem, że zastanawiasz się, co by było, gdybyś nie zabrała kotki do lecznicy albo gdybyś do niej wróciła, ale odpowiedź jest prosta: albo patrzyłabyś na jej śmierć, nie mogąc nic zrobić, albo odeszłaby niedługo później przez PNN lub eutanazję.

Jestem z Tobą całym sercem, bardzo współczuję. Nie wiem, czy w tej chwili się ze mną zgodzisz, ale myślę sobie, że gdzieś tam... tak jest chyba lepiej.

Trzymaj się ciepło.

@Blue

Nigdy nie patrzyłam na to w ten sposób, co Ty (chyba każde odejście traktowałam jako oddzielną historię), ale masz całkowitą rację... Świadomość, że zwierzak odejdzie, podjęcie tej decyzji, wyczucie, kiedy dokładnie to zrobić, ta ostatnia droga do weterynarza specjalnie w tym celu... to faktycznie też są niesamowicie trudne chwile, w których pies czy kot ze zdwojoną siłą wyczuwa nasz smutek i to, jak bardzo jest nam źle...

Dzień dobry,

Wasz smutek jest zupełnie naturalny, 18 lat wspólnego życia to coś wyjątkowego. W tym wieku i przy jej chorobie i tak by odeszła – prawdopodobnie mielibyście jeszcze większe poczucie winy, gdyby stało się to, gdy była sama w domu, a nie u weterynarza pod obserwacją. Czas na „pożegnanie się” nie zawsze jest czymś dobrym, bo kot wyczuwa wasz niepokój i smutek.

Dużo siły dla was, to prawdziwa żałoba, a tylko czas może ukoić ten ogromny ból. Wszyscy tutaj znamy ten smutek.

Dzień dobry

Przeszłam przez to samo z jedną z moich suczek prawie 15 lat temu. Została w lecznicy u weterynarza i rano, tak jak u Pani/Pana, telefon... odeszła.

Poza smutkiem po jej stracie, człowiek ma ogromne poczucie winy, że tego nie przewidział, że nie mógł się pożegnać... Dobrze pamiętam to uczucie i czytając ten wpis, to wspomnienie natychmiast do mnie wróciło...

Myślę, że przez to żałoba jest jeszcze trudniejsza... Ja odebrałam jej prochy, to był sposób, żeby zatrzymać ją blisko nas...

Pani/Pana kotka była już bardzo sędziwa, 18 lat to piękna wspólna droga, tworzyliście niesamowity duet... więc ten ból jest w pełni uzasadniony. Dzięki Pani/Panu miała piękne życie... proszę starać się myśleć o wszystkich dobrych chwilach spędzonych razem. Tylko czas może ukoić to uczucie smutku i pustki.

Jestem myślami z Panią/Panem

Cześć,

Ciężko mi poradzić sobie z poczuciem winy i smutkiem, który mnie zalewa po stracie mojej ukochanej kici... Miała 18 lat i kilka dni. W lipcu była w lecznicy z powodu niewydolności nerek, jej stan się poprawił, ale w sobotę zauważyłam, że nie czuje się najlepiej, była taka wyczerpana... W poniedziałek rano, od razu po otwarciu, zabrałam ją do kliniki. Zostawiłam ją między wizytami innych pacjentów, żeby weterynarz mógł jej szybko podłączyć kroplówkę. Po południu lekarz wyjaśnił mi, że z nerkami jest w porządku, ale ma jakąś infekcję, choć nie wiedział nic więcej. Powiedział, że dostanie antybiotyki i że powinno być dobrze. Miałam ją odwiedzić we wtorek rano, a w środę zabrać do domu. Następnego dnia o 9:34 weterynarz zadzwonił do mnie z informacją, że jej stan się poprawił, że zjadła – zjadła jednak tak łapczywie, że się zachłysnęła i odeszła! Myślałam, że mi serce pęknie... Teraz strasznie się obwiniam, że nie pojechałam do niej tego popołudnia. Do weta mam 30 minut drogi, a skoro nie był zaniepokojony jej stanem, to nie pojechałam... Zostawiłam ją w transporterku, bez ostatniego przytulenia czy pożegnania... byłam tak zrozpaczona tym, że musi zostać w szpitalu, że po prostu szybko wyszłam... Teraz to już koniec, nigdy więcej jej nie zobaczę, a tak strasznie mi jej brakuje.

Cześć,

Ciężko mi poradzić sobie z poczuciem winy i smutkiem, który mnie zalewa po stracie mojej ukochanej kici... Miała 18 lat i kilka dni. W lipcu była w lecznicy z powodu niewydolności nerek, jej stan się poprawił, ale w sobotę zauważyłam, że nie czuje się najlepiej, była taka wyczerpana... W poniedziałek rano, od razu po otwarciu, zabrałam ją do kliniki. Zostawiłam ją między wizytami innych pacjentów, żeby weterynarz mógł jej szybko podłączyć kroplówkę. Po południu lekarz wyjaśnił mi, że z nerkami jest w porządku, ale ma jakąś infekcję, choć nie wiedział nic więcej. Powiedział, że dostanie antybiotyki i że powinno być dobrze. Miałam ją odwiedzić we wtorek rano, a w środę zabrać do domu. Następnego dnia o 9:34 weterynarz zadzwonił do mnie z informacją, że jej stan się poprawił, że zjadła – zjadła jednak tak łapczywie, że się zachłysnęła i odeszła! Myślałam, że mi serce pęknie... Teraz strasznie się obwiniam, że nie pojechałam do niej tego popołudnia. Do weta mam 30 minut drogi, a skoro nie był zaniepokojony jej stanem, to nie pojechałam... Zostawiłam ją w transporterku, bez ostatniego przytulenia czy pożegnania... byłam tak zrozpaczona tym, że musi zostać w szpitalu, że po prostu szybko wyszłam... Teraz to już koniec, nigdy więcej jej nie zobaczę, a tak strasznie mi jej brakuje.